………………………………………………………………

จะยอมรับดวงใจซึ่งได้แต่รักโดยไม่ยอมหมอบราบคาบแก้วได้หรือไม่?

ดวงใจที่ลุกไหม้แต่มิมีวันละลายนี้?

จะเป็นสุขไหม กับผู้ที่สั่นไหวอยู่เบื้องหน้าลมพายุแต่ไม่มีวันยอมแพ้มัน?

จะยอมรับเพื่อนร่วมทางผู้ไม่ทำให้ใครเป็นทาสและมิอาจเป็นทาสผู้ใดได้?

จะเป็นเจ้าของ แต่มิใช่ครอบครอง จักได้ไหม?

…………………………………………………………..

๙ สิงหาคม ๒๕๕o

แบกเป้ใบเก่า เดินเข้าเกท รอเวลา

เหลือบตาดูสหายผู้ร่วมทาง เกือบไปแล้ว เกือบต้องไปคนเดียวแล้วสิ

ดีนะ ว่าคู่หูกลับตัว เปลี่ยนใจไปด้วยกัน ไม่งั้น กระเป๋าฉันต้องแบนเพราะไม่มีคนแชร์ค่าห้อง แย่เลย

“ขอคุยได้ไหม” สหายถามเบาๆ

“ได้” แต่ฉันใส่เงื่อนไขลงไปด้วย ว่าจะเป็นศิราณี หรือผู้ฟังที่ดี หรืออะไรก็แล้วแต่ แค่ชั่วระยะที่เครื่องบินว่ายวนอยู่บนท้องฟ้า อย่าต่อเนื่องลงไปข้างล่างเด็ดขาด

………………แฟนทิ้ง กิ๊กเมิน เชิญป้ายหน้าคร้าบบบบบบ………………

ก็จะไปเที่ยวนี่นา  ต้องรักษาเนื้อตัวและหัวใจให้สดชื่น  ใช้ทุกบาทให้คุ้มค่า ว่าป่ะ?

 อุ้ย ปล่าวนะคะ ยังไปไม่ถึงทะเลทรายไหนฯสักที

เพียงแต่ได้ชม “ฟ้าจรดทราย” ในมิติแห่งละครเวที แล้วก็ อืมห์ “อิน”

……………………………………….

 วันที่ 7 เดือน 7 ปี 07

ที่นั่ง แถวที่7 เริ่มนับแถวแรกจากเวทีการแสดงของโรงละครรัชดาลัยเธียเตอร์

อาถรรพ์ชั้นดี หมายเลขเจ็ดนำโชคให้หัวหน้าทัวร์ตัวกวนได้บัตรดูละครเวทีที่สร้างจากนิยายเล่มโปรด “ฟ้าจรดทราย” ของ “โสภาค สุวรรณ” ค่ะ

ราคาพิเศษฮับ ขืนให้จ่ายราคาเต็ม มีหวังอดดู

ตอนแรกอาจรย์ลักษณ์ชวน ตัวกวนก็ทำอิดออด บอกว่า ไม่ค่อยชอบคุณมอส พระเอกเท่าไหร่ เดี๋ยวไปดูแล้ว เสีย’รมณ์ แต่ความจริงคือ กระเป๋าแบนฮับ

แต่ไปแล้วไม่ผิดหวัง โรงละครใหม่แห่งนี้ ออกแบบดีมาก
และ “ฟ้าจรดทราย” คืนนั้น ก็ โรแมนติกเหลือเกิน…..
 

……………………… 

คืนหนึ่งมีดาวเต็มฟ้า

แหงนมองดูดาว
สบตากับเจ้าของสองมือที่กอบดอกปีบขาวพรู โปรยปรายให้เป็นของกำนัล
 ทำให้ฉันรู้ได้ว่า มีเพียงเธอเท่านั้นที่เข้าใจฉันตลอดเวลา

เพียงลมหายใจอุ่นๆที่รวยริน