ยามเช้า
ก่อนน้ำร้อนในกาต้มจักเดือดพล่าน
ชีวิตเคลื่อนไหวไปในแนวทางของตน
ยุคสมัยคือช่วงจังหวะของเวลาที่ผินผัน
เหมือนยกเอาทุกอย่างมาวางบนเส้นเวลา
บ้างทับซ้อนพร้อมเพรียง บ้างเถิดถับ มีลำดับก่อนหลัง
ชีวิตสนุกอยู่กับการใช้เวลา ฤ เพียงการเป็นอยู่โดยสัญชาตญาณ
ถี่ ห่าง ใกล้ ไกล ปลดปล่อย หรือจดจับ?
ท้ายที่สุด…เหมือนเส้นด้ายเล็กเส้นเล็กอันเปราะบางเปื่อยยุ่ย
หลุดสลาย จากพราก
ชีวิตอื่นชายตามองเป็นปรากฏการณ์ซึ่งไม่เคยมี
แค่มองเห็น ไม่ได้แปลความ
โอ….หูสองข้างที่น่าสงสาร เฝ้ากอดพวงสมองไว้เพื่อการหลั่งสารสุข
สรรพสำเนียงที่ยิน แสงในสายตายล – เพิก
ยามเช้า
ก่อนการเดือดพล่านของน้ำร้อนในกา
นกเอี้ยงตัวหนึ่ง โดนรถชนตายฯ
โลกนี้ไม่สะทกฯ
ฤ ?
๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐
February 19th, 2010 @ 3:41 pm
แปลกจัง ทำไมนกเอี้ยง โดนรถชนตายคะ?
ถามแบบซื่อไปรึป่าว? เด็กกรุงเทพฯคิดว่า นกไม่น่าถูกรถชนนี่นา
หรือว่าเราบื้อ?
February 19th, 2010 @ 9:05 pm
บินทะเล่อทะล่า คนขับๆ ทะเล่อทะล่า
เลย…นะ