ก่อนน้ำร้อนในกาต้มจักเดือดพล่าน

ชีวิตเคลื่อนไหวไปในแนวทางของตน

ยุคสมัยคือช่วงจังหวะของเวลาที่ผินผัน

เหมือนยกเอาทุกอย่างมาวางบนเส้นเวลา

บ้างทับซ้อนพร้อมเพรียง บ้างเถิดถับ มีลำดับก่อนหลัง

ชีวิตสนุกอยู่กับการใช้เวลา ฤ เพียงการเป็นอยู่โดยสัญชาตญาณ

ถี่ ห่าง ใกล้ ไกล ปลดปล่อย หรือจดจับ?

ท้ายที่สุด…เหมือนเส้นด้ายเล็กเส้นเล็กอันเปราะบางเปื่อยยุ่ย

หลุดสลาย จากพราก

ชีวิตอื่นชายตามองเป็นปรากฏการณ์ซึ่งไม่เคยมี

แค่มองเห็น ไม่ได้แปลความ

โอ….หูสองข้างที่น่าสงสาร เฝ้ากอดพวงสมองไว้เพื่อการหลั่งสารสุข

สรรพสำเนียงที่ยิน แสงในสายตายล – เพิก

ยามเช้า

ก่อนการเดือดพล่านของน้ำร้อนในกา

นกเอี้ยงตัวหนึ่ง โดนรถชนตายฯ

โลกนี้ไม่สะทกฯ

ฤ ?