๑. แดดยามเย็นสีแดงคล้ำช้ำเลือดช้ำหนอง

แสงสนธยากำลังมา

ดาวบางดวงเริ่มส่องสว่างเป็นจุดเล็กๆ ในจักรวาล

ต้นทุ้งฟ้ายืนนิ่งในสายลมเหงา

ดอกหญ้าเอนตามน้ำหนักดอก

สูงขึ้นไป….นกบางตัวยังบินโฉบแมลงเป็นอาหารมื้อค่ำ 

ลมเย็นพัดยอดหญ้าไหว

๒. ผมปลีกออกจากการงานในเตาเผาถ่านและเตาเผาเหล็ก ถือกล้องตัวเล็กตกรุ่น ขี่รถเครื่องออกมาหามุมบำบัดตัวเอง อาการเฉียดภาวะซึมเศร้าไม่ได้เกิดขึ้นบ่อยครั้ง แต่หากเกิดขึ้นจะคงที่อยู่นาน

ที่ ว่าน่ากลัวเพราะมันกัดกร่อนตัวเอง ทำลายความน่าเชื่อถือ บั่นทอนพลังชีวิต เนือย เฉื่อยและจ่อมจม มองตัวเองอย่างไร้ค่า(ที่จะมีชีวิตอยู่ต่อไป)

ส่วน เหตุผลที่ว่าน่ายึดติดนั้น เพราะผมสามารถเอาภาวะดังกล่าวมาครุ่นคิดเข้าใจคนที่ตกอยู่ในภาวะเดียวกันจะ เนื่องด้วยเหตุผลใดก็ตาม เข้าใจกระทั่งว่าทำไมบางคนคิดสั้นปลิดชีวิตตนเอง

เมื่อคิดแล้วก็ถึงเวลาที่จะถ่ายทอดออกมาเป็นงานศิลปะ อาจจะเขียน ถ่ายภาพ หรืองานอื่นใดที่กลั่นออกมาในช่วงนั้นๆ

ซึ่งมักได้ชิ้นงานออกมาอย่างบริสุทธิ์ และลื่นไหล

๓. ณ ช่วงเวลานี้ ผมเกิดภาวะเฉียดซึมเศร้า จะด้วยเหตุผลกะไรก็ช่างที่สำคัญคือผมกำลังหาหนทางในการบำบัด

สิ่ง ที่ทำได้สำหรับคนที่พูดกับตัวเองมากไป คิดเสียงดัง และอยู่กับตัวเองทุกวันทุกคืนแบบผมคือการบันทึกเรื่องราวในสมุดบันทึก ถ่ายเทภาพที่อยู่ในหัวออกมาเป็นรูปธรรมในแง่ของการบันทึกภาพด้วยกล้อง

ปรับปุ่มต่างๆ บนกล้องตัวเล็กๆ เล็งไปยังภาพตรงหน้า เอียงองศาหามุมตามที่ชอบใจ แล้วกดปุ่มบันทึกภาพ

๔. เคยมีคนบอกว่าหากบทสนทนาในตัวเองดังเกินไป มากเกินไป หมกมุ่นเกินไป  แสดงว่าใกล้เข้าขั้นวิกลจริตจิตฟุ้งหรือไม่ก็เป็นหนทางหนึ่งซึ่งพาไปสู่อาการนั้น

วันทั้งวันในหลายวันที่ผ่านมา ผมขลุกอยู่กับตัวเอง ถ้อยคำและความคิดร้อยแปดวิ่งวนอยู่ในมโน

น่าดีใจที่ตอนนี้ ผมลืมไปแล้ว

……น่าดีใจยิ่ง

๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐