โอ้เธอ
ฟื้นไข้หายป่วยแล้วดอกหรือ
หรือยังก่นโศกเศร้าสร้อย
เสียเรี่ยวแรงไปกับเชื้อโรคร้าย
เจตนาอันพิสุทธิ์มีจริงในเธอ แต่ยากแท้ในโลกโลกย์ 

เด็ดดอกน้ำตาหยาดสุดท้ายทิ้งอย่างหมดจด
แล้วมองไปยังทิศทางที่เธอชอบ

โอ้เธอ
ฉันพลันนึกถึงดอกบุกในสวนยามฝนเดือนหก
ผลิดอกมาแต่ดิน ขรุขระแปลกปลอม ดูไปคล้ายเศียรพระพุทธ
ใครไม่เคยพบเห็นถึงกับจุดธูป ปิดทองบูชา
ไม่กี่นานต่อมา ส่งกลิ่นหมาเน่าตรลบ
ไหนสำคัญ ไหนดี ไหนมีคุณ
เพียงความงามความดีที่มีให้อาจไม่พอ
ฤ โลกย์ต้องการสิ่งแปลกปลอมมากกว่านั้น?

โอ้เธอ
อย่าเสียน้ำลายขากเสลดถ่มถุย
เพียงนิดหนึ่งของเสียจากเธอ
ไม่ควรค่าแก่การสาดส่งไปสู่หุบเหวอบายซึ่งลวงลม
บ้วนรดไม้ไร่ขาดน้ำยังจะคุ้มค่ากว่า

โอ้เธอ
….ทุกปรารถนาดีที่เธอมอบ มีคนอ้าแขนโอบรับ
ทุกอณูแห่งเมืองใหญ่มีแง่งามให้แอบอิง
มีมิตรแท้ให้ผูกพัน
ทุกถ้อยคำของเธอมีคนฟัง
เพียงรอยยิ้มเล็กน้อย เสียงหัวร่ออันเบิกบาน
….รู้ใช่ไหม?
เพียงเธอฟื้นไข้หายป่วย แข็งแรงทั้งใจและกาย
อย่างน้อยก็เพื่อคนไข้อีกคนหนึ่ง….ในอีกซีกโลก 
อย่างน้อยความมีอยู่อย่างสดใสของเธอคือเรี่ยวแรงและกำลังของอีกคน
และหรือหลายคน

รู้ใช่ไหม
แค่มีอยู่….

…….แค่เธอมีอยู่ฯ

๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐