ครับ,คุณหมอบัญชา พงษ์พานิช เจ้าของลูกปัดสุริยะเทพอันโด่งดัง ทำให้ผมคิดย้อนกลับไปในยุคที่ผมเริ่มห้อยลูกปัดเส้นเล็กๆ ที่คนในบ้านผมขุดหามาร้อยให้ผมสวมใส่ในยุคหนึ่ง

สามสิบกว่าปีก่อน ยุคสมัยที่กรุเขาสามแก้วแตกใหม่ๆ

“เขาสามแก้ว เป็นแหล่งโบราณคดีที่สำคัญที่สุดแหล่งหนึ่งที่มีการตั้งถิ่นฐานของชุมชนโบราณสมัยแรกเริ่มประวัติศาสตร์ที่รับอารยธรรมจากอินเดีย จากการสำรวจและขุดค้นของกรมศิลปากรในปี พ.ศ.2524 -2525  พบหลักฐานสำคัญ เช่น กลองมโหระทึกสำริด  ประติมากรรมจำลองสำริด (รูปคน,สัตว์) เครื่องมือเหล็กรูปใบหอก แท่นหินบดมีลายตัดทอนส่วนของสถูปและธรรมจักร ลูกปัด (แก้ว, หิน) กำไล (แก้ว,หิน) แหวนและแผ่นทอง รวมทั้งลูกปัดหินคาร์เนเลี่ยนแกะสลักอักษรโบราณ

จากผลการขุดค้นทางโบราณคดี สามารถสันนิษฐานได้ว่า บริเวณเขาสามแก้วเป็นแหล่งที่อยู่อาศัยของกลุ่มคน ๒ สมัย คือ สมัยแรกเริ่มประวัติศาสตร์ และสมัยประวัติศาสตร์ร่วมสมัยรัตนโกสินทร์ หลักฐานที่พบจากการสำรวจและขุดค้นทางโบราณคดีส่วนใหญ่เป็นของชุมชนสมัยแรกเริ่มประวัติศาสตร์ ซึ่งตั้งถิ่นฐานอยู่บนเนินและพื้นที่ราบ โดยยังคงสืบทอดวัฒนธรรมสมัยก่อนประวัติศาสตร์  รวมทั้งมีการติดต่อกับวัฒนธรรมอินเดีย  (สมัยอินโด – โรมัน ประมาณพุทธศตวรรษที่ ๕ - ๙ ) และวัฒนธรรมในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ด้วยกันเอง  เช่น วัฒนธรรมดองซอน  เป็นต้น และจากการพบเศษแก้วหลอม  หินวัตถุดิบที่มีรอยขัดแต่ง รวมทั้งลูกปัดและเครื่องประดับจำนวนมากที่แหล่งโบราณคดีเขาสามแก้ว  อาจสันนิษฐานได้ว่า  แหล่งโบราณคดีนี้น่าจะเป็นแหล่งผลิตลูกปัดและเครื่องประดับ  เพื่อตอบสนองคนในชุมชนและชุมชนอื่นๆ รวมทั้งน่าจะเป็นเมืองท่ารุ่นแรกๆ  ที่สำคัญอีกแห่งหนึ่งในภาคใต้ของประเทศไทยที่รับวัฒนธรรมอินเดีย” ข้อมูลจาก พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ ชุมพร (ข้อมูลโดย สุขกมล วงศ์สวรรค์)

ยุคนั้น,แม่และคนในหมู่บ้านได้ข่าวของเก่าที่ถูกค้นพบ คงเกิดกระแสตื่นของ เหมือนตื่นทอง(มีคนเคยพบทองเก่า เงินเก่า สมบัติต่างๆ) จึงรวมกลุ่มกันไป เตรียมข้าวกลางวัน พลั่วเสียม และนั่งรถไฟหวานเย็นหายไปวันหนึ่งเต็มๆ ก่อนจะกลับมาตอนหัวค่ำพร้อมกับสมบัติเต็มหอบ…

สมบัตินั่นบางส่วนผมยังเก็บไว้จนถึงก่อนทำบ้านหลังนี้ (จำไม่ได้แล้วว่าตอนนี้เก็บไว้ตรง
ไหนของบ้าน ทั้งที่มันไม่ได้มีราคาค่างวดแค่เพียงเศษหม้อดินเผาแตกๆ ที่ไม่มีลวดลายอะไรเลย )

แต่สมบัติอีกส่วนหนึ่งหล่นหายไปนานแล้วครับ ตั้งแต่ผมยังไม่ได้เริ่มเรียนหนังสือ หรือ อาจจะเข้าเรียนป.1 ป.2 ไม่แน่ใจ ความจำช่วงนั้น..ลางเลือนเหลือเกิน

ลูกปัดครับ…ลูกปัดแก้วสีฟ้าหรือสำน้ำเงินเข้ม เม็ดขนาดนิ้วก้อยเด็ก แม่ประจงร้อยเป็นสร้อยใส่คอผมไว้ แต่ด้วยความซุกซนประสาเด็กกระโลดเต้นวิ่งเล่นซนในสวน สร้อยลูกปัดฝีมือแม่จึงขาด ลูกปัดตกหล่นสูญหายไปไหนไม่ทราบ รอบๆ บ้าน ในสวนเพื่อนบ้าน ในทุ่งนา หรือที่อื่น

ทุกวันนี้เมื่อได้ยินข่าวเรื่องลูกปัดที่โน่นที่นี่ยังสะทกถึงลูกปัดสีฟ้าที่หายไป และพวงลูกปัดขนาดเล็กที่เพื่อนผมมอบให้ก่อนละสังขาร  

ใช่ไหม?
                     ………………………………………………………