แม้ชั่วขณะของวัน สว่างแล้วกลับมืดมิด ความเปลี่ยนแปลงของเวลาแห่งโลกบอกให้มนุษย์รู้ว่านี่คือความจริง…ความจริงที่มองเห็น รับรู้ แต่มิอาจจับต้องครอบครอง หรือถือไว้ในกรุสมบัติส่วนตัว  
 

ใช่หรือไม่ที่เราขลุกอยู่กับความว่างเปล่าโดยรอบ จับต้องความไม่มี ไม่แน่นอน นับแต่ลมหายใจแรกของอรุณรุ่ง กระทั่งแสงสุดท้ายลับทิวไม้ไปเมื่อยามย่ำเย็น เราบำรุงบำเรอตัวเองและเปลือกห่อหุ้มร่างด้วยความสะดวกสบายที่ล้นเกิน เราเสพกินอย่างสุรุ่ยโดยไม่คิดถึงผู้คนอดอยากซึ่งมีอยู่จริงในทุกแห่งหนบนโลก
 
เราแสร้งลืมไปว่าใครบางคนที่เป็นเพื่อนเราหรือแม้แต่คนที่เรารัก พูดคุยหัวร่อกันอยู่ไม่นาน อีกวันพบว่าลมหายใจสิ้นไร้ไปแล้ว ทิ้งคนข้างหลังร่ำไห้โหยหา

ความผิดแปลกแตกต่างในหัวใจเกิดขึ้นบ้างหรือไม่ หรือหากเกิดขึ้นมาแล้วเรากดทับมันเอาไว้ เพียงเพื่อให้โลกหรือคนอื่นๆ รับรู้ว่าเราเป็นเหมือนอย่างพวกเขา - เราไม่ได้แปลกปลอม

ในสวนที่เงียบสงบ ท่ามกล่างความชื้นแฉะของฤดูกาล นั่งพินิจละเอียดใต้ร่มไม้ ถึงใต้ใบอันทับถม มีดอกเห็ดผุดขึ้นมาจากกองเศษซากเหล่านั้น ดอกเห็ดเบ่งบานสู่ออกมารับแสงแดดอันบางเบา