รู้ไหมผมรู้สึกอะไรในวันสองวันนี้?
            
 
ผมรู้สึกว่าโลกนี้น่าอยู่จังเลย ความแตกต่างอันหลากหลายที่ซ่อนอยู่ที่นั่นที่นี่ในธรรมชาติ ป่าเขา บ้านเรือน ตึกราม น้ำเน่า ขยะ ทุกสิ่งจะด้วยที่เกิดจากน้ำมือมนุษย์หรือ เกิดแต่ธรรมชาติเองก็ตาม

เชื่อเถอะ ผมไม่ได้กระแดะเป็นคนดี ทั้งยังไม่ได้กระแดะเป็นมองโลกในแง่สวยงามจนเลี่ยนเอียน

สองวันที่ผ่านมาผมได้ทำงานในสวนหลายอย่าง ก่อนที่จะควบขี่แมงกะไซค์เก่าออกจากบ้านสวน เดินทางด้วยถนนเอเชีย ไปยังอีกอำเภอหนึ่ง สองข้างทางในวันที่ฟ้ามัวฝน ปกติเหมือนเดือนที่แล้ว หรือแม้แต่ปีที่แล้ว

ยกเว้นช่วงหนึ่งของถนนเอเชียจากบ้านสวนไปยังจุดหมาย

ท้องทุ่งสีเขียวกับเถียงนา ของชาวอิสานที่มาเช่าที่นาแถบนั้นปลูกข้าว ชักชวนให้ผมหยุดรถเพื่อถ่ายภาพประทับใจเก็บไว้

ไม่ไกลกันคือสวนปาล์มและโรงงานหีบน้ำมัน ซึ่งกำลังเปิดเครื่องทำงาน ควันสีดำลอยออกมาจากท่อ เป็นทางยาวสู่ท้องฟ้า

ผมเคยพูดกับเพื่อนที่มีภูมิเกิดเป็นคนบ้านนอกหลายคนว่า ต่อไปน้ำจากบ่อรูดินแบบเก่า ก็ไม่สามารถขุดหากินได้อย่างสนิทปากเหมือนก่อน 

สารพิษจากกิจกรรมการเกษตรจะซึมลงดิน ใต้ดินคือตาน้ำที่ไหลเชื่อมกันเป็นสายยาวเชื่อมต่อไปไหนต่อไหนยากจะจินตนาการ

น้ำบนท้องฟ้าที่กลั่นตัวลงมาเป็นเม็ดฝนก็ไม่สามารถเชื่อใจได้ว่ามันสะอาด ปราศจากการปนเปื้อนโลหะหนักในการผลิตเชิงอุตสาหกรรม การเผาขยะ ฯลฯ

ทั้งนี้ยังไม่นับรวมถึงภาชนะที่ใช้ในการใส่น้ำเพื่อการดื่มกินนั่นอีก

ผมไม่ใช่คนที่จะวิตกจริตจนเกินเหตุ กระทั่งไม่ได้คนดีจ๋าในสังคมนี้

แน่นอน ทั้งในงานเขียนและชีวิตจริง  ผมไม่ใช่นักรณรงค์เพื่อการใช้ชีวิตอย่างปลอดภัยไร้สาร ผมไม่ใช่องค์กรพัฒนาเอกชน ที่ทำงานเพื่อส่วนรวม ผมไม่ใช่นักค้านที่ต่อต้านทุกอย่างที่เกิดขึ้นในโลก หรือเออออในทุกเหตุผลที่นักทำลายป่าวประกาศชวนเชื่อ 

ดังนั้น….

ผมจึงไม่ค่อยจะรู้สึกกับการทำลายตัวเองของมนุษย์สักเท่าไร มันเหมือนจะทำ(ความเข้า)ใจได้แล้วว่า มนุษย์เป็นเช่นนี้เอง เมื่อเพิ่มจำนวนมากขึ้นก็ต้องหาทางลดทอน ทำลายล้าง ฆ่า ฟัน เพื่อให้สมดุลมันเกิดในแง่ของจำนวน ยิ่งผลกระทบอันเกิดแต่การทำลายล้างในด้านอื่นยังไม่ต้องเอ่ยถึง

เมื่อรู้- มองอย่างทำใจ ดูเหมือนข้างในของผมจะรู้สึกปลดปลง เพียงมีแต่ตนเองและคนรอบข้างที่สนิทชิดเชื้อมากพอที่จะเอ่ยเตือนได้ ผมจะพูดบ้าง

นอกนั้นคือความเงียบเฉย

ซึ่งแน่นอนผมเลี่ยงเสมอที่จะก่อให้เกิดความเข้าใจว่าผมเข้มงวดกับชีวิตมากเกินไป

ครับ..การปลดปลงไม่ได้หมายถึงการอยู่นิ่งไม่ทำงานทำงาน กินลมห่มดาว หรือ พูดคุยกับดอกหญ้า หรือทักทายมวลแมลงด้วยภาษาพูดงึมงัมแบบคนไม่เต็มเต็ง

ของแบบนี้มันอยู่ข้างในครับ…คลิกเดียว ทำใจได้เลย
 
วันนั้นเมื่อได้มองวิวขนำน้อยในทุ่งนาแล้ว สิ่งที่ผมเห็นท่ามกลางสีเขียวระบัดลม คือหลังคาที่ถูกกัดกร่อนด้วยสนิทเหล็กกัดกินสังกะสี เกิดเป็นสีสันจัดจ้านแปลกตา…..ลมเย็นผ่านหน้าวูบหนึ่ง ความสุขเกิดแล้ว

แค่นั้นเอง…

 ประเด็นคือ ผมไม่ได้แปลกแยกกับสังกะสี ว่า หากหลังคาเถียงนาน้อยนั่นเป็นหลังคามุงจากหญ้าคาแล้ว มันจะสวยงาม เหมาะสม หรือเกิดความสมดุลแก่น้ำหนักภาพสักกี่มากน้อยเมื่อได้บันทึกภาพไปแล้ว 

ทั้งยังไม่ได้แปลกแยกว่าโรงงานปล่อยอากาศร้าย หรือน้ำเสีย ไปยังท้องฟ้าอันเปรียบเสมือนหลังคา หรือท้องน้ำอันเปรียบเหมือนแหล่งอาหารของพวกเราในหมู่บ้าน ตำบล อำเภอ หรือจังหวัดมากน้อยแค่ไหน อย่างไร

เสียงเล็ก ๆ ในการทำงานเพื่อโลก เพื่อสิ่งแวดล้อมอย่างมีความสุข สามารถทำได้ในอีกหลากหลายวิธีการ ฟูมฟายไปให้หัวใจด่างดวงเปล่าปลี้

สู้นิ่งเงียบ ครุ่นคิด ใคร่ครวญเสาะวิธีอื่นในการเป็น-อยู่อย่างมั่นคง ยั่งยืน น่าจะดีกว่า สุขกว่า

ใช่ครับ ผมไม่ได้หมายถึงผมคนเดียว

…คลิกเดียว 

ลองดูครับ ปรับสายตาและหัวใจให้มองโลกในแง่จริงได้แล้ว คุณอาจมีความสุขมากขึ้น หรืออย่างน้อยก็ทุกข์น้อยลง…….ทั้งกาย และใจ

                       ………………………………………………………………………..

กันยายน ๒๕๔๙ (๑ ปี ที่ผ่านมาวัฏฏ์หวนคืน)

ฝนทิ้งช่วงไปหลายวัน

 อากาศร้อนอ้าวต้นเดือนกันยายน…ร้อนจนใครบางคนบ่นได้ทุกวัน ต้นข้าวหลังจากหว่านเม็ดลงในโคลนไปเกือบครึ่งเดือน กล้าเขียวซึ่งแตกใบอ่อนเพียงสองใบสูงเพียงสองนิ้วไม่งอกงามตามจังหวะปกติ ฝนทิ้งช่วงทำให้ต้นข้าวชะงักงัน                             

ฝนทิ้งช่วงเกือบเดือน ทำให้โคลนสีโคลนกลายเป็นแผ่นดินสีขาวและแตกระแหงรานร้าวจนน่ากลัว 

แม้ชะงักการเจริญเติบโต ทว่า..กล้าต้นน้อยยังไม่เหี่ยวเฉาไปตามอัตราความร้อนของอากาศอย่างที่พวกเราวิตกกังวล ความชื้นยังคงแทรกซึมอยู่ใต้ดินระแหงนั่น  ปู หอย กบ เขียด ยังฝังตัวแอบซ่อนอยู่ในความชื้นข้างล่าง

กล้าข้าวต้นเล็กจึงยังคงยืนหยัด แต้มเขียวเป็นแพรบาง ๆ ปกคลุมทั่วทั้งแปลงนาส่วนกลางของพวกเรา

แต่ความวิตกกังวลนั้นยังคงอยู่และมากไปสำหรับผู้นำในกลุ่มของพวกเราบางคน การกอบกู้วิกฤติขาดน้ำจึงเริ่มต้นในวันที่ร้อนมากที่สุดวันหนึ่ง

เราใช้เครื่องสูบน้ำ ๕ แรง ผ่านท่อน้ำผ้าชนิดอ่อนแบบเดียวกับท่อดับเพลิง จากคูน้ำสาธารณะข้ามถนนลูกรังสู่แปลงนาอีกฝั่ง เพียงสองวันนาสามกระทงจึงฉ่ำน้ำ กบเขียดป่ายปีนขึ้นมาจากดินชื่น หลงน้ำใหม่ส่งเสียงร้องหาคู่ระงม

ถัดจากนั้นบ่ายกว่า ๆ  ฝนโปรยปรายลงมาบาง ๆ ช่วยให้ดินระแหงสีขาวกลายเป็นสีโคลนขึ้นมาอีกครั้ง

สายฝนเพียงเล็กน้อยช่วยให้ท้องทุ่งเริงร่า จากบ่ายถึงค่ำ - ค่ำคืนเดือนเพ็ญ

ขึ้น ๑๕ ค่ำ…จันทร์นวลลอยสูงขึ้นสะท้อนเวิ้งน้ำเพียงเล็กน้อยในแปลงนา ผมขี่มอเตอร์ไซค์เก่าคันเดิมออกจากบ้านสวนมายังแปลงนา

สัตว์ในนายังร้องระงม ทั้งกบเขียดและมวลแมลง ริมชายป่าหิ่งห้อยวอบวาม สูงขึ้นไปจากเรือนยอดไม้…แสงจันทร์นวลทอดทอ  เสพภาพที่ปรากฏตรงหน้าด้วยสายตาเนื้อเพียงข้างเดียว เมื่อรวมกับการได้สูดกลิ่นฝนใหม่ในคืนเดือนเต็ม กลับรู้สึกดีกว่า

ค่ำนี้…จึงอิ่มเอม  อิ่มเอมเท่าที่คนเล็กท่ามกลางโลกแคบในหมู่บ้านเล็ก ๆ แห่งหนึ่ง พึงรู้สึก