http://blog.trekkingthai.com/punkypen Just another Blog.trekkingthai.com weblog Sun, 04 May 2008 23:11:30 +0000 http://backend.userland.com/rss092 en เกริ่นนำ ในที่สุดเราก็ได้ไปเยือนเนปาลสมกับที่ตั้งใจไว้นานมาก เรียกว่าตั้งใจจนลืมเพราะว่าสิบปีพอดีเป๊ะที่เคยไปขอวีซ่าไว้แล้ว แต่มีเหตุให้ไม่ได้ไป ปีนี้เลยตั้งใจว่าเอาล่ะ ได้เวลา เลยไปขอวีซ่าวันเดียวกันกับเมื่อสิบปีที่แล้ว ตอนขอก็แสนจะสะดวกสบายเพราะว่าสถานทูตเล็ก และคนน้อยมาก ขอปุ๊ปก็ได้ปั๋บ งงมากเพราะเคยตั้งไปทรมานขอวีซ่าที่แสนจะยากเย็นอย่างอเมริกาแล้วมันคนละเรื่องเดียวกันเลย ขอเกร่ินก่อนว่าเราเป็นคนเที่ยวแบบลุย หรือภาษาฝรั่งเขาเรียกว่าแบ็คแพ็ค ส่วนพี่สาวเราเรียกว่าซำเหมา มาตั้งแต่สมัยเรียนมหาลัยซึ่งมีแรงบันดาลใจมาจากเพื่อนนักเที่ยวตัวยง ที่ทุกวันนี้ก็ยังไม่ยอมกลับเมืองไทย เธอยังคงเดินทางแบบ Grand World Tour เหมือนมาดอนน่าทัวร์คอนเสิร์ตเป็นทวีปๆ ยังไงยังงั้น เราเคยไปลุยแบบโบกรถที่อีสานกันสองคน ซึ่งมานึกย้อนดูตอนนี้ก็น่ากลัวนิดหน่อย คิดว่าถ้าเป็นพ่อแม่ก็คงเครียดที่ลูกสาวไปถึงบุรีรัมย์ตอนมืดแล้ว แล้วไปนอนโรงแรมสุดโทรมแถวสถานีรถไฟเพื่อไปพนมรุ้ง เดินเท้าขึ้นพนมรุ้งจากปากทางที่รถบัสหวานเย็นปล่อยลง โบกรถคนแปลกหน้าขาลง หรือว่านั่งรถไฟชั้นสามอันแสนยาวนานก่อนไปข้ามฝั่งลาวที่หนองคาย โบกรถตำรวจที่แถวเกาะช้าง แต่เราสองคนก็รอดมาได้เพราะว่าผีคุ้มหรือว่าอะไรก็แล้วแต่ ประสบการณ์ขวัญแขวนก็ผ่านไปได้ด้วยดีทุกคราว เพราะฉะนั้นการมาเที่ยวเนปาลและไปเทรค หรือว่าเดินแบบลำบากๆ ก็เลยเป็นส่ิงที่เราคิดว่าน่าจะไม่สะเทือนขวัญเกินกว่าที่เคยเจอมา ก่อนไปขอบอกว่าเครียด เนื่องจากข้อแรกคือ ไม่รู้ว่าจะเจออะไร หนังสือไกด์บุ๊ค ก็บอกบ้างแล้ว แต่บังเอิญว่า Lonely Planet ฉบับเนปาลเฉยๆ กับฉบับ Trekking in the Himalayas มันก็ละเอียดไม่เท่ากัน แล้วเวลาจะอ่านก็น้อย เราก็สแกนอ่านเท่าที่ต้องการเฉพาะหน้า หรือว่าเอาตัวรอดไปเป็นเปลาะๆ ... http://blog.trekkingthai.com/punkypen/2008/05/02/diving-pilgrims-progress-my-pers/