ถักทอฝันในวันฟ้าหมอง

03/10/2006 17:59
Posted by ponlanwarun in Blog

      ขอเราเป็นแสงเทียนส่องหนทาง..                             
ที่มืดมนเลือนรางไร้ความหมาย
ย่ำเหยียบความระยำให้มลาย                                            
เดินทางท่องส่องฉายเพื่อมวลชน
     ขอเราเป็นเดือนรูปเคียวเกี่ยวดาวน้อย..                     
เกี่ยวมาร้อยความฝันที่ตกหล่น
เป็นความหวังกำลังใจให้ผู้คน                                         
อุทิศตนยืนหยัดด้วยศรัทธา
     ขอเราเป็นแพรผืนในคืนหนาว..                                
ห่มคืนวันปวดร้าวให้เลือนพร่า
เคียงข้างความระทมที่ถมทา                                              
ซับน้ำตาผู้ทุกข์ทนตามรายทาง
     ขอเราเป็นกองฟืนในคืนเข็ญ..                                    
สุมเต็มแสงไฟไม่เว้นว่าง
ฟืนน้อยมอดไหม้ใกล้เลือนราง                                       
เราโถมร่างเข้าต่อเพื่อก่อไฟ
     ขอเราเป็นอะไรก็ได้..                                                    
ที่มุ่งหมายฝ่าฟันเพื่อวันใหม่
บนหนทางเลือกเดินแม้ทางใด                                        
เพียงอย่าไปไกลร้างห่างมวลชน..
 

Indonesia, Jarkatar

03/10/2006 17:53
Posted by ponlanwarun in Blog

ภาพแรก : อนุสาวรีย์แห่งชาติอินโดนีเซียอันสูงเทียมฟ้า ที่ระลึกวันปลดปล่อยประชาชาติจากลัทธิล่าอาณานิคม  กลางคืนจะเป็นสีต่างๆ จากแสงที่ส่องด้านใต้ ประดับราตรีแห่งเมืองหลวง จาร์กาต้า ท่ามฟ้าดาราราย  ภาพ 2 : ในห้องประชุม Young Progressive Southeast Asia ที่โรงแรมแห่งหนึ่ง  

 

    ภาพ 3 : สาวเจ้าบ้านไกล สายลับจากมาเลเซีย (DEMA) ภาพ 4 : สนามบินแห่งชาติ ณ กรุง จาร์กาต้า ที่โน่นบนรถเมล์ รถบัส รถสองแถวและ 4 แยกไฟแดง จะมีชายหนุ่มถือกีต้าร์ บรรเลงเพลงขอเศษทานไปตามเบาะต่างๆ ด้วย ชาวอินโดถือความรำคาญเสมือนขอทานแทนที่วณิพกพเนจรที่ควรให้เกียรติ

 

แด่เธอ…

                                       พณ  ลานวรัญ
 เธอหนาวไหมเมื่อกอดห่มทอลมหนาว 
ยามความหวังสีขาวยังคาวขื่น
ความเปล่าดายคอยตอกย้ำทุกค่ำคืน
มิรู้หลับหรือตื่น ..รู้คืนวัน
 เธอเหนื่อยไหมเมื่อหนทางเหมือนว่างเปล่า
ย่ำเดินทางยิ่งนานยาวห่างความฝัน   
ราวความหวังฝังกลบพบทางตัน
เหมือนคืนวันฝันคว้างเดินร้างรอย
เธอหนักไหมกับภาระที่แบกรับ  
แทบพ่ายพับกับขวากหนาม ความท้อถอย
ฝันถึงความงดงามนานนับคอย
วันคืนคล้อย ขื่นเข็ญ ..เป็นความจริง
   [ถามถึงเธอที่เดินทวนสวนกระแส
 หวังเปลี่ยนแปรสังคมซึ่งจมดิ่ง
อาจปวดร้าวกล้ำกลืนฝืนประวิง
  เหมือนทุกสิ่งล้วนกลบฝังความหวังเรา]
อยากให้เธอยิ้มรับกับความทุกข์   
เพื่อปลอบปลุกหัวใจไม่ให้เหงา  
ความปวดร้าวระหว่างทางอาจบางเบา
เมื่อเทียบเท่าทุกข์โถมโหมมวลชน
 แม้คืนนี้ อาจหนาวเหน็บ เจ็บปวดร้าว
  แต่พรุ่งนี้รุ่งเช้า จักเริ่มต้น
 เป็นของขวัญนักสู้ผู้อดทน
  ทอแสงงามอร่ามล้น อุดมการณ์….

Philippines in the 4th time

03/10/2006 17:31
Posted by ponlanwarun in Blog

ภาพแรก : เวิ้งน้ำกลางทะเลสาบล้อมรอบภูเขาไฟลูกหนึ่งซึ่งเย็นตัวลงแล้ว ทางตอนใต้ห่างจากเมืองมะนิลาไปประมาณ 200 กิโลเมตร แต่ด้านในปล่องพอไปดูกลับมีควันขึ้นอยู่ทุกเวลา ว่ากันว่าใครตกลงไปในปล่องนั้น ไม่สามารถปีนขึ้นมาได้เพราะลึกมากและน้ำที่เห็นใต้ปล่องแม้นิ่งแต่ร้อนเฉียบ!!  กว่าจะไปถึงที่นั่นต้องนั่งเรือรูปทรงโบราณไปประมาณ 20 นาทีแล้วนั่งม้าขึ้นเขาอีกประมาณ 1 ชั่วโมง

 

ภาพ 2 : ม้าหลงเมืองกลางมะนิลา ท่ามกลางรอยน้ำตาแห่งความทุกข์เข็ญแห่งเมืองหลวง น้ำตามันไหลหยาดๆ เมื่อเจอเสียงแตรรถจากเพื่อนร่วมทางที่มันไม่รู้จักว่าตัวอะไร ภาพ 3 :ทิวทัศนืเมืองมะนิลาบนตึก Dicuvery suit  

 

 ภาพ 4 : บนภูเขาด้านล่างที่เห็นคือภาพที่ 1 ภาพ 5 : ขี่ม้าขึ้นเขากลางทะเลสาบล้อมราย

  ภาพ 6 : สาวเจ้าและสหายหนุ่มชาวเมืองมะนิลา หน้าตาเหมือนสาวไทยและหนุ่มฮ่องกง เธอเรียนกฏหมายและเป็นอดีตประธานสภานักศึกษาแห่งมหาวิทยาลัยแห่งชาติฟิลิปปินส์ (UP)