ขอย้อนเล่าเรื่องราวต่าง ๆ ที่บังเกิดขึ้นที่ Zambia ค่ะ

เพราะระหว่างทางที่อยู่ที่นั่นมีเรื่องราวที่น่าสนใจอยู่มากมาย

ไม่ว่าจะเป็นเรื่องวัฒนธรรมการกินอยู่ กับข้าวกับปลา การแสดงออกซึ่งความรัก นิสัยใจคอ สภาพความเป็นอยู่ อาการเจ็บไข้ได้ป่วย ความเชื่อ ความศรัทธา ความถนัด อาชีพ รายได้

ฉันอยากจะแบ่งปันประสบการณ์ที่มีค่าในมุมมองของฉัน (ต้องขอเน้นว่าเป็นความคิดเห็นส่วนตัวในมุมมองของฉัน ที่อาจไม่เหมือนหรือต่างจากคนอื่นมากบ้างน้อยบ้างแล้วแต่กรณี)

รวมถึงเรื่องเล่าเกี่ยวกับความเป็นอยู่และการใช้ชีวิตของอาสาสมัครที่ต่างคนต่างมาและต้องมาอยู่ร่วมกัน

รับรองค่ะว่าน่าสนใจไม่แพ้เรื่องเล่าของคน Zambia

บางครั้งก็มีเรื่องขำ ๆ

บางครั้งก็มีเรื่องชวนให้เสียน้ำตา

บางครั้งก็เป็นเรื่อง แบบว่าเป็นเรื่องจริง ๆ ที่ทำให้เกิดอาการหยิกแกมหยอกแถมกัดกันระหว่างคนต่างสีผิว

ก็ติดตามกันไปเรื่อย ๆ แล้วกันนะค่ะ

เรามีชีวิตเพียงหนึ่ง

หนึ่งชีวิตที่เรามี

เราเลือกให้เป็นไปในแบบที่เราต้องการได้

เมื่อเวลาผ่าน ผ่านแล้วผ่านเลยเหมือนสายน้ำที่ไม่หวนกลับ

อยากทำอะไรทำ

ใช้ทุกวินาทีในช่วงชีวิตให้มีความสุข

ความสุข คือ ความสุขใจในแบบที่เรารู้สึกได้

ความสุข ไม่ใช่ความสุขใจในแบบที่คนอื่นรู้สึก

ความสุขในแต่ละความรู้สึกในแต่ละคนมีความแตกต่าง

…………

ความสุขของเพื่อนอาจแตกต่างจากความสุขของเรา

ความสุขเลียนแบบกันไม่ได้

ชีวิตเลียนแบบกันไม่ได้

…………

ความสุขของฉัน คือ การเดินทาง

การเดินทางของฉัน คือ การเปิดใจให้กว้าง

การเปิดใจให้กว้างของฉัน คือ การเปิดตายอมรับความเป็นไปที่แตกต่างบนพื้นโลก

……………

ความสุขกับการเดินทางบนพื้นโลก

……………

อยากทำอะไรก็ทำ บางทีพรุ่งนี้อาจเป็นวันสุดท้ายในชีวิตของฉันก็เป็นไปได้

…………… ฉันมักบอกกับตัวเองเช่นนี้เสมอ…………..

ยากที่จะเข้าใจโดยคนรอบข้าง

ฉันกำลังเอาหัวใจและความสุขของฉันไปผูกติดกับความรู้สึกของคนอื่น

ฉันไม่ได้ทำร้ายใคร ไม่ได้ทำให้ใครเดือดร้อน

ถ้าจะผิดก็ผิดเพราะตัวฉันเลือกเอง

ทุกวันนี้ฉันพยายามเลือกที่จะเดินทางบนเส้นทางแห่งความสุขของฉัน

เป็นความสุขที่ฉันพึงพอใจและเลือกเอง

………….

ทำไมหล่ะ หัวใจฉันพองโต หน้าตาฉันอิ่มเอม ………. เท่านี้ก็พอ

และแล้วก็กลับมาใช้ชีวิตแบบเดิม ๆ ในเมืองกรุงที่วุ่นวายอีกครั้ง

ชีวิตที่แตกต่างโดยสิ้นเชิง

ระหว่าง ๓ วันที่ผ่านมา กับ ๑ ปีที่ผ่านมา

……….

ชีวิตในเมืองกรุง

……….

เพียบพร้อมไปด้วยความสะดวกสบายทางวัตถุ

ถนนลาดยาง

น้ำ ไฟ โทรศัพท์ สาธารณูปโภคครบครัน

อาหารการกินที่อิ่มหน่ำสำราญครบ ๓ มื้อ

………….

๓ วันนี้ ฉันไม่ได้รู้สึกมีความสุขใจเท่าใดนัก

ทั้ง ๆ ที่ฉันมีทุกสิ่งที่ฉันคิดว่าจำเป็นในชีวิต

ฉันสับสนกับความรู้สึกของตัวเองกะมัง

………….

หลังจากที่ฉันโดนปล้นที่แอฟริกาใต้

หลังจากวันนั้นฉันไม่เหลืออะไรนอกจากเสื้อผ้าที่ใส่ติดตัวเพียง ๑ ชุด

แต่ชีวิตฉันก็ดำรงอยู่ได้อย่างสุขใจ

อาจเรียกได้ว่าฉันมีความสุข

………..

ความจริงแล้วชีวิตของมนุษย์ไม่ได้ต้องการอะไรมากไปกว่าความรักที่ได้รับจากเพื่อนมนุษย์รอบกาย

ความจริงแล้วชีวิตของมนุษย์ไม่ได้ต้องการวัตถุอะไรมากมาย

แค่เสื้อผ้า ๑ ชุด กับ ความรักจากคนรอบข้าง

ฉันพิสูจน์มาแล้วว่าอยู่ได้อย่างไม่เดือดร้อนใจ

เราสามารถอิ่มท้อง นอนหลับสบาย เพราะความรักที่เราได้รับจากคนรอบข้าง

แต่สิ่งที่ยาก ทำอย่างไรเราถึงจะได้รับความรักจากคนรอบข้าง

ทำอย่างไรหล่ะ เราต้องหาคำตอบ……

และคำตอบนั้นก็ไม่ยากที่จะค้นหา…….

แต่ยากในการกระทำ…….

……………

ฉันเหนื่อยกับชีวิตที่เพียบพร้อม

ฉันมีความสุข ความรัก กับชีวิตท่ามกลางความขาดแคลน

…………..

ฉันคิดถึงชีวิตที่เรียบง่ายที่แซมเบีย

ฉันหวังว่าฉันคงได้มีโอกาสกลับไปใช้ชีวิตเช่นนั้นอีกครั้งในอนาคตอันไม่ไกลนัก

…………..

I arrive Bangkok this morning.

My feeling now is missing Zambia so much.

One year pass but I did not feel there are anything changing.

When I see the sky, I see some different.

I love Thailand, I love my home but I don’t like the sky in here.

The sky is unclear….unclear….

The sky in Zambia is so clear…..

What happen to the sky in my home?

Pollution or my mind……

Yesterday I went to the beach in Cape Town.

There are a lot of beaches here.

I went to Camps Bay, Clifton and Sea point.

It is very nice beach.

Cape Town is good for the beach lovers.

Clifton Beach is divided into 4 beaches.

first and second beach are for models.

Third is for gays.

Forth is for families.

(They mean that you can see the most of that kind of people in each one).

………………………….

Why Cape Town?

Why a lot of tourists?

…………………………..

Why and why?????? I will come back to tell later…….

…………………………..

I am in Cape Town, SA.

I walk around.

I bought one black boy doll from ToyRus.

I miss my black friends.

When I miss them, I can see them and talk to them via my doll. I am crazy Yes!!! I am too much crazy but I really miss my friends (Zambian).

I am not only one DI’s for them.

They are only one black people for me.

It is totally different.

Maybe they will forget me soon.

I will not forget them forever.

……………….

Eventually, I can go back home…

I have got a lot of problems before I can go back home…

It is very very long story…I will share somedays…

I leave Zambia on 19 of January 2008 with a lot of tears and missing people.

I leave Children Town on 17 of January 2008 with a lot of tears and hugging.

I could not believe that why I could leave someone behind me in Zambia.

Everything was so fast and suddenly happen.

I knew that I had left Zambia on 19/01/08 when I just came back from my task week on 16/01/08. I did not prepare myself especially my mind. I got email from my school in CA, USA on 16/01/08 about my air ticket from Lusaka to Jo’burg. I still had a lot of things to do at that time: traveling budget, allowance, hugging many people….

I did not have enough time to say good bye all people who I close and know.

I did not prepare anything for anyone.

I did not finish my work for some tasks.

I felt so sorry to them.

I will arrive Bangkok on 26 of January 2008.

Now I am in Cape Town, SA. I have more than 3 reasons why I come to Cape Town.

………………………….

My feeling now:

I miss Zambia so much. 

I miss my project so much.

I miss my area leader so much.

I miss my friends so much.

I miss all the children so much.

I miss Children Town so much.

I miss Nshima so much. (Nshima is the stable food of Zambia same as rice for Thai)

I miss everything during 1 year past.

Especially, I miss my two zambian best friends so much. I love them so much. My tears always come out all the time. I don’t know when I can see them again or never.

Zambia I love you so much……….

Now I have not got my air ticket from my shcool yet.

So I don’t know when I can go back home.

It is my question to myself.

This time is the children holidays so the school is closed.

It is so boring and quite.

I don’t like it.

My two best friends will go back home soon and I will not see them any more.

I am so sad ….. very sad …… very much sad (Zambian language).

Today I am on my holiday but they are still in Children town.

When I go back next week, they will go back home.

I have already missed them a lot.

I don’t know I will have a chance to see them again in the future or not.

This kind of thing is terrible for me.

I love them so much.

I like them so much.

They are my good friends, good brothers.

I will miss you a lot when I go back home…..”Collings and Mulumba”

with love…. 

I am still living in the bush.

I am happy or I can say I am very happy with my life.

I have a lot of friends (Kids) around me.

We say “Good Morning” and shake hand each other every day.

I love them and they love me.

I give hug to them every day. Every hug has a lot meaning for them.

I give them smiling…..Thai smile!!!!

……………

I have gotten my best two friends.

They are very nice and help me a lot.

I love them and I think they also love me.

…………..

Thanks for their hug, hand, cooking, talking and loving…….

……………

Sometimes I also have conflict with the local time.

Here has a big problem about the time.

I call Zambian time.

I am a time keeper or timer.

When we have an appointment…let say 13.00 hrs….they will come 15.00 hrs….

Every time….Every activities…..

This is Zambian time…..No alarm clock……No watch…….No time management

Unorganize about time and many kinds of things

That why they are still undevelopment…….

I told them……same as I told you……But still….

…………..

Now I am happy to be here even I am unhappy sometime.

…………….

I love every one here….I love my best friends so much……

I will miss them.

I will lose them.

Now I am starting to cry……

……….

Now I am in the bush in Chibombo, Zambia.

My project is Child Aid in Children Town.

Children Town is the place/school taking care of orphan/children from many places in Zambia.

……….

I decide to continue my project but I will finish early.

……….

Child Aid has 10 lines of work…..mainly working with communities.

……….

Nowadays, I have to ride my bicycle to the communities almost every day.

Some place is too far……some place is not too far but it is still far for the city woman like me.

I bike 30 Kms go and 30 Kms back.

In the bush the road is rough, dusty and uncomfortable.

………..

Zambian people is very nice but their work can not reach to the business.
Everything here is too slow.
The most important thing that I have found from here until now is time management.

……….
I understand they don’t have watch but if we say 8.00 a.m. they will come 10.00 a.m.
I start to use to familiar with their habit. It is the problem.
I have many kind of things to talk to tell but I have no time, no chance…..
My place is in the bush, where I can not communicate with outside…
No Telephone, except cell phone but I don’t have it….
No Internet, except go to the town (Lusaka) about half day….
……….
I have no rice,
I have Nshima,
I have no fruit even banana, it is difficult to get it……
……….
How can I survive?
I will tell later……