ที่ผมตั้งชื่อไว้อย่างนี้ไม่ใช่ว่าด่าใคร (เช่น ด่าตัวผมเอง) เสียเมื่อไหร่ แต่ชีวิตนี้ผมยังไม่เคยไปลาวเลย ครั้งแรกที่ผมได้กลิ่นประเทศลาวก็ครั้งเมื่อผมได้มีโอกาสไปเที่ยวอุบลฯ ตอนนั้นก็ได้ไปเที่ยวช่องเม็กเหมือนกัน แต่รูปดันเป็นฟิล์ม หาเท่าไหร่ก็หาไม่เจอ แหมฟิล์มดีจริงๆ ถ้าใครกล้ามาพูดใกล้ๆ ระวังของต่ำของผมให้ดีนะครับ อาจจะไปเฉียดๆ แถวๆ ของสูงของคุณได้ เสียเงินเป็นแสนได้อะไรไร้สาระมาก็ไม่รู้ ใจคอคงอยากให้ผมซื้อดรัมแสกนเสียเงินอีกสักไม่กี่แสนจะได้มีภาพที่ออกมาแล้วเหมือนนิตยสาร หุหุหุ…

ขอโทษที่ต้องบ่นนะคร๊าบบ มันอึดอัดใจจริงๆ แทบจะขายตัวเพื่อถ่ายรูปเลยนะเนี่ย

ครั้งที่สอง ผมไปน่านกับเจ๊ตุ๋มและยุ้ยจัง มีวันนึงพวกเราเกิดหงุดหงิดไม่มีอะไรทำกันก็เลยลองหาทางข้ามไปลาวผ่านด่านห้วยโกร๋นกัน ปรากฎว่าทางด่านนั้นค่อนข้างจะเข้มงวดมาก หากจะไปเที่ยวฝั่งลาว เราต้องติดต่อทางนั้นอย่างเป็นทางการเท่านั้น เรื่องนี้ใครจะไปจริงๆ ถามที่น้าหรือน่านทัวร์ริ่งได้ หรือจะลองไปเองแล้วต้องโบกรถกลับเหมือนน้าดูก็ได้ แล้วจะรู้ว่าเหนื่อยเปล่าเป็นเยี่ยงไร? หรือดูวิดีโอตอนน้าโบกรถกลับจากห้วยโกร๋นได้เรย (ต้องโบกเพราะรถประจำทางหมดแล้ว มีสองรอบหกโมงเช้า กับแปดโมงเช้าหรือเช้ากว่านั้นอ่ะ)

อ้อ ตรงด่านห้วยโกร๋นนั้นจะมีตลาดอยู่ที่ด่าน ถ้าหากมีรถมาเองจะแวะมาดูชีวิตคนแถบชายแดนก็ได้ แต่ถ้ามาหลังแปดโมงเช้าไปแล้ว ตลาดก็จะวายแล้ว ไม่มีอะไรที่น่าสนใจสักเท่าไหร่นัก นอกจากผู้คนที่เดินทางผ่านไป ผ่านมาแถวๆ นั้น…

(read more » )

ผมหนีไปน่าน ไปให้พ้นความรำคาญจากผู้คนที่คอยทำร้าย ด้วยกาย วาจาและใจ

พักอารมณ์ให้ผ่อนคลายจากความเจ็บแค้น รำคาญ ไม่อยากให้ตัวเองเป็นคนเลวไปเสียก่อน

ใครว่าสังคมไม่มีส่วนให้คนเป็นคนดี?

ขุนสถานเป็นอุทยานแห่งชาติแห่งหนึ่งในจังหวัดน่าน หลายท่านอาจจะไม่คุ้นชื่อ เนื่องจากว่าขุนสถานนั้นเป็นอุทยานที่ยังไม่เป็นที่รู้จักนัก ครั้งนี้ผมได้ข่าวมาจากสายว่า ‘ซากุระที่ขุนสถาน’ บานแล้ว นับเป็นนิมิตรหมายอันดีที่เราจะได้ไปเยือนถิ่นขุนสถานกันสักที…

ขณะรอรถตู้หนูแนนอยู่ ผมก็โทรศัพท์ไปหาเจ๊ตุ๋ม “ฉอดๆๆๆ” ก็กิ๊กไปเรื่อย อืม… “แล้วเอาพาสปอตมาป่าว ไปไกลนะเว๊ย” หลังจากจบประโยคนี้ผมก็อึ้งไปแป๊บนึง เพราะผมเป็นคนชอบสะสมตราแสต๊มป์ของอุทยานแห่งชาติมากๆ “ลืมหง่ะ” ช่างน่าเศร้าจริงๆ ผมก็เลยต้องเอารูปขุนสถานมาโพสต์ให้เพื่อนๆ ได้อยากไปกันมั่ง คราวหน้าจะไม่ลืม สาบานเอ๊า!!

เห็นรูปแล้วอยากมาเที่ยวขุนสถานกันบ้างหรือยังเอ่ย…

ส่วนตัวผมแล้วก็ไม่ได้เที่ยวขุนสถานมากนัก ก็เพียงแค่มาถ่ายภาพซากุระ (ดอกพญาเสือโคร่ง) เพียงอย่างเดียว แต่ก็ยอมรับว่าที่นี่น่าแวะมาพักมาก โดยเฉพาะหน้าที่ดอกไม้ออกดอกสะพรั่งอย่างนี้ ผู้ที่ชื่นชอบธรรมชาติ, ความโรแมนติกและการถ่ายภาพ อย่าพลาดๆ นะเอ้อ น้าเป็ดเรคคอมเม้นท์เลย ม๊าเห๊อะ เสร็จแล้วตรงไปเที่ยววัดในเมืองน่านต่อ มีอะไรๆ ให้เที่ยวเยอะครับ (read more » )

ออกเดินทางจากกรุงเทพฯ ตอนสองทุ่ม พี่ปองคนขับรถแกก็บอกว่าสบายๆ ไม่ต้องรีบ ระหว่างทางผมกับแนนและพี่ปองก็คุยอะไรขำๆ กันไปเรื่อย แต่ที่ผมนั่งตัวแข็งนั้นก็เป็นเพราะผมไม่กล้าหลับครับ กลัวน้องแนนจะมาแอบซบไหล่น้าเป็ด ไม่ได้นะ หล่อๆ อย่างน้า ไม่ยอมให้แนนซบหรอก (ว่าเข้าไปนั่น)

ก่อนจะเช้าเราก็ได้แวะตลาดกันหน่อยนึง เพื่อซื้อน้ำเต้าหู้ไปกินระหว่างรอพระอาทิตย์ขึ้นที่ดอยเสมอดาว อร่อยไหม๊? ผมซัดไปที่ผาชู้ไปสองถุง อิอิ ป้ายบอกทางจากตลาดไปถึงอช. ศรีน่านนั้นอีก 54 กม. หลังจากซื้อน้ำเต้าหู้แล้วพวกเราก็รีบบึ่งไปทันที ระหว่างทางจริงๆ ที่ผมไม่กล้าหลับ ก็เพราะกลัวพี่ปองแกจะง่วงครับ เนื่องจากเห็นแกแอบดึงหนวดอยู่ตลอดเวลา ที่ไหนได้… ตอนอยู่ผาชู้แกก็มายืนดึงหนวดหน้าห้องน้ำเฉยเลย - -”

ไปถึงก็เป็นดังที่พี่ปองว่า ยังมืดๆ อยู่เลย ลมที่นี่แรงมาก แถมอากาศก็ไม่ค่อยหนาวสักเท่าไหร่ ใช่ครับทริปสามทะเลหมอกของหนูแนนและเจ๊หน่อยก็คงเหลือให้ลุ้นอีกแค่สอง :P ว่าแล้วพวกเราก็เดินขึ้นไปยังยอดดอยเสมอดาวกัน รออยู่พักนึงก็ได้เห็นแสงแรกแห่งวัน ช่างเป็นบรรยากาศที่น่าจดจำจริงๆ

คลิ๊กเพื่อดูรูปใหญ่

อ๊ะ พูดถึงตอนนี้ก้อมีแก๊งค์สีรุ้งอีกคนที่ผมยังไม่รู้จัก ใช่ครับ ‘เจ๊หน่อย’ ขาใหญ่ประจำ trekkingthai (ใหญ่จริงๆ นะเอ้อ) อืม… ผมเจ๊แกครั้งแรกที่ไหนนะ นึกไม่ออก รู้แต่ว่า หน่อย นั้นใหญ่มาก โดยเฉพาะลำตัว :P

(read more » )

สองปีมาแล้วสิ ที่ผมได้ทำผิดพลาดไป เอ๊ย!! ได้เคยไปเที่ยวเมืองน่าน ผมยังจำได้และประทับใจในหลายสิ่งหลายอย่าง อย่างมิรู้ลืม ครั้งนี้ผมได้ไปเมืองน่านอีกครั้ง ต้องขอขอบคุณเพื่อนๆ ทุกคน โดยเฉพาะน้องแนน ที่ทำให้น้าเป็ดนั่งตัวเกร็งเลยทีเดียว* อิอิ

จริงๆ ทริปนี้น้าเป็ดจะต้องไปแค่สามวันสองคืน คือ นั่งรถทัวร์ไปเย็นวันศุกร์ กลับวันอาทิตย์ถึงเช้าวันจันทร์แต่มีเหตุทำให้น้าได้นั่งรถตู้มากับแนน อันนี้น้าต้องขอบคุณอีกครั้ง เพราะยังเกร็งไม่หาย 555 ซึ่งรถตู้นี้ก็ออกกันตั้งแต่วันพฤหัสครับ ผมก็เลยได้ไปเที่ยวก่อนนิดหน่อย ก็ได้ไปเที่ยวอช. ศรีน่านอีกครั้ง ได้ไปถ่ายภาพที่ “ผาชู้” ด้วย ประทับใจจริงๆ ส่วนรูปกำลังอัพอยู่นะดูของเก่า ไปก่อนแล้วกัน…

(read more » )

คิดถึง NAN จังเลย…

แม้เวลาจะผ่านไปนาน ก็ไม่เคยจะลืม NAN ได้สักวัน…

NAN เป็นสิ่งที่อยู่ในใจ เป็นแรงบันดาลแห่งชีวิตให้กับผมอยู่ตลอดเวลา…

นั่นทำให้ผม M ไปหาเจ๊ตุ๋มว่า ผมอยากไปเที่ยวน่าน…

ก๊าก… ขำตัวเอง

เพิ่งกลับมาจากน่านครับ ^_^

“น้าเป็ด ไปเที่ยวน่านกันไหม๊” เป็นคำถามที่ออกมาจากปาก ‘เจ๊ตุ๋ม’ เมื่อกาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว นานเสียจนผมจำไม่ได้แล้วหล่ะว่าเมื่อไหร่?

แต่จะว่าไปแล้วน่านเนี่ยผมก็เคยไปกับ ‘ท่านประธาน’ มาแล้วครั้งหนึ่ง ก็เลยบ่นนัก บ่นหนาว่าอยากจะไปเที่ยวน่านอีกสักครั้งหนึ่งเหลือเกิน เพราะคราวที่ไปครั้งนั้นผมยังไม่ได้ไปถ่ายดอกชมพูภูคาเก็บเอาไว้เลย ยิ่งมีกิ๊กมาชวนไปเที่ยวอย่างนี้ ยิ่งทำให้ผมหลงคิดไปเองว่าเพื่อนๆ จะไปเที่ยวอุทยานแห่งชาติดอยภูคาอย่างเป็นตุเป็นตะ และก็ไม่ได้โทร. ไปถามใครด้วย

โอเค ไปถึงน่านแล้วหล่ะ

“ไปเที่ยวไหนมั่งอ่ะตุ๋ม” ผมถาม “ก็คงเที่ยวในเมืองหล่ะน้าเป็ด” ตุ๋มตอบ แน่หล่ะครับ ผมนี่เหงื่อกาฬแตกซ่านขึ้นมาทันที เนื่องจากจัดอาวุธในการถ่ายภาพมาเพื่อถ่ายดอกชมพูภูคาเท่านั้น นี่แหล่ะ มืออาชีพ… (เวง)

‘ตุ๋ม’ กับพี่กานต์ น่านทัวร์ริ่งก็พาพวกผมเที่ยวไปซะทั่วเมืองน่านเลย ไปกันหลายคนครับ และผมก็ต้องตกใจอีกครั้ง เมื่อตุ๋มบอกว่า “อืม… เราจะไปนอนโฮมสเตย์กันนะ” เอาหล่ะสิ ไม่เห็นมีใครบอกตรูเลย (จริงๆ ผมนั่นแหล่ะที่ไม่ยอมถามใครเลย) แต่คงจะไม่เป็นไรอ้ะมั้ง…

เป็นสิครับ…

โฮมสเตย์ที่นั่น มันไม่มีห้องอาบน้ำครับ พวกเราจึงตัดสินใจจะไปเล่นน้ำกันที่ต้นลำน้ำน่าน ตอนนั้นผมก็ถึงกับ อึกๆ อักๆ ไอ่หยา อาตือ แล้วตูจะเล่นยังไงดี เพราะว่าเตรียมเครื่องนุ่งห่มมาแบบลุยป่า (ขั้นเวอร์ๆ) มาโดยเฉพาะเลย แถมงานนี้ยังมีสาวน้อยที่ชื่อ ‘น้องแนน’ ติดตามมาเล่นน้ำด้วยเสียนี่ แต่ระหว่างทางก่อนจะไปถึงจุดที่เราคิดว่าจะลงเล่นกัน เราก็เจอลุงกับหลานคู่หนึ่ง หลานกำลังยืนเก้งๆ กังๆ กันอยู่ ส่วนลุงนั้นก็ลงไปว่ายน้ำอยู่ในลำน้ำน่าน พวกเราเลยถามออกไปว่าลุงกำลังทำอะไร? ลุงก็ตอบมาว่า

“ลุงกำลังงมขวัญให้หลานอยู่” นั่นเป็นความประทับใจอย่างหนึ่งที่ผมมีต่อวัฒนธรรมไทย เอ… ว่าแต่มัยที่บ้านตูไม่เคยทำอย่างนี้บ้างนะ ผู้ใหญ่ขาดความอบอุ่นอย่างผมบ่นพึมพัม… ว่าแล้วพวกเราก็เดินต่อไปเพื่อหาจุดเล่นน้ำ

“ต๋อม แต๋ม ต๋อม แต๋ม” พวกเราทุกคนลงไปอยู่ในน้ำแล้ว แต่ผมยังแหย๋งๆ อยู่ เอาไงดีวะ ชุดก็มีอยู่ในจำนวนจำกัด (เพราะคิดว่าจะมาเที่ยวป่า) ผมก็เลยทำอะไรไม่ได้ต้องนุ่งผ้าขาวม้าผืนเดียวนี่แหล่ะแล้วลงเล่นน้ำมันเสียเลย

“กรี๊ดๆๆ” จะใครซะหล่ะครับ ก็เสียงหนูแนนหน่ะเอง ไม่เคยเห็นผู้ชายแก้ผ้าเล่นน้ำหรือไงน้อง!!

…หัวผมเปียกเพราะเล่นน้ำมา “มาพี่เป็ด หนูเช็ดให้” หนู๋แนนนี่ชักยังไงเนี่ย สงสัยชอบเล่นหัวผู้ใหญ่ แต่เอาเหอะนะ คนดีๆ อย่างเป็ดไม่เคยปฎิเสธใครอยู่แล้ว “เอาสิ” ว่าแล้วน้าเป็ดของหนู๋แนนก็แทรกตัวไปอยู่ด้านหน้าของหนู๋แนนพร้อมกับทำหน้าหื่นกามอยู่ในใจ สักพักผู้ใหญ่บ้านก็แวะมาพูดคุย เนื้อหาใจความผมจับอะไรได้ไม่มากนัก แต่ที่แน่ๆ กระเหรี่ยงมีเมียได้สี่คน… นอกนั้นเป็นเรื่องมีสาระผมละไป ขี้เกียจพิมพ์ จำไม่ค่อยได้ด้วย แต่ที่จำได้แน่ๆ แม่นๆ เลย คือ ตอนนั้นผมแทบจะตะโกนออกมาว่า…

“อยากไปเป็นกระเหรี่ยงจังเลยว๊อย!!”

ก่อนผู้ใหญ่บ้านจะจากไป อาหารก็มาพร้อมกับขันโตก การได้กินอาหารแบบไทยๆ ในบรรยากาศไทยๆ นั้นแสนจะสุดประทับใจจนไม่มีคำใดๆ จะบรรยายได้ และที่นอนนั้นก็ยังเป็นแบบไทยโบราณ (เรื่องเล่ามาจากผู้ใหญ่บ้านว่า ปัจจุบันไม่มีใครอยู่เรือนแบบนี้แล้ว น่าเสียดายจังเลยครับ…) ที่ยิ่งประทับใจไปกว่านั้นก็คือ คำทักทายของหนู๋แนนก่อนจะหลับตาลงว่า “พี่เป็ด! อย่ามาสะกิดสิ” อ่าว!! ป่าวนะ ขามันไปเอง… ไม่ได้คิดอะไรสักหน่อย

ก่อนกลับผมก็มีแวะซื้อของฝากเหมือนกัน เป็นพวงกุญแจที่ประทับคำว่า “NAN” กลับมาเหมือนกันคนละอัน อ๊ะ!! ก็บอกแล้วว่าผมไม่ได้คิดอะไรจริงๆ…

(read more » )