ไม่เกี่ยวอะไรกับหนังเรื่องนี้หรอก แต่พอดีผมไปฮอยอันมาเมื่อปีก่อน ก็รู้สึกประทับใจที่นี่มาก ทำให้ชื่อของหนังเรื่องนี้นั้นหลอนขึ้นมาในหัวผม แม้ผมจะไม่เคยไปดูเลย ก็ยังจำชื่อได้ เพราะมันเป็นหนังที่ค่อนข้างจะดัง

ภาพที่เห็นเป็นหนุ่มสาวชาวเวียดนามมาถ่ายภาพแต่งงานกัน

ผมไปอยู่ในฮอยอันราวๆ สี่วันเห็นจะได้ ที่นี่เป็นเมืองที่น่าประทับใจ ผู้คนนั้นถึงแม้ว่าจะไม่ยิ้มแย้มแจ่มใส แต่เป็นเมืองที่ผมกล้ายกกล้องถ่ายภาพถ่ายคนแปลกหน้าได้อย่างที่ไม่ขวยเขิน ไม่มีใครดุร้ายใส่ผมเหมือนกับเมืองไทย อย่างแม่ค้าบ้านเรานั้นจะดุมาก ประโยคที่แม่ค้าบ้านเราพูดกับผมแบบที่ลืมไม่ลงก็ “จะถ่ายทำเหี้ยอะไร?” แต่ที่ฮอยอันนี่ไม่มีครับ

ฮึดฮัดใส่ยังไม่มีเลย

ฮอยอัน สถานที่เที่ยวที่น่าสนใจก็คือ “เมืองเก่า” ถ้าชอบถ่ายภาพแล้วผมว่าอยู่ได้ทั้งวัน แถมหลายวันเสียด้วย อย่างผมไปตั้งสี่วันยังไม่รู้สึกว่าจะเบื่อเลย แถมถ้าผมมีกล้องใหม่ หรือต้องเทสต์กล้องฮอยอันก็จะเป็นตัวเลือกแรกๆ เสียด้วย เนื่องจากเมืองนี้นั้นสวยจริงๆ สมกับที่ได้เป็นมรดกโลก

เรื่องที่พักก็ราคาไม่แพงนักห้องพัก 2 คนราคาราวๆ 10 กว่า US. (ยกเว้นที่พักในเขตเมืองเก่าจะแพงมาก) ที่พักที่ผมไปก็ไม่มีที่ไหนประทับใจเท่าโรงแรมอันฮอย (An-Hoi) ที่นี่อยู่ฝั่งตรงข้ามกับฮอยอันโดยมีแม่น้ำคั่นกลาง ราคาก็ไม่แพงสำหรับห้องชั้นล่าง แต่ชั้นบนจะแพงหน่อย ถ้ามาเที่ยวฮอยอัน อย่าลืมพักที่นี่ วิวฝั่งอันฮอย เวลามองไปยังฮอยอันนั้นสวย และแสดงให้เห็นถึงความเป็นฮอยอันจริงๆ ครับ นอกจากนี้การพักที่นี่จะใกล้เมืองเก่าส่วนที่เป็นริมน้ำ ซึ่งมีอะไรน่าสนใจมากๆ เช่น ชีวิตแม่ค้าที่ตลาดที่เป็นมิตรสุดๆ ไม่แฮ่ใส่เหมือนเหมียว, ร้านอาหารริมน้ำ (แนะนำ Blue Dragon)

ฮอยอัน ฉันรักเธอครับ (แม้บางทีจะเจอตื้อให้ซื้อของ หรือโก่งราคาบ้างก็ตาม อิอิ)

การเตรียมตัวไปเวียดนามนั้นไม่ได้มีความจำเป็นอะไรนัก แต่ผมอยากสร้างความมั่นใจให้กับผู้ที่ไม่มั่นใจ หรือยังไม่มีประสบการณ์ในการท่องเที่ยว ซึ่งการไปอย่างมั่นใจนั้นจะช่วยให้คุณได้รับประสบการณ์ที่ดีกว่าที่จะเดินทางโดยไม่รู้อะไรเลย

ค่าใช้จ่าย
ทริปนี้ของผมใช้เงินไปประมาณหมื่นครับ ไม่ลำบาก แต่ก็ไม่หรูหรา ที่เเหลือจะเล่าอีกที

อัตราแลกเงินสกุลด่อง (VND, Vietnam dong) ของที่นี่นั้น คือ

1 บาท = 400-490 ด่อง
1 USD = 16,800-17,250 ด่อง

วิธีคิดแบบไฮ-สปีด คร่าวๆ เร็วๆ ก็คือ

เอาเงินด่อง ตัดศูนย์สามตัว คูณสอง จะได้เป็นบาทไทย

เครื่องแต่งกาย
การเดินทางไปเวียดนามนั้น ครั้งนี้ผมไปที่เว้และฮอยอันในช่วงปลายฝนต้นหนาวของที่นั่น คือ วันที่ 4-12 ธันวาคม ตลอดช่วงนั้นผมจึงเจอฝนไปกว่า 5 วัน และอากาศนั้นก็ค่อนข้างจะเย็นด้วย ที่แนะนำก็คือ ร่มกันฝน, หมวกกันแดด ส่วนเสื้อกันฝนก็มีไว้ก็ดีครับ รองเท้าไม่แนะนำให้เป็นผ้าใบ ของผมใช้แบบรองเท้ายาง (Croc) เพราะมันจะต้องเปียกชื้นแน่ๆ และกางเกงที่นำไปด้วยผมแนะนำให้เป็นแบบแห้งเร็ว โดยส่วนตัวของผมเอง ผมใช้แบบที่มันถอดขาได้ จะได้สะดวกเวลาลุยฝน

เสื้อผ้าผมนำเสื้อไปสำหรับทุกวัน และไปซื้อที่นั่นอีกสองตัว ผ้าขนหนูนั้นไม่จำเป็นถ้าหากนอนโรงแรม เพราะเขามีจัดไว้ให้ แต่พกผ้าผืนเล็กๆ ไปด้วยก็ดี ผมก็พกผ้าขาวม้าไปด้วยให้อุ่นใจ กางเกงนั้นผมเอายีนส์ไปใส่ในวันไป และวันกลับ (ป้องกันอากาศหนาวจากแอร์รถเดินทาง) ส่วนกางเกงใส่เที่ยวผมใส่ตัวเดียวทั้งทริป ไม่ซัก เพราะอาจจะไม่แห้งได้ แต่ก็พกตัวสำรองไว้เหมือนกัน โดยชุดนอนนั้นผมเอากางเกงนอนไปตัวเดียว ส่วนเสื้อนอนก็ใช้ตัวที่จะใส่เดินวันรุ่งขึ้นครับ อิอิ

ในวันที่แดดออกเอาหมวกและร่มไปสักหน่อย เอาใส่เป้แบบ daypack ไปก็ได้ ^^

สำหรับสถานที่ท่องเที่ยว เขาไม่ห้ามเรื่องเครื่องแต่งกาย แต่เตรียมแบบเรียบร้อยไว้ก็ดี :)

ภาษา
ถ้าไปเที่ยวในที่นักท่องเที่ยวไปกันบ่อยๆ รู้ภาษาอังกฤษไว้นิดหน่อยก็พอ แม่ค้าบางที่ในเว้อย่างตลาดดองบานั้นพูดไทยได้คล่องเลยทีเดียว (ด่าเป็นภาษาไทยได้ด้วย หุุหุ) ส่วนถ้าซื้ออะไรนิดๆ หน่อยๆ ก็ใช้วิธีชี้ๆ จิ้มๆ เอาได้ คนประเทศนี้เขาไม่ถือ

ส่วนเวลาต่อรองราคาก็ใช้วิธีจิ้มเครื่องคิดเลข หรือเขียนเอาแทน เขาเข้าใจเลขอารบิคครับ

อาหารการกิน
ว่ากันคร่าวๆ ก่อน ที่นี่อาหารค่อนข้างจะคล้ายคลึงกันกับบ้านเรา ในเรื่องรสชาติแล้วผมรับได้ แม้แต่จะเป็นอาหารพื้นเมืองก็ตาม เรื่องการกินแล้วถ้าขึ้นร้านดัง คิดว่าไม่น่าจะเป็นปัญหา บ้านเขาทานข้าวเหมือนบ้านเรา ดังนั้นถ้ากังวล พกอาหารแห้งไปสักนิดก็ได้ เช่น หมูฝอย, หมูหยอง, น้ำพริก แล้วสั่งข้าวเปล่าเอาได้เลย แต่ผมว่าเอาไปอาจจะไม่ได้ใช้ อิอิ

ส่วนเรื่องอื่นๆ ก็ไม่มีอะไรต้องกังวล แต่ที่แนะนำ คือ อย่ามองอะไรมั่วซั่วไม่งั้นเขาจะมาเสนอขายของและบริการในแบบที่ไม่ย่อท้อต่อความเฉยชาของเราเลย และในเว้, ฮอยอัน มีอินเตอร์เนตและคอมพิวเตอร์ให้ใช้ฟรีเกือบทุกโรงแรมทีเดียว ผมคิดว่าในเมืองใหญ่เมืองอื่นก็คงเป็นเช่นกัน :)

เป็นครั้งแรกที่ผมจะไปเวียดนาม หลังจากตะลุยไปประเทศที่ติดชายแดนมาหมดแล้ว

แถมมีบินลัดฟ้าไปถึงอินโดครั้งหนึ่ง…

ก็ตื่นเต้นสิครับ เพราะว่ามีเรื่องกังวลใจหลายอย่าง

วันนี้ก็ไปพูดคุยกับเพื่อนที่เคยไปเวียดนามมาก่อน ก็ได้ใจความหลายต่อหลายอย่าง เช่น การเตรียมตัว จริงๆ มาถึงตรงนี้แล้ว ผมอยากเปลี่ยนใจ ไปกับทัวร์จริงๆ แต่ทำไงได้หล่ะ มีไปกันอยู่แค่สองคน ไหนจะไปตั้งสิบวัน และทริปนี้มีผมคนเดียวที่เคยไปเมืองนอก เหอ เหอ เหอ

เรื่องเงินตีไปซะว่าใช้วันละพัน เผื่ออีกนิด แลกไปเป็น US ซะ 5,000 บวกที่มีอยู่แล้วอีก 100 US. แลกเป็นด่องซะ 3,000 ที่เหลือพกเป็นเงินไทยคงจะพอ ส่วนกระเป๋าคงจะเอาใบเล็กๆ แทน เสื้อผ้าใส่ซ้ำเอา ไม่ก็ลองหาที่ซัก แล้วกระเป๋ากล้อง นี่ผมยังลังเลจนปวดหัว สรุปเอาชุดใหญ่ไปเลยหล่ะ (แล้วผมจะโดนปล้ำ เอ๊ย!! โดนปล้นหรือเปล่า!?!) นี่ต้องขี่จักรยาน + มอเตอร์ไซค์ด้วย แล้วขาตั้งจะพกยังไงเนี่ย สงสัยต้องตัดขาออกไปอย่างแน่นอน T-T

ภาษาหล่ะ ผมไม่เคยพูดภาษาอังกฤษเลย ถึงจะทำงานกับฝรั่งก็จริง

แต่… กรูคุยกับมันผ่านเวบเท่านั้น - -

แล้วเห็นว่าสำเนียงอาจจะทำให้เป็นปัญหา ก็ต้องหาหนังสือที่มีภาพสถานที่ที่จะไป กับสมุดโน๊ดและปากกาติดไปด้วย แผนที่ก็ต้องหามาไว้ โน๊ตให้เรียบร้อย ถึงราคาค่าเดินทางและที่พัก ป้องกันการโดนฟันหัวแบะจนกลายเป็นตำนานที่เวียด

และสุดท้าย หวังว่าผมคงรอดกลับมา…