เวลาเราจะแบกเป้ไปเที่ยว

เราจะต้องหาข้อมูล และเตรียมตัว ซึ่งบางคนก็ว่า เป็นเสน่ห์และความท้าทายอย่างหนึ่ง

แต่แน่นอน คนพวกนั้นเขาอาจจะยังไม่เคยเจอปัญหาระหว่างการท่องเที่ยว เลยคิดว่ามันสนุก (หรืออาจะพูดหาผลประโยชน์เข้าตัว เช่น เขาเขียนหนังสือแบกเป้เที่ยวอยู่, ฮา!!) แต่การมีปัญหาระหว่างการท่องเที่ยวนั้น คนที่มีประสบการณ์ย่อมช่วยแก้ไขปัญหาให้คุณได้ ยกเว้นจะโชคไม่ดี ไปกับคนไม่เป็นพอดี (ฮา)

และการไปกับทัวร์นั้น คุณไม่ต้องเตรียมตัวอะไรเลย บางทีเขาไปกันมา 5 ปี 10 ปีแล้ว ดังนั้น เรื่องจะไปแล้วผิดหวังนั้นตัดไปได้เลย บางครั้งผมเห็นคนมาส่งไม่ได้เตรียมอะไรติดตัวมาด้วย แต่พอดีที่นั่งไม่เต็มก็ติดรถไปกับเขาวันนั้นเลยก็มี เสื้อผ้าไปซื้อเอาข้างหน้า ส่วนของใช้อื่นๆ ทัวร์มีมาให้หมดแล้ว เอาเงินมาก็พอ (แต่ถ้าเที่ยวแบบกางเต๊นท์คงต้องหา แปรงสีฟ้น สบู่ แชมพู ผ้าขนหนูเองนะ)

ที่เหลือ ‘จัดให้’

ค่าใช้จ่าย
ทริปนี้ของผมใช้เงินไปประมาณหมื่นครับ ไม่ลำบาก แต่ก็ไม่หรูหรา ที่เเหลือจะเล่าอีกที

อัตราแลกเงินสกุลด่อง (VND, Vietnam dong) ของที่นี่นั้น คือ

1 บาท = 400-490 ด่อง
1 USD = 16,800-17,250 ด่อง

วิธีคิดแบบไฮ-สปีด คร่าวๆ เร็วๆ ก็คือ

เอาเงินด่อง ตัดศูนย์สามตัว คูณสอง จะได้เป็นบาทไทย

เครื่องแต่งกาย
การเดินทางไปเวียดนามนั้น ครั้งนี้ผมไปที่เว้และฮอยอันในช่วงปลายฝนต้นหนาวของที่นั่น คือ วันที่ 4-12 ธันวาคม ตลอดช่วงนั้นผมจึงเจอฝนไปกว่า 5 วัน และอากาศนั้นก็ค่อนข้างจะเย็นด้วย ที่แนะนำก็คือ ร่มกันฝน, หมวกกันแดด ส่วนเสื้อกันฝนก็มีไว้ก็ดีครับ รองเท้าไม่แนะนำให้เป็นผ้าใบ ของผมใช้แบบรองเท้ายาง (Croc) เพราะมันจะต้องเปียกชื้นแน่ๆ และกางเกงที่นำไปด้วยผมแนะนำให้เป็นแบบแห้งเร็ว โดยส่วนตัวของผมเอง ผมใช้แบบที่มันถอดขาได้ จะได้สะดวกเวลาลุยฝน

เสื้อผ้าผมนำเสื้อไปสำหรับทุกวัน และไปซื้อที่นั่นอีกสองตัว ผ้าขนหนูนั้นไม่จำเป็นถ้าหากนอนโรงแรม เพราะเขามีจัดไว้ให้ แต่พกผ้าผืนเล็กๆ ไปด้วยก็ดี ผมก็พกผ้าขาวม้าไปด้วยให้อุ่นใจ กางเกงนั้นผมเอายีนส์ไปใส่ในวันไป และวันกลับ (ป้องกันอากาศหนาวจากแอร์รถเดินทาง) ส่วนกางเกงใส่เที่ยวผมใส่ตัวเดียวทั้งทริป ไม่ซัก เพราะอาจจะไม่แห้งได้ แต่ก็พกตัวสำรองไว้เหมือนกัน โดยชุดนอนนั้นผมเอากางเกงนอนไปตัวเดียว ส่วนเสื้อนอนก็ใช้ตัวที่จะใส่เดินวันรุ่งขึ้นครับ อิอิ

ในวันที่แดดออกเอาหมวกและร่มไปสักหน่อย เอาใส่เป้แบบ daypack ไปก็ได้ ^^

สำหรับสถานที่ท่องเที่ยว เขาไม่ห้ามเรื่องเครื่องแต่งกาย แต่เตรียมแบบเรียบร้อยไว้ก็ดี :)

ภาษา
ถ้าไปเที่ยวในที่นักท่องเที่ยวไปกันบ่อยๆ รู้ภาษาอังกฤษไว้นิดหน่อยก็พอ แม่ค้าบางที่ในเว้อย่างตลาดดองบานั้นพูดไทยได้คล่องเลยทีเดียว (ด่าเป็นภาษาไทยได้ด้วย หุุหุ) ส่วนถ้าซื้ออะไรนิดๆ หน่อยๆ ก็ใช้วิธีชี้ๆ จิ้มๆ เอาได้ คนประเทศนี้เขาไม่ถือ

ส่วนเวลาต่อรองราคาก็ใช้วิธีจิ้มเครื่องคิดเลข หรือเขียนเอาแทน เขาเข้าใจเลขอารบิคครับ

อาหารการกิน
ว่ากันคร่าวๆ ก่อน ที่นี่อาหารค่อนข้างจะคล้ายคลึงกันกับบ้านเรา ในเรื่องรสชาติแล้วผมรับได้ แม้แต่จะเป็นอาหารพื้นเมืองก็ตาม เรื่องการกินแล้วถ้าขึ้นร้านดัง คิดว่าไม่น่าจะเป็นปัญหา บ้านเขาทานข้าวเหมือนบ้านเรา ดังนั้นถ้ากังวล พกอาหารแห้งไปสักนิดก็ได้ เช่น หมูฝอย, หมูหยอง, น้ำพริก แล้วสั่งข้าวเปล่าเอาได้เลย แต่ผมว่าเอาไปอาจจะไม่ได้ใช้ อิอิ

ส่วนเรื่องอื่นๆ ก็ไม่มีอะไรต้องกังวล แต่ที่แนะนำ คือ อย่ามองอะไรมั่วซั่วไม่งั้นเขาจะมาเสนอขายของและบริการในแบบที่ไม่ย่อท้อต่อความเฉยชาของเราเลย และในเว้, ฮอยอัน มีอินเตอร์เนตและคอมพิวเตอร์ให้ใช้ฟรีเกือบทุกโรงแรมทีเดียว ผมคิดว่าในเมืองใหญ่เมืองอื่นก็คงเป็นเช่นกัน :)

เมื่อก่อนบอร์ด Thailand Wilderness Study เขาใช้ชื่อนี้แหล่ะครับ…

แต่ที่เปลี่ยนไป จริงๆ ผมก็ไม่ทราบว่าเพราะอะไร…

ที่แน่ๆ เปลี่ยนแหล่ะดีแล้ว…

เพราะผมเคยมีเรื่องหน้าแหกที่ภูกระดึง ซึ่งมันต่อเนื่องมาจากภูหินร่องกล้า…

วันนั้น ผมได้มีโอกาสขึ้นภูกระดึงกับเพื่อนๆ ที่เป็นช่างภาพโดยอาชีพ แต่ฝีมือสู้ผมยังไม่ได้อีกสองคน ระหว่างทางเราก็หาอะไรถ่ายกันไปเรื่อย จนกระทั่งไปเจอกับเอื้องม้าวิ่งที่ขึ้นอยู่บนที่แห้ง ลักษณะลำต้นสูงตรงเป็นก้านแข็งสีออกแดงเข้ม สูงราวๆ ฟุต ใบยาว ชี้ขึ้นฟ้า มีดอกสีบานเย็น ซึ่งตอนนั้นผมยังละอ่อนในเรื่องความรู้เกี่ยวกับกล้วยไม้ ก็เลยไม่รู้ว่ามันคืออะไร? จนไอ้เชี่ยไผ่นั้นอ้าปากบอกมาว่า…

“เฮ้ย นี่มันดอกอะรูมิไร้นี่หว่า!!!”…

…เพื่อให้เข้าใจง่าย

ผมจึงขอย้อนเวลากลับไปราวๆ ครึ่งปีก่อนที่ผมจะไปภูกระดึงในคราวนั้น…

ที่ภูหินร่องกล้า ผมได้เดินเล่นอยู่กับเพื่อนๆ ที่มาเที่ยวกับเทรคกิ้งไทย ระหว่างทางก็เห็นสาวๆ กลุ่มนั้นกำลังรุมล้อมดอกไม้สีเหลืองบนก้อนหินที่มีมอสที่ชุ่มชื้นและเฟิร์นเต็มก้อนหินไปหมด ลักษณะเป็นต้นอ่อน ไม่สูงนัก ลำต้นถ้าสูงประมาณคืบจะเริ่มเอียง ใบเป็นใบอ่อน ไม่ตั้งตรง ทั้งต้นจะเป็นสีเขียวยกเว้นดอก ทันใดที่ผมถามว่าเจ้านี่นั้นคือดอกไม้อันใดเล่า สาวเจ้าก็ตอบพร้อมๆ กันว่า

มันคือ “ดอกอะรูมิไร้”…

…นั่นแหล่ะครับ

คือ ความทรงจำของผมที่ได้รับมา และย้อนกลับมาที่ภูกระดึง…

หลังจากที่เชี่ยไผ่พูดออกมา ผมจึงสวนกลับไปอย่างรวดเร็วแบบ ‘ห้ามดื่มเกินวันละสองขวด โปรดสังเกตคำเตือนบนฉลากก่อนดื่มทุกครั้ง’ และเสียงดังลั่นว่า “เฮ้ย มันไม่ใช่นะ ดอกอะรูมิไร้มันจะเป็นสีเหลือง ลำต้นกับใบมันก็ไม่ใช่แบบนี้ และมันไม่ขึ้นในที่แห้งขนาดนี้ด้วย ผมเพิ่งจะไปมาเมื่อช่วงหน้าฝนนี่เอง นี่มันหน้าหนาวแล้วไม่น่าจะ… ฉอดๆๆๆ แล้วลักษณะลำต้นมันนะจะ… ฉอดๆๆๆ”

ตอนนี้เชี่ยไผ่อึ้งไปแล้ว…

แต่เชี่ยหนุ่ยเพื่อนผมถึงกับต้องนั่งเอาตูดลงพื้น พร้อมหัวเราะเสียงดังลั่นภูฯ

ฟัน มีหลายรูปแบบ แล้วแต่ความฉลาดของผู้ฟัน และความโง่ของผู้ถูกฟัน

คราวที่ไปอินโด ‘ท่านประธาน’ ก็เคยโดนฟัน เพราะไม่อยากอยู่เฉยๆ ระหว่างรอไปชมโบรโม่ที่ฟีนาจากันตอนพรุ่งนี้เช้า บ่ายวันนั้นทางเรานั้นก็ได้เดินสำรวจหมู่บ้านในแถบภูเขาไฟโบรโม่เล่นๆ เนื่องจากว่างจัดไม่มีอะไรทำ เดินไป เดินมา หน้าเหมือนลิง ก็ไปเจอชายคนหนึ่งพร้อมกับรถขายก๋วยเตี๋ยว หรือเราจะเรียกเขาว่า “ก๋วยเตี๋ยวรถ” (คู่แข่งกับก๋วยเตี๋ยวเรือบ้านเรา) ก็ย่อมได้ ท่านประธานเห็นแล้วก็เฉยๆ ผมก็เฉยๆ ไม่กล้า แต่เมียท่านประธานสั่ง “พี่ต้นนนน” (ชื่อท่านประธาน)

เรียบร้อยครับ หนึ่งชาม เป็นเย็นตาโฟ พอถาม “เห่าไหม๊?” (How much?)

เขาพูดอะไรก็ไม่รู้ แต่จับใจความได้ว่า “ห้าพันรูเปี๊ยะ”

หลังจากนั้นไม่นาน ก๋วยเตี๋ยวหลายชามก็ตกมาอยู่ในกำมือเรา เราก็แด… เอ๊ย!! ทานก๋วยเตี๋ยวกันเป็นที่สนุกสนาน สักพักก็มีเด็กชาวบ้าน เดินผ่าวงเข้ามาซื้อก๋วยเตี๋ยว พี่คนขายก็ยิ้มๆ พอแกยื่นก๋วยเตี๋ยวไปให้น้องคนนั้น น้องก็ยื่นเงินกลับมา เป็นจำนวนเงินที่พวกเราเห็นกันชัดๆ ว่าแค่ “สองพันห้ารูเปี๊ยะ!!”

(ฮา!!)

จะเห็นได้ว่าสภาพบรรยากาศนั้น สวยงามมาก

แต่ตอนพระอาทิตย์ขึ้นใหม่ๆ สวยกว่านี้อีกนะครับ…

การที่จะได้ไปชมทัศนียภาพของบรมพุทธโธให้ได้แบบนี้ก็มีเคล็ดลับนิดหน่อย คือ คุณต้องไปตั้งแต่เช้า และด้วยความที่สถานที่นี้นั้นก็เป็นสถานที่ท่องเที่ยวยอดนิยมของชาวอินโดนีเซียด้วย ผมจึงต้องขอบอกไว้ว่าเมื่อสายแล้วคนจะเยอะมาก ยิ่งถ้าเป็นวันหยุดสุดสัปดาห์ด้วยนะ (ของผมไปไม่ตรง แต่เคยเห็นในรูปของคนที่ไปวันอาทิตย์มา) โดยถ้าจะมาถ่ายภาพก็ต้องตื่นกันตั้งแต่ตีห้า และขึ้นบรมพุทธโธกันตั้งแต่ประตูเปิดคือ 6 โมงเช้ากันเลย เพราะช่วงเช้านั้นเมฆหมอกจะสวยมาก และเราจะสามารถเห็นพระอาทิตย์ขึ้นใกล้ๆ กับภูเขาไฟ Merapi ที่อยู่ในบริเวณนั้นได้อีกด้วย

(Merapi ผมเรียกว่า ‘เมอ-รา-ปี้’ นะ)

แต่ผมนอนที่โรงแรม Manohara (น่าจะอ่านว่า ‘มะ-โน-หา-รา’) ซึ่งอยู่ติดกับบรมพุทธโธ และที่นี่ก็จะมีบริการเปิดประตูให้เราเข้าไปก่อนในช่วงตีห้าด้วย แต่จะต้องเสียค่าธรรมเนียมเป็นพิเศษ 10 USD. ซึ่งถ้าไปวันธรรมดาก็คงไม่จำเป็นหรอกมั้ง

ว่าแต่ข้างบนวิวสวยจริงๆ นะ ไว้ว่างๆ จะอัพรูปให้ดู

แต่เราก็ไม่ได้ไปเที่ยวน้ำตกกันนะครับ เพราะว่าวันแรกกินกันจนอิ่มแปร้ (อาหารอร่อยมากๆ อิอิ)

แต่พอวันที่สอง ดันเจอฝนเสียนี่

ก็เลยไม่ได้ขึ้นไปน้ำตกกัน ก่อนจะจากลาจากป่าละอู หลังจากออกจากด่านมาได้ไม่นานที่นี่จะมีลิงมาคอยอำลาพวกเราด้วย ลิงฝูงนี้ผมเขาใจว่าเป็นลิงกลุ่มที่อยู่ริมถนนนี้ประจำ เพราะตอนมาก็เห็นนั่งรออยู่ริมถนนอยู่แล้ว ตอนขากลับเห็นรถคันที่สวนเข้าไปนั้นให้อาหารกับลิงฝูงนี้ด้วย ลิงฝูงนี้ผมก็ไม่ทราบว่าเป็นพันธุ์อะไร? แต่เห็นว่าน่ารักดี ขนยาวและมีหน้าแดง ส่วนลูกๆ ของมันก็จะเป็นสีครีมไม่เหมือนตัวโตเต็มวัย ทุกๆ ตัวไม่กลัวรถ แต่กลัวคนครับ ถ้าเราเปิดหน้าต่างรถเมื่อไหร่ มันจะรีบหนีทันที

ยกเว้น… ก็เหมือนลิงทั่วไป คือ ถ้ามีอะไรให้มันกิน มันก็จะไม่กลัวเราครับ

อ้อ ฝูงนี้ไม่ดุนะ แต่สักวันอาจจะเป็นเช่นลิงเขาวัง… :P

แถมมีบินลัดฟ้าไปถึงอินโดครั้งหนึ่ง…

ก็ตื่นเต้นสิครับ เพราะว่ามีเรื่องกังวลใจหลายอย่าง

วันนี้ก็ไปพูดคุยกับเพื่อนที่เคยไปเวียดนามมาก่อน ก็ได้ใจความหลายต่อหลายอย่าง เช่น การเตรียมตัว จริงๆ มาถึงตรงนี้แล้ว ผมอยากเปลี่ยนใจ ไปกับทัวร์จริงๆ แต่ทำไงได้หล่ะ มีไปกันอยู่แค่สองคน ไหนจะไปตั้งสิบวัน และทริปนี้มีผมคนเดียวที่เคยไปเมืองนอก เหอ เหอ เหอ

เรื่องเงินตีไปซะว่าใช้วันละพัน เผื่ออีกนิด แลกไปเป็น US ซะ 5,000 บวกที่มีอยู่แล้วอีก 100 US. แลกเป็นด่องซะ 3,000 ที่เหลือพกเป็นเงินไทยคงจะพอ ส่วนกระเป๋าคงจะเอาใบเล็กๆ แทน เสื้อผ้าใส่ซ้ำเอา ไม่ก็ลองหาที่ซัก แล้วกระเป๋ากล้อง นี่ผมยังลังเลจนปวดหัว สรุปเอาชุดใหญ่ไปเลยหล่ะ (แล้วผมจะโดนปล้ำ เอ๊ย!! โดนปล้นหรือเปล่า!?!) นี่ต้องขี่จักรยาน + มอเตอร์ไซค์ด้วย แล้วขาตั้งจะพกยังไงเนี่ย สงสัยต้องตัดขาออกไปอย่างแน่นอน T-T

ภาษาหล่ะ ผมไม่เคยพูดภาษาอังกฤษเลย ถึงจะทำงานกับฝรั่งก็จริง

แต่… กรูคุยกับมันผ่านเวบเท่านั้น - -

แล้วเห็นว่าสำเนียงอาจจะทำให้เป็นปัญหา ก็ต้องหาหนังสือที่มีภาพสถานที่ที่จะไป กับสมุดโน๊ดและปากกาติดไปด้วย แผนที่ก็ต้องหามาไว้ โน๊ตให้เรียบร้อย ถึงราคาค่าเดินทางและที่พัก ป้องกันการโดนฟันหัวแบะจนกลายเป็นตำนานที่เวียด

และสุดท้าย หวังว่าผมคงรอดกลับมา…

จริงๆ แล้วอาทิตย์นี้เขามีลอยโคมยี่เปงกันที่เชียงใหม่ ตอนแรกผมก็ลุ้นว่าจะไปเหมือนกัน แต่คิดไปคิดมาแล้ว เจ้า D2Hs กล้องใหม่ที่ได้มาก็ยังไม่ได้เก่งอะไรสักเท่าไหร่นัก ถ้าเทียบกับ Nikon D3 ก็เลยว่าอย่าเพิ่งใจร้อนไปดีกว่า รอดูรูปของเพื่อนๆ แล้วค่อยแสล๋นไปเมื่อพร้อม แล้วผมก็ไปถ่ายงานแต่งแทน

ด้วยกล้องตัวใหม่ ผมมีความสุขมากๆ

ผมสลัดความรู้สึกว่า ชีวิตนี้ไม่ได้เป็นของตัวของผมเองออกไปจนสิ้น ส่วนมันดียังไงผมคงไม่บอกหรอก เดี๋ยวจะมีคนประสาทมาว่าผมปลุกปั่น ให้คนไปซื้อกล้องแพงๆ ซึ่งจริงๆ แล้วผมว่า คนจะซื้อกล้องแพงๆ นั้น เขาย่อมรู้ตัวของเขาดีว่ากำลังทำอะไร? (ถ้าไม่ใช่คนบ้าเสียสติอ่ะนะ) หลังจากจบงานแต่ง เมื่อวันศุกร์ที่ผ่านมา ผมก็คงจะต้องทำบุญกรวดน้ำ ที่เคยได้ด่า ผีกล้องฟิล์ม ผีล้าหลัง ผีไม่เป็น ผีอ่อนหัด ผีขี้โม้ ผีหลอกเด็ก จนพวกไม่ได้ผุดไม่ได้เกิดไปหมดแล้ว…

แต่ขอให้ผีทุกตนจงสงบ จนกว่าผมจะตั้งตัวได้ก่อนแล้วกัน ไม่งั้นของดี “ถึงหน้าบ้านท่านแน่นอน”

ยังไม่ได้ให้อภัย คราวนี้แค่กรวดน้ำให้เฉยๆ :)

เช่น มีอยู่ครั้งหนึ่งหน้ากาดสวนแก้ว ผมกำลังจะขี่รถไปกินข้าวหลังมช. ครับ ไม่รู้ผมไปทำท่าไหน? วิ่งอยู่ดีๆ รถมันเข้าเกียร์ว่างเฉยเลย พลันก็มีเสียงสาบแช่งขึ้นมาจากรถคันข้างหลังทันที “ไอ้สัตว์ @#$% #^& &**()@” อ่าว เหี้ยอะไรของมันเนี่ย รถมันเป็นอะไรก็ไม่รู้ กูยังไม่รู้เลย ปรากฎว่าผมก็เลยต้องจอดพัก แต่มองหน้าไอ้ไร้น้ำใจนั่น มันก็เฉย เลยปล่อยไอ้นั่นไปก่อนแบบว่าขอหยุดเสพย์ความทรงจำอันแสนประทับใจที่มีต่อคนเชียงใหม่เก็บเอาไว้สักหน่อย…

พอถึงหลังมช. ก็อึ้งย้งเล็กน้อย มอเตอร์ไซค์จอดกันเป็นแพยาว ที่เสียบรถเข้าไปแทบจะไม่มี เรียกว่าแน่นจนถ้ามีรถคันไหนล้มสักคันหนึ่ง ผมว่ามันจะต้องเกิดโดมิโน่มอเตอร์ไซค์ครั้งยิ่งใหญ่อย่างแน่นอน…

อ้อ ที่หลังม. อาหารอร่อยครับ ที่ชอบๆ เลย คือ ข้าวต้มฟรีนี่แหล่ะ :)

แต่กับข้าวซื้อนะ, ทำอร่อยดีครับ

อีกครั้ง คราวนี้ผมไม่ได้โดนด่า หลังจากกลับมาจากมช. กำลังรอจะกลับรถอยู่ ในขณะที่รถวิ่งกันติดๆ ด้วยความเร็วสูงพอสมควรก็มีรถ CR-V คันหนึ่ง เจ้าของคุยโทรศัพท์มือถือมาแต่ไกลทำให้ขับช้ากว่าชาวบ้านเขาแบบเห็นๆ เลย ยิ่งถ้าคุณมารออยู่แยกนั้นได้สักระยะอย่างผมจะเห็นแบบว่าแจ่มมากๆ ว่ามันทิ้งคันหน้าเป็นสิบเมตร แต่คันอื่นเขาขับจ่อกันแทบเอาหน้าติดตูด ทันใด ไอ้กะบะคันทางขวามือผมเห็นช่องอย่างนั้นมันก็รีบเสียบเลยครับ แต่มันไม่พ้น ไม่ชน แต่ก็ตัวโก่งหล่ะครับ และแทนที่ไอ้ CR-V นั้นจะเฉยๆ เพราะมันหน่ะแหล่ะช้าเอง มันกลับเปิดหน้าต่างมาตะโกนด่า “ไอ้ควาย” ทั้งๆ ที่มือของเขาเองยังถือโทรศัพท์อยู่ แต่จริงๆ ผมว่าไอ้ CR-V นี่ผิดเต็มๆ เพราะคนขับรถกะบะนั้นเป็นผู้หญิง!! ถ้าจะด่าต้องด่าว่า “อีควาย” ต่ะหากหล่ะ :P

เรื่องนี้ผมคงจำไม่รู้ลืม เพราะเหมือนโดนด่าเอง เนื่องจากมันจอดรถด่าตรงหน้ารถผมพอดี

เสียดายกล้องวิดีโออยู่ในเป้ แต่เหตุการณ์นั้นทำให้ผมอยากได้มือถือที่บันทึกวิดีโอได้เลยทีเดียว

เพราะมันหน้าด้านดี, ฮา

พอดีกว่า ถึงอยากระบายความไร้น้ำใจของคนแค่ไหน แต่ผมก็เมื่อยมือแล้ว 555+

อ้อ มีวิดีโอทริปที่ว่าสิบวันมาฝากด้วย ความยาว 5 นาทีครับ –> คลิ๊ก!!

ขนาดว่ารถเมล์ทางด่วนนะเนี่ย…

ไปคราวนี้ ผมไปจองตั๋วเพื่อขึ้นภูกระดึงเป็นครั้งที่…

ครั้งที่เท่าไหร่แล้วเนี่ย จ๊ากกก อิอิ

แต่ที่แน่ๆ ค่ารถ ป.1, ป.2 ยังคงเท่าเดิม หรือคงขึ้นนิดหน่อย แต่ค่ารถ VIP เท่าที่ได้ยิน จะอยู่ที่หกร้อยกว่าบาทแพงกว่าของเดิมแน่ๆ (แอร์เมืองเลย) คราวนี้ผมไปรถ ป.1 เหมือนกับทุกๆ ครั้ง อัตราค่าโดยสารก็อยู่ที่ 410 บาท และได้จองตั๋วไปมุกดาหารด้วย เผื่อไว้เลยเนื่องจากผมจะเดินทางไปเวียดนามครั้งแรกในวันที่ 4 ธันวาคมที่จะถึงนี้ ตอนแรกจะไป VIP เหลือบไปเห็นราคา 870 บาท เล่นเอาถอยเลย ต้องมานั่งป.1 เหมือนเดิม ค่ารถก็ราวๆ คนละ 600 กว่าบาท รับได้ๆ อิอิ

เดินไป เดินมาในหมอชิต ก็เหลือบไปเห็นราคารถ ป.2 สู่เชียงคาน ถ้าจำไม่ผิดราวๆ สี่ร้อยบาท

เอาหล่ะ หาเวลาไปเชียงคานอีกดีกว่า :)