ยอดสูงสุดที่เราต้องไปถึงก็คือ Low’s peak ที่ Mr. Huge Low นักสำรวจชาวอังกฤษซึ่งเป็นผู้ขึ้นไปถึงยอดนี้เป็นคนแรกของโลก ในปี 1895 ซึ่งมันไม่ใช่เรื่องจิ๊บๆ นะครับ ขนาดว่าผมมาตอนที่ปัจจุบันนี้ถือว่าเจริญมากแล้วยังต้องใช้ความอดทนทางด้านร่างกายอยู่พอสมควร แต่ต้องยอมรับว่าที่นี่สวยมากๆ

ตอนผมเห็นยอด Low’s peak ถึงกับร้องเลยว่า “นี่กูต้องไปให้ถึงให้ได้”

แต่สักพักด้วยความที่หนูแนนเริ่มจะเดินไม่ไหวแล้ว ประกอบกับผมปวดท้องคลี่อย่างรุนแรง จึงทำให้ผมทิ้งหนูแนนไว้แล้วรีบเดินขึ้นยอดอย่างไม่รั้งรอ (แมนมากกรู) ขึ้นไปถึงก็พบกับน้าโป้นั่งยิ้มรออยู่บนยอดแล้ว…

นี่เป็นการขึ้นมาถึงยอดที่ผมบอกตรงๆ ว่าไม่ประทับใจสักเท่าไหร่…

ขึ้นมาแล้วรู้สึกว่าตัวเองนั้นทำอะไรผิดพลาดไป…

อย่างหนึ่ง…

และกลับแก้ไขไม่ได้อีกแล้ว…

นี่เป็นบทเรียนอีกหนึ่งบทในชีวิตของผม…

เพราะสุดท้าย ทุกคนก็ขึ้นมาถึงยอดเหมือนกัน รวมทั้งแนนด้วย…