หลังจากผ่านด่านสุดท้ายมาได้ระยะหนึ่ง พระอาทิตย์ก็เริ่มจะขึ้นมาจากขอบฟ้าแล้ว แต่ระยะทางก็ยังอีกไกลกว่าจะถึงจุดสูงสุดของคินาบาลู แต่จุดแรกที่เขานิยมถ่ายภาพกันก่อนจะเดินไปสู่ยอดก็คือ South peak มาถึงตรงนี้ เจ๊หน่อยที่อ๊วกแตกตั้งแต่เริ่มเดินก็บอกว่าไม่ไหว ขอตัวลงแล้ว

แต่ก่อนจะแยกทาง เราสามคน เจ๊หน่อยก็มีปัญหาคาใจที่ต้องกล่าวออกมา

“หนูแนน เอาธงชาติมาหรือเปล่า?” เจ๊หน่อยถาม

“เอามาสิ” แนนตอบ

พอเห็นธงนี่เล่นเอาผมอึ้งเล็กน้อย, โอ้ว อันเบ้อเร้อ อิอิ

ไม่เป็นไร, คนน่ารัก ทำอะไรก็รับได้ :)

หลังจากตรงนี้ ผมกับแนนก็ต้องเดินไปกันเพียงสองคนแล้ว เพราะว่าหน่อยไปไม่ไหว ซึ่งตอนนี้เพื่อนๆ ผมก็เดินกลับมาจาก Low’s peak จุดสูงสุดกันแล้ว ถามได้ใจความว่า จาก South peak ก็อีกราวๆ หนึ่งชม.!!

ฟังแล้วมันช่างน่าท้อใจ เพราะผมกำลังปวดคลี่อย่างแรง แถมยังแพ้ความสูงอีกด้วย ซึ่งพอเราแพ้ความสูงก็จะทำให้เรามีอาการปั่นป่วนในร่างกายมากมาย เช่น ปวดหัว, ปวดท้อง, คลื่นไส้ ทำให้รีบเดินไม่ได้ แต่ใจผมก็อยากรีบเดินให้มันถึงๆ สักที เพราะว่าผมปวดท้องเต็มที่ และถวิลหาห้องน้ำอย่างแรงแล้ว…

นั่นมันทำให้เกิดวลีเด็ดประจำทริปนี้ คือ

“เดินเร็วก็ปวดหัว เดินช้าก็ปวดขี้”

ว่าแล้ว ผมกับแนนก็เริ่มเดินกระดึ๊บกันต่อไป…

ปล. คิดถึงหนูแนนจัง, อยากย้อนเวลาได้จังเลย…