จากประสบการณ์ของผม ผมชอบไปกับทัวร์มากกว่า เพราะไม่ต้องกังวลเรื่องอะไรสักเท่าไหร่ เตรียมตัวไปให้พร้อมอย่างเดียว สิ่งที่ต้องระวังเมื่อไปกับทัวร์ก็คือเรื่องของเราเองเท่านั้น สิ่งที่แย่ๆ ที่อาจจะเจอเมื่อไปกับทัวร์ ก็เห็นว่ามีเพียงแค่เรื่องคน เช่น การไปเจอบริการที่ไม่เป็นที่น่าพอใจ (อันนี้พูดยาก เพราะความเข้าใจของคนเรานั้นต่างกัน) หรือกลุ่มคนที่ร่วมทางด้วยนั้นเป็นบุคคลที่เข้ากับเราไม่ได้ ซึ่งปรกติแล้วเราต้องเจอกันประจำ เหมือนเป็นเรื่องที่ไม่สามารถจะหลีกเลี่ยง นอกนั้นการไปกับทัวร์แล้วผมไม่มีอะไรที่ติดใจ ราคาอาจจะสูงกว่าไปเอง แต่แน่นอน นั่นเราจ่ายไปเป็นค่าบริการ

เวลาเราจะแบกเป้ไปเที่ยว

เราจะต้องหาข้อมูล และเตรียมตัว ซึ่งบางคนก็ว่า เป็นเสน่ห์และความท้าทายอย่างหนึ่ง

แต่แน่นอน คนพวกนั้นเขาอาจจะยังไม่เคยเจอปัญหาระหว่างการท่องเที่ยว เลยคิดว่ามันสนุก (หรืออาจะพูดหาผลประโยชน์เข้าตัว เช่น เขาเขียนหนังสือแบกเป้เที่ยวอยู่, ฮา!!) แต่การมีปัญหาระหว่างการท่องเที่ยวนั้น คนที่มีประสบการณ์ย่อมช่วยแก้ไขปัญหาให้คุณได้ ยกเว้นจะโชคไม่ดี ไปกับคนไม่เป็นพอดี (ฮา)

และการไปกับทัวร์นั้น คุณไม่ต้องเตรียมตัวอะไรเลย บางทีเขาไปกันมา 5 ปี 10 ปีแล้ว ดังนั้น เรื่องจะไปแล้วผิดหวังนั้นตัดไปได้เลย บางครั้งผมเห็นคนมาส่งไม่ได้เตรียมอะไรติดตัวมาด้วย แต่พอดีที่นั่งไม่เต็มก็ติดรถไปกับเขาวันนั้นเลยก็มี เสื้อผ้าไปซื้อเอาข้างหน้า ส่วนของใช้อื่นๆ ทัวร์มีมาให้หมดแล้ว เอาเงินมาก็พอ (แต่ถ้าเที่ยวแบบกางเต๊นท์คงต้องหา แปรงสีฟ้น สบู่ แชมพู ผ้าขนหนูเองนะ)

ที่เหลือ ‘จัดให้’

การเตรียมตัวไปเวียดนามนั้นไม่ได้มีความจำเป็นอะไรนัก แต่ผมอยากสร้างความมั่นใจให้กับผู้ที่ไม่มั่นใจ หรือยังไม่มีประสบการณ์ในการท่องเที่ยว ซึ่งการไปอย่างมั่นใจนั้นจะช่วยให้คุณได้รับประสบการณ์ที่ดีกว่าที่จะเดินทางโดยไม่รู้อะไรเลย

ค่าใช้จ่าย
ทริปนี้ของผมใช้เงินไปประมาณหมื่นครับ ไม่ลำบาก แต่ก็ไม่หรูหรา ที่เเหลือจะเล่าอีกที

อัตราแลกเงินสกุลด่อง (VND, Vietnam dong) ของที่นี่นั้น คือ

1 บาท = 400-490 ด่อง
1 USD = 16,800-17,250 ด่อง

วิธีคิดแบบไฮ-สปีด คร่าวๆ เร็วๆ ก็คือ

เอาเงินด่อง ตัดศูนย์สามตัว คูณสอง จะได้เป็นบาทไทย

เครื่องแต่งกาย
การเดินทางไปเวียดนามนั้น ครั้งนี้ผมไปที่เว้และฮอยอันในช่วงปลายฝนต้นหนาวของที่นั่น คือ วันที่ 4-12 ธันวาคม ตลอดช่วงนั้นผมจึงเจอฝนไปกว่า 5 วัน และอากาศนั้นก็ค่อนข้างจะเย็นด้วย ที่แนะนำก็คือ ร่มกันฝน, หมวกกันแดด ส่วนเสื้อกันฝนก็มีไว้ก็ดีครับ รองเท้าไม่แนะนำให้เป็นผ้าใบ ของผมใช้แบบรองเท้ายาง (Croc) เพราะมันจะต้องเปียกชื้นแน่ๆ และกางเกงที่นำไปด้วยผมแนะนำให้เป็นแบบแห้งเร็ว โดยส่วนตัวของผมเอง ผมใช้แบบที่มันถอดขาได้ จะได้สะดวกเวลาลุยฝน

เสื้อผ้าผมนำเสื้อไปสำหรับทุกวัน และไปซื้อที่นั่นอีกสองตัว ผ้าขนหนูนั้นไม่จำเป็นถ้าหากนอนโรงแรม เพราะเขามีจัดไว้ให้ แต่พกผ้าผืนเล็กๆ ไปด้วยก็ดี ผมก็พกผ้าขาวม้าไปด้วยให้อุ่นใจ กางเกงนั้นผมเอายีนส์ไปใส่ในวันไป และวันกลับ (ป้องกันอากาศหนาวจากแอร์รถเดินทาง) ส่วนกางเกงใส่เที่ยวผมใส่ตัวเดียวทั้งทริป ไม่ซัก เพราะอาจจะไม่แห้งได้ แต่ก็พกตัวสำรองไว้เหมือนกัน โดยชุดนอนนั้นผมเอากางเกงนอนไปตัวเดียว ส่วนเสื้อนอนก็ใช้ตัวที่จะใส่เดินวันรุ่งขึ้นครับ อิอิ

ในวันที่แดดออกเอาหมวกและร่มไปสักหน่อย เอาใส่เป้แบบ daypack ไปก็ได้ ^^

สำหรับสถานที่ท่องเที่ยว เขาไม่ห้ามเรื่องเครื่องแต่งกาย แต่เตรียมแบบเรียบร้อยไว้ก็ดี :)

ภาษา
ถ้าไปเที่ยวในที่นักท่องเที่ยวไปกันบ่อยๆ รู้ภาษาอังกฤษไว้นิดหน่อยก็พอ แม่ค้าบางที่ในเว้อย่างตลาดดองบานั้นพูดไทยได้คล่องเลยทีเดียว (ด่าเป็นภาษาไทยได้ด้วย หุุหุ) ส่วนถ้าซื้ออะไรนิดๆ หน่อยๆ ก็ใช้วิธีชี้ๆ จิ้มๆ เอาได้ คนประเทศนี้เขาไม่ถือ

ส่วนเวลาต่อรองราคาก็ใช้วิธีจิ้มเครื่องคิดเลข หรือเขียนเอาแทน เขาเข้าใจเลขอารบิคครับ

อาหารการกิน
ว่ากันคร่าวๆ ก่อน ที่นี่อาหารค่อนข้างจะคล้ายคลึงกันกับบ้านเรา ในเรื่องรสชาติแล้วผมรับได้ แม้แต่จะเป็นอาหารพื้นเมืองก็ตาม เรื่องการกินแล้วถ้าขึ้นร้านดัง คิดว่าไม่น่าจะเป็นปัญหา บ้านเขาทานข้าวเหมือนบ้านเรา ดังนั้นถ้ากังวล พกอาหารแห้งไปสักนิดก็ได้ เช่น หมูฝอย, หมูหยอง, น้ำพริก แล้วสั่งข้าวเปล่าเอาได้เลย แต่ผมว่าเอาไปอาจจะไม่ได้ใช้ อิอิ

ส่วนเรื่องอื่นๆ ก็ไม่มีอะไรต้องกังวล แต่ที่แนะนำ คือ อย่ามองอะไรมั่วซั่วไม่งั้นเขาจะมาเสนอขายของและบริการในแบบที่ไม่ย่อท้อต่อความเฉยชาของเราเลย และในเว้, ฮอยอัน มีอินเตอร์เนตและคอมพิวเตอร์ให้ใช้ฟรีเกือบทุกโรงแรมทีเดียว ผมคิดว่าในเมืองใหญ่เมืองอื่นก็คงเป็นเช่นกัน :)