ก่อนที่เราจะได้ไต่กระหน่ำพิชิตยอดเขาที่สูงที่สุดในเอเซียตะวันออกเฉียงใต้นั้น พวกเราได้มานอนเล่นกันที่อุทยานแห่งชาติคินาบาลูกันก่อน เราจองบ้านพักไว้สองหลัง ซึ่งผมก็จำไม่ได้แล้วว่าชื่ออะไร แต่ถ้าหากใครนึกออกก็ทิ้งคอมเม้นต์ไว้ได้นะครับ เพราะเวบนี้ไม่ต้องเป็นสมาชิกก็โพสต์ได้จ้า

จากโกตา คินาบาลูมายังอุทยานแห่งชาติคินาบาลูนั้น พวกเราจ้างรถรับจ้างมา ที่นี่ค่อนข้างจะเคร่งครัดในเรื่องระเบียบมาก โดยรถโดยสารจะไม่ให้บรรทุกคนเกินเลย เช่น รถคันที่ผมนั่งเป็นรถยนต์ก็จะให้คนนั่งได้เพียงแค่ 4 คน รวมคนขับ ระหว่างทางผมไม่ได้ถ่ายภาพเลย เพราะว่าตอนนั้นใช้กล้องฟิล์ม ถ่ายไปฟิล์มก็แพง ไหนจะติดกระจกรถ แถมถ่ายไป รถก็วิ่งไปเรื่อย เดี๋ยวจะเจอมุมสวยอีกหรือเปล่าก็ไม่รู้? ขืนถ่ายไปเรื่อยๆ กลับมาถึงบ้านต้องน้ำตาตกเพราะค่าฟิล์มแน่ๆ ผมเลยไม่ค่อยได้ถ่ายภาพสักเท่าไหร่นัก ทำขรึมเปนฤาษีประจำรถไปเลย (เพราะเครียดอย่างแรง)

พวกเราหิ้วอาหารทะเลยมาเพื่อทำทานกันเองที่บ้านพักจากโกตาฯ เลยทีเดียว ส่วน ผักต่างๆ นั้น ระหว่างทางจะมีตลาดอยู่ที่นึง ก็คล้ายๆ กับตลาดมูเซอ (ชาวเขา) ของบ้านเรานี่แหล่ะครับ มีพวกผักสดและผลไม้ต่างๆ ขายมากมายทีเดียว ส่วนมากผมไม่ได้สนใจหรอกครับ มัวแต่หาอะไรเพื่อถ่ายภาพอยู่มากกว่า แต่ก็ไม่มีอะไรให้ถ่ายภาพนัก

แต่ที่นี่วิถีชีวิตดูเรียบง่ายกว่า คนไม่มากเท่าบ้านเรา ผมชอบนะ ดูเก่าๆ ดี ที่สำคัญไม่ค่อยเห็นขยะ หรือว่าถุงพลาสติกเกลื่อนถนนเหมือนตลาดบ้านเรา หุหุหุ

หลังจากเสร็จธุระที่ตลาดแล้ว พวกเราก็ออกเดินทางต่อ ระหว่างทางก็ยังมีวิวทิวทัศน์ที่ทำร้ายความรู้สึกเราปรากฎให้เห็นอยู่ตลอดเวลา มันคือ Mount Kinabalu ครับ รุปทรงของเจ้าคินาบาลูนี่ก็เหมือนเกาะที่โผล่ขึ้นมาจากพื้นดิน สูงขึ้นไปบนฟ้า ใครเคยได้วลีที่ว่า “สูงเทียมเมฆ” มาก่อน ผมว่าถ้าได้เห็นคินาบาลูนี่จะเข้าใจเลย เนื่องจากเมฆแถวนั้นจะบังเขาแทบจะทั้งลูกจนหายไปไม่สามารถเห็นได้เลยว่าคินาบาลูนั้นมีหน้าตาเป็นอย่างไร? (ยกเว้นช่วงเช้าก่อนแปดโมงเท่านั้น) ระหว่างดูภาพนั้นไป พวกเราก็บ่นๆ กันว่า

“แล้วพวกกูจะปีนกันไหวไหม๊เนี่ย!!”

มันแน่นอนหล่ะ ว่าไม่มีสิ่งไหนที่มนุษย์ทำไม่ได้ แต่ว่า เห็นแล้วมันพาให้กำลังใจมันถดถอยลงจริงๆ

พวกเรานอนค้างกันที่อช. กันสองคืน บรรยากาศบ้านพักนั้นถือว่าสุดยอดมาก เพราะนอนกันได้บ้านนึงหลายคนเหมือนกันครับ พวกเราไปกันสิบกว่าคนได้ เช่าบ้านเพียงแค่สองหลังเอง และที่นี่ก็มีทั้งโทรทัศน์ เคเบิ้ลทีวี เตาผิง เครื่องครัว และเครื่องทำน้ำอุ่น ที่ทำน้ำอุ่นให้กับซิงค์ของห้องครัวอีกตะหาก นอกจากนี้ข้างๆ บ้านพักที่เราพักอยู่ก็มีเตาบาร์บีคิวกลางแจ้งให้พวกเราได้ปิ้งอะไรกินกันกลางแจ้งอีกด้วย ทั้งหมดนี้ ในราคาที่ผมว่าถูกกว่าอช. บ้านเรานะ (จำไม่ได้แระ ว่าเท่าไหร่?)

ชักจะยาวแล้ว เดี๋ยววันหลังมาต่อเรื่องบ้านพักกัน…