และแล้วเราก็เจอพี่ๆ เขาจนได้ พี่ๆ เขาโผล่มาอย่างไรผมจำไม่ได้แล้วหล่ะ แต่สุดท้ายพวกเราก็ได้ออกเดินทางกัน ก่อนจะเดินทางพี่ๆ เขาก็บอกว่าช่วงนี้ “น้ำใหญ่” ไอ้ผมฟังทีแรกก็ไม่เข้าใจเหมือนกัน แต่พอไปเห็นน้ำจริงๆ เข้านี่ โอ้… น้ำใหญ่จริงๆ ลูกใหญ่และแรงมากๆ เลย

พวกเราแบ่งลงเรือกันไปประมาณลำละสามคน เพราะเรือเป็นเรือท้องแบนลำเล็กๆ เท่านั้น เรือลำใหญ่กว่านี้ผมว่าไม่น่าจะล่องน้ำรันตีได้ ระหว่างทางเราพบกระแสน้ำที่ดูอันตรายหลายที่ น้ำก็สาดกระซานเซ็นขึ้นมาเป็นระยะๆ เสียดายที่ผมกลัวกล้องจะเปียกเลยไม่ค่อยได้ถ่ายภาพอะไรสักเท่าไหร่ แต่งานนี้ไม่มีใครไม่เปียกเลยสักคน…

พวกเราล่องเรือกันไปเรื่อยๆ ดูแล้วชักเริ่มเบื่อเหมือนกัน แต่ทันใดความเบื่อหน่ายก็จางลงนิดหน่อย เพราะพวกเราต้องขึ้นฝั่งเพื่อแบ่งคนลงไปรอก่อน เนื่องจากน้ำข้างหน้านั้นเชี่ยวมาก หากไปลำละสามคนนั้นเรืออาจจะเอาไม่อยู่ได้ แต่นั่นก็ยังไม่ระทึกใจเท่า… มีอยู่แก่งหนึ่งเป็นทางลอดเล็กๆ ระหว่างซุ้มต้นไม้ ไม่รู้ทำไมดั๊นมีไม้ไผ่มาขวางอยู่กลางทางพอดี พอเรือของเราแล่นผ่านไม้ไผ่ไปสักพัก ปรากฎว่า ‘เครื่องยนต์ดับ’ เท่านั้นแหล่ะครับ พี่คนที่เป็นคนขับเรือถึงกับวิ่งทั่วลำเรือทีเดียว เพราะว่าถ้าหากเราถูกกระแสน้ำพัดต่อไปเรื่อยๆ เรืออาจจะคว่ำได้ เพราะอีกประมาณสิบเมตรก็จะมีแก่งน้ำขวางทางเราอยู่

“จับต้นไม้ไว้ๆ” พี่คนขับเรือตะโกน น้าเป็ดกับยุ้ยรีบจับต้นไม้ไว้อย่างเร็วรี่ เพราะไม่อย่างนั้นเดี๋ยวพวกเราจะกลายเป็นที่จดจำของเพื่อนๆ กันไปอีกนานทีเดียว แต่… จับไปก็เท่านั้น เพราะพี่เค้าสตาร์ทเครื่องไม่ติดสักที เรือของเพื่อนๆ เราก็ผ่านไป ลำแล้ว…. ลำเล่า… ลำแล้ว… ลำเล่า… สุดท้าย เพื่อนๆ ก็ได้เห็นน้าเป็ดเกาะกิ่งไม้หนึบๆ กันหมดทุกคนเรย

พอผ่านเหตุการณ์นั้นไปได้ พวกเราก็ไปเกยฝั่ง ขึ้นเป้ และเตรียมตัวเดินเท้าต่อ อีกประมาณห้าชม.!!

หลังจากหารูปมานาน ก็ได้รูปสักที อิอิ 

ภาพนี้เป็นภาพจากภาพที่น้าโป้ถ่ายให้บน Low’s peak ที่ Mount Kinabalu เมื่อพฤษภา ปีก่อน เป็นภาพเดียวเลย ที่มีคนถ่ายให้แล้วประทับใจ (จริงๆ ชอบอีกรูปกว่านะ หุหุ ที่ชี้ไปที่โลว์พี๊คหง่ะ) ที่พูดงี้ คือผมเป็นช่างภาพอ่ะ เลยชอบเรื่องมากเกี่ยวกับภาพถ่าย อิอิ

พอนึกได้ ก็รีบปรี่เอามาใส่ทันทีเพราะว่ารูปนี้คงตรงกับที่นี่ที่สุดเลย ^___^

ป่งป๊ง - รันตี เป็นชื่อของทริปที่ใครเป็นคนตั้งขึ้นมาผมก็ไม่ทราบเหมือนกัน มาทราบจากคนพื้นที่ว่าป่งป๊งและรันตีเป็นชื่อของสายน้ำ โดยทั้งสองชื่อนี้ภาษามอญโบราณ พี่เขาก็ไม่ทราบคำแปลเหมือนกัน

ป่งป๊งเป็นสายน้ำที่เท่าที่ผมฟังมา นักเดินทางผู้ไปบุกเบิกต้นน้ำแห่งนี้ก็คือ ‘น้าโอ๊สต์ นักเดินทาง’ ส่วนตัวผมเข้าไปก็เพราะคิดว่าตัวเองจะไปถ่ายภาพที่นั่นและได้ภาพน้ำตกป่งป๊งที่สวยที่สุดออกมา ฮี่ฮี่ฮี่ (หัวเราะแบบกองโจร)

พวกเราเริ่มออกเดินทางจากกรุงเทพฯ ก็ช่วงราวๆ ดึกๆ สักสี่ห้าทุ่มเห็นจะได้ โดยไปกันทั้งหมดราวๆ สิบกว่าคนแบ่งเป็นรถกระบะสองคัน ระหว่างทางเราก็ขับกันไปเรื่อยๆ มาเรียงๆ ไม่รีบ ไม่เร่งอะไรมากนัก แต่ไปถึงสังขละบุรีก็ราวๆ ตีสี่ เลยต้องแวะนอนกันที่วัด… วัด.. วัดอะไรหว่า? ว่าแล้วผมก็เอ็มไปหาท่านประธานก็ได้ความกลับมาว่าเรานอนกันที่วัดวังก์วิเวการาม หรือวัดหลวงพ่ออุตมะ จนตะวันรุ่งพวกเราจึงได้ออกไปเดินเที่ยวสะพานมอญเพื่อชมทิวทัศน์ที่แสนจะงดงามของแม่น้ำซองกาเลียในยามเช้าตรู่กับสะพานมอญอันเก่าแก่และมีมนต์ขลังกันอย่างยิ้มแย้มก่อนที่จะไปสลดที่ป่งป๊งและรันตี อิอิ

หลังจากผ่านเช้าอันแจ่มใสที่สังขละบุรีแล้ว พวกเราก็เริ่มต้นออกเดินทางกันต่อ เพื่อไปยังหมู่บ้านกองม่องทะ โดยชื่อหมู่บ้านนี้จะมาจากที่บริเวณนี้คนสมัยก่อนจะเรียกว่ากองม่อง ซึ่งจุดที่ตั้งหมู่บ้านเป็นจุดที่สายน้ำสองสายมาปะ ‘ทะ’ กันพอดี หมู่บ้านนี่จึงมีชื่อเรียกว่า “หมู่บ้านกองม่องทะ”

ระหว่างทางเราก็คุยกันไปอย่างสนุกสนานเฮฮา แต่เมื่อมาถึงก็ต้องสลดกันถ้วนหน้า เพราะว่าพี่ที่เป็นคนนำทางนั้นไม่ทราบว่าอยู่ที่ไหนกันบ้าง สืบได้คนเดียวว่าไม่สบายอยู่ในตัวเมืองสังขละ…

เลยเป็นจังหวัดหนึ่งทางภาคอีสานของประเทศไทย ผมจะพูดย่อๆ แล้วกัน แบบว่าคงได้แต่เล่าให้ฟัง ซึ่งถ้าอยากได้เนื้อหาที่ละเอียดมากกว่านี้รบกวนให้ไปอ่านใน ไทยวิกิพีเดีย นะครับเพราะว่าเรื่องพวกนี้ผมไม่ถนัด

มาเข้าประเด็นบล็อคท่องเที่ยวกัน เมืองเลย มีสถานที่ท่องเที่ยวที่สำคัญแห่งหนึ่ง คือ “อุทยานแห่งชาติภูกระดึง” ซึ่งถือว่าเป็นแหล่งท่องเที่ยวที่สำคัญที่สุดของจังหวัด นี่ผมก็เพิ่งจะไปมาเดินกันขาแทบหักเลยทีเดียว เพราะว่าดันแบกกระเป๋ากล้องและขาตั้งกล้องลงมาเอง และมาเจอสภาพทางเดินที่โดนฝนจนเละเทะไปหมด ลื่นมั่กๆ แต่ก็สนุกดีนะ อิอิ

รองลงมาก็คือ “งานผีตาโขนที่อำเภอด่านซ้าย” ซึ่งอันนี้ผมยังไม่มีโอกาสไปสักที เพราะคำนวนแล้ว ถ้าใช้กล้องฟิล์มนี่เฉพาะค่าฟิล์มผมคงต้องหมดหลายพันเลยไม่กล้าไปสักที อาจจะเป็นปีหน้าเพราะมีดิจิตอลแล้ว กดชัตเตอร์กันจนมือหงิกจะเอาสักกี่หมื่นรูปค่าใช้จ่ายก็ไม่เพิ่ม อิอิ

อีกที่น่าท่องเที่ยวก็คือ “เขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าภูหลวง”

ส่วนที่เที่ยวแหล่งใหม่ ยังไม่ดังก็คือ “เชียงคาน” ที่ผมเพิ่งไปสัมผัสมานี่เอง ที่นี่เป็นเมืองเล็กๆ ที่น่ามาเก็บเกี่ยวความทรงจำที่ดีเอาไว้แห่งหนึ่ง

อ้อ ประวัติเมืองเลยสินะ ผมจะเล่าย่อๆ แล้วกันนะครับ เมืองเลยเป็นชุมชนที่ก่อตั้งมาตั้งแต่สมัยโบราณก่อนประวัติศาสตร์ มีอายุราวๆ 9,000 ปี ในสมัยยุคประวัติศาสตร์ มีการค้นพบใบเสมาที่มีอายุเก่าแก่ในช่วงยุคทวารวดี โดยเลยมีชุมชนที่มีความเจริญอยู่หลายจุด เช่น เมืองด่านซ้าย, เชียงคาน, ท่าลี่ ส่วนเมืองเลยได้รับการยกฐานะมาจากชุมชนบ้านแช่ ในปี พ.ศ. 2356 หรือเมื่อราวๆ สองร้อยปีที่ผ่านมา

^^