การถ่ายภาพกับการเข้าวัดนั้นสำหรับผมแล้วเป็นของคู่กัน จริงๆ ผมก็แค่หัดๆ อยู่นะถ่ายภาพเนี่ย ยังไม่เก่งหรอกครับ วัดในแม่ฮ่องสอนนั้นก็มีอยู่เพียงไม่กี่วัด แต่ว่าแต่ละวัดนั้นก็มีความสวยงามที่น่าประทับใจที่แตกต่างกันไป ในตัวเมืองแม่ฮ่องสอนนั้นผมก็ถ่ายภาพมาแทบจะทุกวัดเลย แต่วันนี้คงกล่าวถึงเพียงแค่วัดหัวเวียงก่อน

นี่คือทางเข้าวัดหัวเวียงอยู่ใกล้สี่แยกไฟแดงกลางเมือง ถ. สิงหนาทบำรุง เลยไปหน่อยจะเป็นตลาดสดประจำเมืองแม่ฮ่องสอน จำชื่อไม่ได้แระอ่า… แต่ปากซอยตลาดจะมีธนาคารกรุงไทยอยู่ (ตามรูป)

ในภาพคือวิหารพระเจ้าพาลาละแข่ง พระพุทธรูปเป็นพระพุทธรูปปางมารวิชัียสร้างโดยช่างจากเมืองมัณฑะเลย์ (เมืองหลวงเก่าของพม่า) หล่อมาเป็น 9 ท่อน แล้วล่องมาตามน้ำปายโดยนำมาประกอบที่วัดพระนอนก่อนจะนำมาประดิษฐาน ณ. วัดหัวเวียง ส่วนตัววิหารเป็นสถาปัตยกรรมแบบไทใหญ่

ในภาพคือ ‘จอง’ ประจำวัดหัวเวียง ภายในมีพระพุทธรูปประดิษฐานอยู่ ซึ่งจองนี่เป็นสถานที่สำหรับทำกิจกรรมต่างๆ ของทางวัด จะมีการแบ่งพื้นที่ในจองออกอย่างชัดเจน โดยจะใช้การเล่นระดับเป็นการแบ่ง เช่น พระพุทธรูปก็จะอยู่ในส่วนที่สูงที่สุด

หากใครได้ไปเที่ยวเมืองแม่ฮ่องสอนก็อย่าลืมไปนมัสการพระเจ้าพาลาละแข่งกันนะครับ

(read more » )

‘แม่ฮ่องสอน’ เป็นเมืองเล็กๆ ที่มีชื่อเรีัยกอีกอย่างหนึ่งว่า ‘เมืองสามหมอก’ ที่มาของชื่อนี้ก็มาจากที่เมืองนี้มีหมอกปกคลุมทั้งสามฤดู ตัวเมืองแม่ฮ่องสอนนั้นไม่ใหญ่นักหากมีเวลาสักวันสองวัน ก็สามารถเที่ยวในตัวเมืองได้ทั่วแล้ว แต่ผมอยู่ที่นี่ถึงสามวัน

วันแรก ผมได้พักที่บ้านป้าคนหนึ่ง ผมไม่ได้ถามชื่อของป้าเค้ามาหรอก แต่บ้านป้าจะอยู่ตรงข้ามวัดพระนอนตรงจุดจอดรถทัวร์ที่มายังแม่ฮ่องสอนเลยหล่ะ ป้าเค้าเป็นผู้หญิงนะไม่ใช่ผู้ชาย อาศัยอยู่ตัวคนเดียว แกบอกว่าถ้าใครจะมาพักโฮมเสตย์ที่นี่ก็ได้ คืนนึงแกคิดไม่แพง ผมจำราคาไม่ได้แล้วหล่ะ อีกอย่างคือ ป้าแกรับคนไม่เยอะนะ พวกผมไปกันสองคนเอง และถ้าไปถึงแม่ฮ่องสอนแล้วหาป้าไม่เจอจริงๆ ป้าแกจะขายอาหารตามสั่งอยู่ริมถนนนี่แหล่ะครับ

ภาพตัวเมืองแม่ฮ่องสอน (คลิ๊กเพื่อดูภาพใหญ่)

กำหนดการของผมที่มาที่นี่มีเวลาทั้งหมดสามวัน เพราะอยากมาท่องเที่ยวแบบถ่ายภาพมากกว่าที่จะมาเที่ยวแบบนักท่องเที่ยวทั่วไป สองวันแรกที่มาถึง ผมก็เดินเที่ยวอยู่ในตัวเมืองแม่ฮ่องสอน ในตัวเมืองนั้นไม่มีสถานที่ท่องเที่ยวมากนัก ที่น่าเที่ยวก็คือวัดซึ่งก็มีอยู่หลายวัดที่น่าเข้าไปถ่ายภาพ เช่น วัดหนองจองคำ, วัดพระธาตุดอยกองมู ฯลฯ ซึ่งหากจะเที่ยววัดทั้งตัวเมืองแม่ฮ่องสอนแล้ว มีเวลาแค่วันเดียวก็พอครับ (แต่อาจจะเหนื่อยหน่อย)

ส่วนฤดูที่น่าจะมาเที่ยวแม่ฮ่องสอนมากที่สุดก็คงจะเป็นฤดูหนาว เพราะช่วงนี้วัดที่ผมกล่าวถึงจะมีการประดับไฟอย่างสวยงามน่าถ่ายภาพมาก และนอกจากนี้บริเวณหนองจองคำยังจะมีตลาดนัดเล็กๆ เพื่อให้นักท่องเที่ยวได้มาเดินทำกิจกรรมตามอัธยาศัยอีกด้วย

แต่วันนี้คงขอแค่นี้ก่อนเพราะหมดมุข :D

เป็นครั้งแรกที่ผมไปหมอชิตอย่างมั่นใจ เพราะผ่านการเตรียมการมานาน ไม่เหมือนกันกับครั้งแรกๆ จะว่าผม ‘กร้าน’ ขึ้นก็ว่าได้นะ อ๊ะ ผมมาหมอชิตทำไม? ถามมาได้… จะไปแม่ฮ่องสอนก็ต้องมาขึ้นรถที่หมอชิตครับ เท่าที่ผมทราบจะมีรถของสมบัติทัวร์เจ้าเดียวเท่านั้นที่ตะบึงห้อ อ้อ ไม่ใช่ ที่วิ่งไปจนถึงแม่ฮ่องสอน บรรยากาศในรถนั้นก็ถือว่าใช้ได้เลย ถึงเข้ามาแล้วจะรู้สึกว่าอยู่ในโรงลิเกก็ตาม (แต่เด่นดีนะพี่ เดี๋ยวนี้หาอย่างนี้ยากแล้วหนา…) ค่ารถก็ราว 700 กว่าบาท ผมจำได้ไม่แน่ชัด มีแจกหนม แจกน้ำนิดหน่อย และแวะกินข้าวด้วย ส่วนข้าวเหรอ… อร่อยมาก เห็นมีลูกค้าลงไปก็คอมเม้นท์กันเลยว่า เคยโทรมาบอกหลายทีแล้ว ทำไม่ไม่ปรับปรุง…

แต่ผมชอบบรรยากาศร้านมากเลยนะครับ (อาหารต้องปรับปรุง อาหารต้องปรับปรุง อิอิ)

ส่วนรอบรถถ้าจำไม่ผิดจะมีวันละสองรอบนะครับ รอบแรกคือสามโมงเย็น ส่วนรอบที่สองคือหกโมงเย็น สำหรับรอบแรกนั้นจะไปถึงแม่ฮ่องสอนเช้า ราวๆ ตีห้าหรือหกโมง ส่วนรอบที่สองก็จะไปถึงสายๆ คือ เก้าโมง สิบโมง ส่วนที่พักนั้นผมพักที่บ้านป้าครับ สาเหตุที่ไปพักที่นั่นก็มีที่มา ก็เพราะเจ้าตัวในรูปนั่นแหล่ะ…

หรือที่เค้่าเรียกกันว่าวงกลมแม่สะเรียง-เชียงใหม่ เส้นทางท่องเที่ยวสำหรับนักท่องเที่ยวที่มีเวลาเที่ยวค่อนข้างจะมาก นิยมไปเที่ยวกัน ส่วนตัวแล้วผมก็ไม่ได้รู้อะไรมามากหรอก เพียงแต่ว่ามีคนอยากไป ผมก็เลยไปด้วย อิอิ

เรื่องการเดินทางนั้นผมไม่ได้ยุ่งเกี่ยวเลย เพราะว่าไม่เคยวางแผนไปเที่ยวไหน อาศัยคนอื่นพาไปเที่ยวตลอด คราวนี้ถือว่าเป็นครั้งแรกๆ เลยที่ผมมีส่วนร่วมในการวางแผนปล้น เอ๊ย!! วางแผนเที่ยว โดยระยะเวลาทั้งหมดที่ไปนั้น ‘เรา’ ใช้เวลา 10 วัน นับว่าเป็นทริปที่ยาวนานเลยทีเดียว ก็สนุกบ้าง ไม่สนุกบ้าง ที่ไม่สนุกก็เพราะใช้กล้องฟิล์ม แพงๆๆๆๆ

ส่วนคู่มือในการเดินทางนั้น เราใช้เพียงสองเล่มก็คือหนังสือนายรอบรู้ เล่มจังหวัดแม่ฮ่องสอน และจังหวัดเชียงใหม่ ซึ่งเมื่อก่อนนี้ผมเกลียดมากๆ เลย สำหรับคนที่เปิดหนังสือนายรอบรู้เที่ยวเนี่ย มันดูโง่ๆ ยังไงก็ไม่รู้นะ… อืม… แต่ผมเนี่ย พกติดตัวแทบทุกวันเลย เหอๆ

เอาหล่ะ วันนี้ดึกแล้ว พักก่อนดีกว่า

ว่าแต่ขอแก้ตัวหน่อยนะ จริงๆ ไปมานานมากแล้วหล่ะ แต่ที่ช้าก็เพราะใช้กล้องฟิล์มนี่แหล่ะ กว่าจะได้แต่ละภาพ แทบขาดใจ แพงก็แพง ช้าก็ช้า ลำดับก็ยาก พลาดนิดหน่อยก็ไม่ได้ ภาพออกมาไม่สวยแล้ว แสกนเสร็จก็ต้องมานั่งแต่งมันทุกภาพ ทุกภาพ ทุกภาพ… (อ่านแบบหลอนๆ หน่อยจะดีมาก ได้ฟิลลิ่ง) พูดแล้วกลุ้มใจ ไม่น่าเกิดมา (ฟังคน) บ้าๆ บอๆ (แล้วเชื่อเป็นตุเป็นตะ) เลย…