มาชวนไปเที่ยวเชคกันต่อครับ ตามลิ้งค์มากันเลย

http://www.oknation.net/blog/hooknoi/2007/07/25/entry-1/comment#read

มาชวนไปเที่ยวกันต่อครับ คราวนี้จะพาไปเที่ยวไกลถึงใต้สุดของประเทศเยอรมัน เราจะขึ้นไปกันที่ยอดเขาที่สูงสุดของเยอรมันกันเลยครับ……  

21 เมษายน 2550 

หลังจากร่ำลาสมาชิกร่วมเดินทางที่กลับเมืองไทยกันไปหมดแล้วเมื่ออาทิตย์ที่ผ่านมา เสาร์นี้ก็มาถึงคราวของพี่สาวผมเองที่จะเดินทางมาสมทบ หรือจะเรียกว่ามาเที่ยวนั่นแหละ โดยเรามีเวลาไปเที่ยวด้วยกันแค่ช่วงเวลาเสาร์อาทิตย์ ส่วนวันอื่นก็ตัวใครตัวมันเพราะผมต้องทำหน้าที่หลักที่เดินทางมาที่นี่ นั่นคือเข้าอบรมตั้งแต่วันจันทร์ถึงวันศุกร์ โดยผมวางแผนไว้สำหรับวันหยุดสุดสัปดาห์นี้ไว้ที่ยอดเขา Zugspitze ยอดเขาที่สูงที่สุดในเยอรมัน และเป็นจุดแบ่งเขตแดนระหว่างเยอรมันกับออสเตรียด้วย การขึ้นยอด Zugspitze นี้จะต้องไปยังเมือง Gamisch-Partenkirchen เมืองท่องเที่ยวที่ตั้งอยู่ใต้สุดของเยอรมัน ซึ่งเป็นจุดที่สามารถนั่งรถไฟสาย Zugspitze Bahn ต่อขึ้นไปยังยอดเขาแห่งนี้ได้

เรามาเจอกันแต่เช้าที่สนามบิน Frankfurt แล้วจึงต่อรถไฟ ไปยังเมือง Gamisch-Partenkirchen แต่ด้วยว่าเมืองนี้ตั้งอยู่ใต้สุดของเยอรมัน การเดินทางไปถึงจึงต้องใช้เวลาถึง 7 ชั่วโมง ด้วยเพราะความประหยัด เราเลือกซื้อตั๋วแบบเหมาจ่ายทั้งวัน(Weekend Ticket) เลยนั่งได้แต่รถชั้นสอง ดังนั้นเลยช้าหน่อย แล้วก็ต้องเปลี่ยนรถมากถึงสี่เที่ยว แรกๆนั่งรถดูวิวก็สนุกดี พอนานเข้าก็เริ่มเอียน หัวเริ่มมึนจนต้องของีบดีกว่า กว่าจะไปถึง Garmisch-Partenkirchen ก็เย็นแล้ว แต่ยังดีที่ช่วงนี้กว่าฟ้าจะมืดก็สองทุ่มกว่าๆ เมือง Garmisch-Partenkirchen ที่เราไปถึงเป็นเมืองท่องเที่ยวเล็กๆ ที่เต็มไปด้วยโรงแรมและที่พักมากมาย จริงๆ Garmisch-Partenkirchen เกิดจากการรวมสองเมืองเข้าด้วยกัน คือ Garmisch กับ Partenkirchen เลยกลายเป็น Garmisch-Partenkirchen ดั่งที่เห็น 

สิ่งแรกที่ต้องทำเมื่อไปถึงคือ หาทางไปยังบ้านพักที่จองเอาไว้ ทางโรงแรมไม่ได้ส่งแผนที่มาให้ แต่อธิบายวิธีเดินไปบ้านพักไว้ในอีเมลล์ โดยบอกว่าใช้เวลาประมาณสิบห้านาที แต่ก็แอบส่งท้ายไว้ว่าให้นั่งแท็กซี่มาดีกว่า แต่อย่างเราหรือจะนั่งแท็กซี่ เก็บตังส์ไว้เที่ยวดีกว่า เลยต้องเดินเอา แต่กว่าจะไปถึงก็ต้องหลงแล้วหลงอีก ถามคนนู้นคนนี้ไปเรื่อยกว่าจะถึง บ้านพักที่จองไว้เป็นบ้านเก่ากว่าร้อยปีที่แบ่งเป็นห้องๆให้พัก ห้องที่เราได้เป็นห้องชั้นล่าง สภาพทั่วไปสะอาดสะอ้าน ตกแต่งอย่างน่ารักตามสไตล์ชนบทและที่สำคัญที่เจ้าของบ้านพักภูมิใจเสนอมากคือที่หน้าต่างห้องนี้สามารถมองเห็นยอดเขา Zugspitze ยืนเด่นเป็นสง่าอยู่ลิบๆเลย

พอเก็บของล้างหน้าล้างตาเสร็จก็ได้เวลาออกไปเดินเล่นกับหาของกินกัน เนื่องจาก Gamisch-Partenkirchen เป็นเมืองที่ไม่ใหญ่มาก ดังนั้นพอ 6 โมงเย็น ร้านรวงก็ปิดหมดแล้วยกเว้นร้านอาหารกับฟาร์ทฟู๊ด ก็เลยได้แต่เดินดูจากกระจกหน้าร้านแทน เดินสำรวจของกินสำหรับมื้อเย็นนี้ สุดท้ายก็มาจบที่แมคโดนัลเพราะประหยัดงบดี ทริปเพิ่งเริ่มต้น เก็บเงินไว้เที่ยวก่อนดีกว่า กินเสร็จก็ตัดสินใจกลับที่พักดีกว่าเพราะถึงแม้ว่าฟ้ายังสว่างอยู่ แต่ก็เกือบสองทุ่มเข้าไปแล้ว กลับไปอาบน้ำนอนเอาแรงไว้สำหรับพรุ่งนี้ดีกว่า วันนี้เหนื่อยกับการนั่งรถไฟมาทั้งวันแล้ว   

22 เมษายน 2550

ตื่นเช้ามารีบเปิดหน้าต่างไปสำรวจสภาพอากาศว่ามีเมฆหรือเปล่า เพราะถ้ามีเมฆก็เรียกว่าจบกันเพราะขึ้นไปก็เสี่ยงที่จะไม่เห็นอะไร แต่วันนี้โชคดีที่ท้องฟ้าแจ่มใสไม่มีเมฆหมอกเลย แม่บ้านที่ดูแลที่พักมาเตรียมอาหารเช้าให้แต่เช้าตรู่ วันนี้ได้กินข้าวเช้าท่ามกลางบรรยากาศแบบบ้านในชนบท อีกทั้งอาหารก็อร่อย แต่ก็นั่งอ้อยอิ่งได้ไม่นานเพราะต้องรีบไปขึ้นรถไฟสาย Zugspitze Bahn ให้ทันตอน 9.15 น. เรากึ่งวิ่งกึ่งเดินไปจนถึงสถานีเพราะระยะทางไม่ใช่ใกล้ๆ แต่ก็ทันเวลาพอดี

รถไฟสาย Zugspitze Bahn พาเราผ่านทุ่งหญ้ากว้างใหญ่ ก่อนที่จะไต่ความสูงขึ้นไปเรื่อยๆ ท่ามกลางความสูงของเทือกเขาแอลป์และสุดท้ายก็ลอดเข้าไปยังอุโมงค์ยาวเหยียด ก่อนทะลุออกไปยังสถานีที่สามารถออกไปย่ำหิมะเล่นได้ ภายนอกอาคารสถานีปรากฏทิวทัศน์ทิวเขากว้างไกล ขาวโพลนไปหมด เราเดินเล่นกันซักพักก็ต่อรถกระเช้าขึ้นไปยังยอดสูงสุด ภาพที่เห็นตรงหน้าเมื่อไปถึงคือเทือกเขาสลับซับซ้อน เรียงรายกันสุดลูกหูลูกตา โดยถ้ามองไปทางฝั่งที่เป็น ออสเตรีย หรือ สวิสเซอร์แลนด์ จะเป็นเทือกเขาสูงมีหิมะปกคลุมอยู่บนยอด แต่ทางด้านเยอรมันจะแตกต่างไป คือจะเป็นเทือกเขาที่ไม่สูงมาก เลยไม่มีหิมะปกคลุมบนยอดเหมือนอีกด้านนึง

อากาศบนยอด Zugspitze แห่งนี้ช่างแตกต่างจากอากาศด้านล่างสิ้นเชิง จากที่อุ่นๆเมื่ออยู่ในเมือง ตอนนี้อากาศหนาวจนมือแข็งไปหมดอีกทั้งลมแรงยิ่งช่วยเพิ่มความหนาวเย็นเข้าไปอีก ด้านบนนี้จะเป็นลานให้ชมวิวได้โดยรอบ โดยด้านฝั่งออสเตรียจะมีรถกระเช้าที่สามารถนั่งลงไปยังออสเตรียได้ แต่ช่วงนี้ไม่เปิดให้บริการมีเพียงฝั่งเยอรมันที่เราขึ้นมาเท่านั้นที่เปิดอยู่ ด้านบนมีร้านขายโปสการ์ตและของที่ระลึก เราเลยได้โอกาสนั่งเขียนโปสการ์ตท่ามกลางความหนาวเย็น นึกไปก็สงสารคนอ่านเหมือนกันเพราะลายมือตอนนั้นขยุกขยิกไปหมดเพราะมือแข็งจนเขียนอะไรไม่ค่อยเป็นตัวหนังสือเลย

อยู่ด้านบนได้ซักพักก็ได้เวลาลงแล้ว โดยเราสามารถลงมาด้านล่างได้ครึ่งทางโดยใช้รถกระเช้าแทนรถไฟ แล้วค่อยต่อรถไฟเข้าเมือง วิธีนี้ทำให้ประหยัดเวลาและสามารถแวะชมทะเลสาบที่อยู่ตรงสถานีรถกระเช้าได้ก่อนที่จะต่อรถไฟเข้าเมือง Garmisch-Partenkirchen พอถึงเมือง Garmisch-Partenkirchen ก็ต้องรีบไปเอากระเป๋าที่ฝากไว้ที่สถานีก่อนจะต่อรถไฟรอบถัดไปที่กำลังจะมาถึง

วันนี้เรามีเวลาสองชั่วโมงกว่า ในการต่อรถไฟที่มิวนิค เลยตัดสินใจว่าแทนที่จะนั่งรออยู่ที่สถานี ไปเดินเล่นกันดีกว่า เราเดินเข้าเดินออกโบสถ์ต่างๆในเมืองมิวนิคจนจำไม่ได้ว่าเข้าไปที่ไหนบ้าง มิวนิควันอาทิตย์อย่างนี้คึกคักไปด้วยนักท่องเที่ยวเดินกันพลุกพล่าน ถึงแม้ว่าร้านรวงส่วนใหญ่จะปิดกัน แต่ก็ทดแทนด้วยการแสดงต่างๆ ตามลานกลางเมืองที่เรียกเสียงปรบมือได้เป็นระยะๆ

หลังจากนั้นก็ได้เวลาเดินทางไกลเพื่อกลับ Karlsruhe กันต่อ ทริปนี้เรียกว่านั่งรถไฟกันจนเอียนไปเลย แต่ก็แลกมาด้วยภาพความทรงจำของเทือกเขาแอลป์ที่ทอดยาวสุดลูกหูลูกตา เป็นภาพพาโรนามาที่ยากที่จะถ่ายทอดออกมาเป็นภาพถ่ายได้ เรากลับถึง Karlsruhe ก็แทบสลบแต่พรุ่งนี้ก็ยังต้องอบรมต่ออีก

สำหรับอาทิตย์ถัดไปเป็นวันหยุดยาวอีกแล้ว…เย้ คราวนี้วางแผนไปไกลหน่อย คือเราจะไปออสเตรียกับสาธารณรัฐเชคกันครับ แล้วคอยติดตามตอนต่อไป..

15 เมษายน 2550
รุ่งขึ้นวันอาทิตย์ วันนี้เป็นอีกวันที่ตื่นนอนแต่เช้าตรู่่เพื่อใช้เวลาในมิวนิคให้คุ้มค่า เราเข้าออกโบสถ์สำสำคัญกลางเมืองหลายแห่ง ไม่ว่าจะเป็น Theatine Church, St Michael’s Church เป็นต้น แต่ที่ตื่นตะลึงคือ Asamkirche Church ที่มองภายอาจนึกว่าเป็นแค่โบสถ์เล็กๆ แต่แค่ย่างก้าวเข้าไปยังภายในก็ต้องตะลึงกับความวิจิตรบรรจงของงานศิลปะแบบ Rococo ที่ประดับอยู่โดยรอบภายในของโบสถ์เล็กๆแห่งนี้ ตามประวัติ Asamkirche Church สร้างเสร็จเมื่อปี 1746 เป็นโบสถ์ที่เราใช้เวลานานมากในการตามหา เพราะถ้ามองจากภายนอกอาจนึกว่าเป็นร้านค้าหรืออาคารปกติ เพราะตัวโบสถ์กลมกลืนกับอาคารบ้านเรือนโดยรอบ ต้องใช้วิธีถามเอาจากคนแถวๆนั้นจึงรู้ว่าเป็นโบสถ์

 
ตอนนี้ก็ไ้ด้เวลาบอกลาสมาชิกร่วมทริป เพราะได้เวลาเดินทางกลับกรุงเทพกันแล้ว ส่วนผมก็ขอท่องมิวนิคต่อจนถึงตอนเย็น เพราะซื้อตั๋วกลับไ้ว้ตอนหกโมงครึ่ง เราบอกลากันที่สถานีรถไฟกลางเมืองมิวนิค แล้วค่อยเดินมาหาอะไรกินง่ายๆสำหรับเช้านี้ ง่ายที่สุดคือเบอร์เกอร์ กับกาแฟร้อนแ้ก้หนาว จริงๆก็รู้สึกหวิวๆเหงาๆ ว่าต้องเที่ยวคนเดียวอีกแล้ว ใจนึงก็อยากจะตามกลับกรุงเทพบ้าง

พอได้เวลาสิบโมงตรง ก็ได้เวลาของ Residence หรือก็คือ พระราชวังของกษัตริย์แห่งบาวาเรีย ที่ปัจจุบันเปิดเป็นพิพิธภัณฑ์ให้เข้าชม โดยภายในจัดแสดงสมบัติล้ำค่าของราชวงค์บาวาเรีย และเปิดให้ชมห้องต่างๆ ภายในพระราชวัง โดยห้องที่เป็นไฮไลด์คือ Hall of Antiquities เป็นห้องหลังคาโค้งที่ประดับตกแต่งไปด้วยภาพเขียนสี และรูปปั้นเรียงรายรอบห้อง โดยห้องแห่งนี้ได้รับความเสียหายอย่างมากจากระเบิดในช่วงสงครามโลกครั้งที่ 2 แต่ได้รับการบูรณะให้สวยงามดังเดิมหลังจากสงครามสงบลง โดยด้านหน้าของพิพิธภัณฑ์ มีส่วนแสดงรายละเอียดการบูรณะ สภาพห้องที่ถล่มลงมาหลังถูกระเบิด และภาพถ่ายเปรียบเทียบสภาพปัจจุบัน กับสภาพก่อนได้รับความเสียหาย

หลังจากนั้นก็ได้เวลาเดินเล่นรอบๆ Residence ที่เต็มไปด้วยอาคารสำคัญๆที่บ่งบอกถึงความรุ่งเรืองของแคว้นบาวาเรียในอดีต ก่อนที่จะนั่งรถรางไปยัง พระราชวังฤดูร้อนของกษัตริย์บาวาเรีย หรือที่เรียกกันว่า Nymphenburg โดยพระราชวังแห่งนี้สร้างขึ้นในปี ค.ศ.1663 ประกอบด้วยตัวอาคารที่เป็นศิลปะแบบบารอค และส่วนที่เป็นสวนขนาดใหญ่ จากสถานีรถรางสามารถมองเห็นตัวอาคารของพระราชวัง ตั้งเด่นสง่าอยู่โดยมีสวนและสระน้ำอยู่ด้านหน้า ดังนั้นกว่าผมจะเดินไปถึงตัวอาคารก็เล่นเอาเหนื่อยเหมือนกัน จ่ายเงินค่าตั๋วแล้วก็ได้เวลาเดินชมภายในตัวอาคารกัน การตกแต่งภายในพระราชวังแห่งนี้ก็จะคล้ายๆกับ Residence เนื่องจากได้รับการตกแต่ร่วมสมัยเดียวกัน แต่ที่เป็นจุดเด่นของ Nymphenburg คือ Gallery of beauties หรือห้องที่รวบรวมภาพวาดของสาวงามที่ขึ้นชื่อว่าเลอโฉม ที่พระเจ้าลุควิคที่1 โปรดให้วาดขึ้น

ผมใช้เวลาเรื่อยเปื่อยอยู่ในอาคารนานพอสมควร โดยเฉพาะ Gallery of beauties ภาพแต่ละภาพ ที่รายล้อมห้องนี้ดูมีชีวิตชีวา ยิ่งประกอบกับการได้รับที่มาที่ไปของสาวงามแต่ละคนแล้วยิ่งทำให้ห้องนี้น่าสนใจยิ่งขึ้นไปอีก แต่พอดูเวลาแล้วก็ต้องรีบออกมาเพราะตอนซื้อตั๋วดันซื้อแบบว่าเหมาหมดทุกอย่าง คือรวมห้องหับต่างๆที่อยู่ภายในสวนด้านหลังด้วย ซื้งแต่ละที่ห่างกันเรียกว่าเป็นกิโลๆเลย แรกๆก็เดินเรื่อยเปื่อย แต่พอเดินหลายๆที่ชักเริ่มเหนื่อยเหมือนกัน วันนี้อากาศเป็นใจไร้เมฆหมอกสองข้างทางที่เดินก็เป็นสวนป่ากับทะเลสาบ มีนักท่องเที่ยวทั้งชาวต่างชาติ ทั้งคนเยอรมันเอง มาเที่ยวกันหนาตา ผมอยู่ที่นี่จนเกือบสี่โมงก็ได้เวลากลับไปสถานีรถไฟ เพราะเกือบถึงเวลากลับ Karlsruhe แล้ว ไม่ได้กลัวว่าจะตกรถไฟแล้วไม่มีรถไฟกลับ แต่เพราะตั๋วที่ซื้อมาเป็นแบบราคาถูก คือถ้าไม่ขึ้นรอบที่ระบุ ก็ซื้อใหม่ได้เลย

วันนี้ต้องใช้เวลาเดินทางกลับอีกเกือบสี่ชั่วโมงกว่าจะถึงที่พัก เป็นอันหมดไปอีกทริปสำหรับอาทิตย์นี้ พรุ่งนี้ได้เวลาอบรมต่อ แล้วค่อยกลับมาเที่ยวใหม่อาทิตย์หน้าแต่จะเป็นที่ไหนก็ติดตามได้ครับ

13 เมษายน 50

หลงอีกแล้วครับท่าน
วันนี้มีนัดกับสมาชิกที่กลับมาจากเที่ยวที่ออสเตรีย ว่าจะมาเจอกันที่เมือง Fussen เมืองเล็กทางตอนใต้ของเยอรมัน เมืองที่เป็นที่ตั้งของปราสาทที่เกือบทุกคนที่มาเยอรมัน มักไม่พลาดที่จะแวะมาเยือน ด้วยล่ำลือกันว่าเป็นปราสาทที่เป็นต้นแบบของปราสาทที่ดีสนีย์แลนด์ นั่นคือปราสาท Neuschwanstein ออกเสียงว่า นอยชวานสไตท์ โดยวันนี้โชคดีที่อบรมเสร็จเร็ว แต่ถึงอย่างไรก็ยังต้องรีบสุดๆเพื่อไปขึ้นรถไฟรอบ 5 โมงเย็นจาก Karlsruhe ไปยังเมือง Fussen โดยใช้เวลาทั้งหมดร่วม 5 ชั่วโมง

กว่าจะไปถึง Fussen ก็ร่วมสี่ทุ่ม ข้อมูลโฮสเทลที่จองไว้ ก็มีแค่วิธีเดินไปยังโฮสเทล ไม่มีแผนที่มาด้วย แ่ต่ก็พยายามเดินตามคำบอกไปเรื่อยๆท่ามกลางความมืด แต่ยิ่งเดินก็ยิ่งไม่มีเค้าของโรงแรมที่เราจะไปเลย เดินไปจนเจอตึกคล้ายๆสนามกีฬา พอดีเหลือบไปเห็นเด็กวัยรุ่นกลุ่มใหญ่เดินมา ท่าทางเป็นนักกีฬา เลยเดินเข้าไปจะถาม แต่ทั้งกลุ่มแข่งกันตะโกนมาว่า “โคนิชิวะ ๆๆ” สงสัยฝรั่งคงแยกคนเอเชียไม่ออกมั้ง ลองถามน้องๆเค้าถึงโฮสเทลที่จะไปพัก แต่ไม่มีใครรู้ัจักเลย สุดท้ายน้องๆแกค่อยบอกว่าไม่ได้เป็นคนที่นี่ แต่มาจากสวิสเซอร์แลนด์ เลยช่วยอะไรไม่ได้เลย  คิดว่าเดินต่อไปคงไม่มีหวัง เลยโทรศัพท์ไปหาโฮสเทล คนรับที่เป็นเจ้าของโฮสเทลเลยขับรถมารับ โดยมีสมาชิกตามมารับกันด้วย แล้วถึงรู้ว่าเราเดินเตลิดออกนอกเส้นทางจนจะออกนอกเมืองอยู่แล้ว ที่พักวันนี้เป็นบ้านเล็กๆที่เิปิดเป็นห้องให้พัก อยู่ไม่ไกลจากสถานีรถไฟนัก แต่ตอนขามาผมดันเดินเลี้ยวผิดแยก เลยหลงไปไหนต่อไหน 

14 เมษายน 50
เช้าวันนี้ไม่ต้องตื่นเช้านัก เพราะยังไงก็ต้องรออาหารเช้าตอน 7 โมงก่อน หลังจากนั้นจึงค่อยนั่งรถบัสตรงข้างๆสถานีรถไฟไปยัง ปราสาท Neuschwanstein โดยในบริเวณเดียวกันจะมีปราสาทอีกแห่งคือ ปราสาท Hohenschwangau (โฮเฮนชวาเกาว์) แค่สิบห้านาที รถบัสก็นำเราไปถึงที่ขายตั๋ว โดยสองปราสาทนี้ไม่อนุญาตให้ถ่ายรูปภายใน และไม่อนุญาตให้เดินเที่ยวชมเอง ต้องมีไกด์นำทางตลอด ดังนั้นจึงต้องจองรอบการเข้าชม โดยมีทั้งตั๋วแบบแยกแต่ละที่ หรือแบบเหมาทั้งสองปราสาท พวกเราเลยเลือกแบบเหมาทั้งสองปราสาืท 

สำหรับปราสาทแรกที่ไปคือ Hohenschwangau ซึ่งอยู่ใกล้ๆ กับจุดขายตั๋ว เป็นปราสาทที่แรกสร้างตั้งแต่ยุคกลางและสืบทอดมาจนเมื่อปี 1832 กษัตริย์แมกซิมิเลียนที่ 2 แห่งบาวาเรีย ได้รับสั่งให้ปรับปรุงปราสาทขึ้นใหม่ในรูปแบบ Neo-Gothic การเข้าชมปราสาทแห่งนี้จะมีการแบ่งเป็นรอบๆในการเข้าชม ภายในประกอบด้วยภาพวาดต่างๆ แต่ที่สะดุดสายตาทุกคนคือทิวทัศน์ที่มองออกไปจากหน้าต่างของปราสาท ซึ่งสามารถมองเห็นทะเลสาบเบื้องล่างสีน้ำเงินเข้มตัดกับทิวเขาขาวโพลนด้านหลัง ช่างเหมือนภาพวาดมากกว่าที่จะเป็นสิ่งที่เห็นด้วยตาจริงๆเลย จึงไม่แปลกใจว่าทำไมคนสมัยก่อนถึงเลือกตำแหน่งนี้ในการสร้างปราสาท Hohenschwangau 

สำหรับปราสาท Hohenschwangau แห่งนี้ยังเป็นสถานที่ ที่พระเจ้าลุควิคที่ 2 พระโอรสของกษัตริย์แมกซิมิเลียที่ 2 ทรงใช้ชีวิตในขณะที่ทรงพระเยาว์ และเมื่อทรงขึ้นครองราชย์เป็นกษัตริย์ลุควิคที่ 2 แห่งบาวาเรีย ก็ได้ทรงดำริให้สร้างปราสาทที่เรียกว่าเป็นที่รู้จักมากที่สุดในปัจจุบัน นั่นคือปราสาท Neuschwanstein ทีุ่้ตั้งอยู่ห่างขึ้นไปด้านบน

จากปราสาท Hohenschwangau ไปยังปราสาท Newschwanstein สามารถเดินหรือนั่งรถม้าขึ้นไป สำหรับทัวร์งบจำกัดอย่างพวกเราก็รู้คำตอบกันเองคือ เดินขึ้นแน่นอน โดยมีข้ออ้างคือจะได้ชื่นชมกับบรรยากาศสองข้างทางได้อย่างเต็มอิ่ม เราใช้เวลาในการเดินไปตามถนนลาดยางอย่างดีประมาณสิบห้านาทีก็ไปถึงประตูทางเข้าปราสาท ซึ่งต้องรอรอบในการเข้าชมตามตั๋วที่เราซื้อมา สำหรับภายในปราสาทก็เช่นเคยคือ ไม่อนุญาตให้ถ่ายรูป การเดินชมจะมีไกด์นำทางในการชม การตกแต่งภายในจะคล้ายๆกับปราสาท Hohenschwangau ปราสาทแห่งนี้ พระเจ้าลุควิคที่ 2 แห่งบาวาเรีย ดำริให้สร้างในปี 1869-1886 ไกด์นำพาเราวนไปภายในปราสาทเพื่อเที่ยวชมห้องต่างๆ สุดท้ายมาจบที่ Singers’s Hall ซึ่งตอนแรกผมก็รู้สึกว่าทำไมห้องนี้คุ้นๆ เหมือนเคยเห็นห้องอย่างนี้มาก่อน พอฟังคำอธิบายก็ต้องร้องอ๋อ เพราะปราสาทแห่งนี้ได้รับแรงบันดาลใจมาจากปราสาท Wartburg ที่เคยไปมานั่นเอง

พอออกจากปราสาทมา จะมีทางเดินไปยังสะพานข้ามน้ำตกที่อยู่อีกด้านของหุบเขา จากกลางสะพานจะสามารถมองเห็นปราสาทตั้งเด่นสง่าอยู่บนยอดเขาสูง เป็นมุมที่ผู้มาเยือนที่นี่มักไม่พลาดที่จะเดินมาเก็บภาพแห่งความทรงจำเอาไว้

จากสะพาน เราเดินลงไปยังน้ำตกแล้วเดินลัดเลาะลำธารกลับไปยังสถานที่ขายตั๋วเพื่อนั่งรถบัสกลับไปยังเมือง Fussen พอถึงเมือง Fussen เช็คเวลารถไฟก็ได้ความว่าเรามีเวลาสิบห้านาทีก่อนที่รถไฟจะออก ซึ่งตอนนั้นก็บ่ายแก่แล้วแต่ข้าวกลางวันยังไม่ได้ตกถึงท้องเลย ดังนั้นจึงต้องแบ่งหน้าที่กันอีกแล้ว โดยกลุ่มหนึ่งไปเอากระเป๋าที่ฝากไว้ อีกกลุ่มไปซึ้ออาหารกลางวันเพื่อไปกินกันบนรถไฟ กว่าจะกลับมาเจอกันที่สถานีรถไฟ ก็เฉียดฉิวกับเวลารถไฟออกเช่นเคย

เรามาถึงมิวนิคเอาเย็นๆ วันนี้ที่พักเราเป็นแบบประหยัดสุดๆ คือเป็นห้องรวม 40 เตียง ดังนั้นเวลาจะทำอะไรก็เลยต้องค่อยๆย่อง เพราะเกรงใจคนที่นอนอยู่ ค่ำนี้เป็นเวลาดีที่จะได้ตระเวนชมมิวนิคในยามค่ำคืน ซึ่งให้บรรยากาศขรึมขลังสมกับเป็นศูนย์กลางของแคว้นบาวาเรียมาแต่โบราณ

เดินท่องมิวนิคยามค่ำจนเมื่อยกันแล้วก็มาถึงเวลาหาอะไรกินกัน คืนนี้จะเป็นคืนสุดท้ายของสมาชิกของเราเพราะพรุ่งนี้จะต้องเดินทางกลับกันแล้ว เลยว่าจะหาอะไรอร่อยๆกินกันหน่อย เราเดินเลือกร้านกันไปมาเกือบชั่วโมง สุดท้ายก็ต้องกลับมายังร้านที่เห็นตั้งแต่ตอนแรก สาเหตุคืออยากกินขาหมูเยอรมัน แต่ก็ต้องแห้วเพราะดันใช้เวลาในการเลือกร้านนานไปหน่อย ขาหมูก็เลยหมด มีแต่ลูกหมูย่าง คล้ายๆหมูหันมาแทน แต่ก็ยังดีกว่าไม่ได้กินอะไรเลย อาหารรสชาติเยี่ยมบวกกับเบียร์รสชาติกลมกล่อมทำให้มื้อนี้เรียกว่าเป็นมื้อที่อร่อยมื้อหนึ่ีงของทริปนี้เลย

แล้วจะมาต่อสำหรับการเดินทางวันรุ่งขึ้นครับ

8 เมษายน 2550
วันนี้ตื่นแต่เช้าตรู่อีกแล้วเพราะต้องนั่งรถไฟรอบหกโมงเช้าจากเมือง Sion ไปยังเมือง Zermatt เมืองในหุบเขาเล็กๆที่เป็นเมืองในฝันของหลายๆคน เส้นทางที่ไป Zermatt บางช่วงต้องวิ่งผ่านเทือกเขาสูง บางช่วงรถไฟจะเลียบไปกับช่องเขาที่เป็นหุบเหวลึก มองเห็นธารน้ำเชี่ยวกรากอยู่เบื้องล่าง รถไฟรอบเช้านี้ไม่ค่อยมีคนเท่าไหร่ พวกเราเลยวิ่งไปวิ่งมากันในโบกี้เป็นที่สนุกสนานเพราะเส้นทางที่รถไฟลัดเลาะไปทำให้บางครั้งทิวทัศน์ไปอยู่ทางซ้ายบ้างทางขวาบ้าง คนสวิสที่นั่งรถตู้เดียวกันคงนึกว่าพวกนี้ช่างบ้านนอกจริงๆ ไม่เคยเห็นภูเขาหรือยังไง สำหรับยอดเขาที่มีชื่อเสียงของเมือง Zermatt นี้คือยอด Matterhorn ลองนึกถึงโลโก้ของช๊อคโกแลตท๊อปโบโลน นั่นแหละครับ ยอดเขา Matterhorn ยอดเขาที่สูงถึง 4,478 เมตร แต่พวกเราจะไม่ได้ขึ้นไปที่ยอด Matterhorn แต่นั่งรถไฟสาย Gornergrat ขึ้นไปเพื่อชมยอด Matterhorn แทน

จากเมือง Zermatt แค่ข้ามถนนก็จะถึงสถานีรถไฟสาย Gornergrat ซึ่งจะพาเราไต่ขึ้นเื่ทือกเขาสูงเสียดฟ้า โดยมียอด Matterhorn โผล่มาให้เห็นเป็นระยะๆ สำหรับยอด Matterhorn นี้ถ้าอากาศไม่ดีก็มีโอกาสสูงที่จะมองไม่เห็นด้วยมักโดยกลุ่มเมฆปกคลุม แต่วันนี้โชคดีที่ท้องฟ้าแจ่มใสไร้เมฆมารบกวน เลยสามารถมองเห็นยอด Matterhorn ได้ชัดเจน

มองดูรอบๆข้างพวกเรา มีแต่คนที่มาเล่นสกีกันทั้งนั้น โดยระหว่างทางก็จะมีเส้นทางสกีเต็มไปหมด พอไปถึงยอดเลยสามารถเดินถ่ายรูปชมวิวได้สบายๆ เพราะคนอื่นลงไปเล่นสกีกันหมด พวกเราอยู่บนสถานี Gornergrat กันเกือบสองชั่วโมง ตอนแรกกะว่าจะลองเดินลงเขาซักหนึ่งสถานี โดยจากการสอบถามเจ้าหน้าที่เราต้องนั่งรถไฟลงไปสถานี Rotenboden แล้วค่อยเดินลงไปสถานีถัดไป แต่พอไปถึงก็เหลือบเห็นว่ามีรถเลื่อนให้เช่า ก็เลยต้องลองซะหน่อย ไม่ได้เล่นสกีได้เล่นรถเลื่อนก็ยังดี ตอนแรกนึกว่าจะง่ายๆ เพราะเห็นเด็กตัวเล็กๆก็ยังเล่นกัน แต่พอเล่นแล้วมันเสียวกว่าที่คิดเยอะ เพราะเส้นทางทั้งชันทั้งโค้ง สองสาวเราส่งเสียงกรี๊ดลั่นภูเขาจนคนที่เล่นสกีอยู่แถวนั้นหยุดมองกันหมด เส้นทาง 2.5 กิโลเมตรเราใช้เวลาไม่กี่นาที่ในการไปถึงเพราะรถเลื่อนวิ่งเร็วมากเมื่ออยู่บนหิมะ ต่างคนต่างแหกโค้งจนกลิ้งกันไปคนละทาง ที่จริงอยากเล่นต่อแต่เวลาเราไม่อำนวยเลยต้องบอกลา Matterhorn แล้วเดินทางลงไปยังเมือง Zermatt
 

เราเดินเที่ยวเมือง Zermatt ได้ซักพัก ก็ได้เวลาเดินทางต่อไปยัง Luzern เพราะวันนี้เราจะพักที่เมืองนี้กัน รถไฟออกจาก Zermatt ได้ไม่เท่าไหร่ก็วิ่งเข้าอุโมงค์ที่เจาะทะลุเทือกเขา แต่แล้วอยู่ๆรถไฟก็หยุด แล้วเสียงเครื่องก็เงียบลงตามมาด้วยเสียงประกาศบางอย่างซึ่งเราเดากันว่าน่าจะมีปัญหาอะไรกับรถไฟแน่ๆ นึกอยู่ในใจว่าจะเสียทั้งทีทำไมต้องมาเสียในอุโมงค์ด้วย เกิดมีอะไรขึ้นก็ไม่ทีทางหนีพอดี หรือคิดอีกทางคือ จะลงไปเดินเล่นก็ลงไม่ได้ เรานั่งรออยู่เกือบครึ่งชั่วโมงกว่ารถไฟจะเคลื่อนที่ต่อไปผ่านเทือกเขาสูงเช่นเคย แต่ตอนนี้ต่่างคนต่างหมดแรงกันแล้วเลยของีบเอาแรงกันก่อน รถไฟพาเราไปถึงเมือง Luzern เมืองใหญ่ริมทะเลสาบ ที่มีสัญลักษณ์ของเมืองคือสะพานไม้โบราณที่มีภาพเขียนสีประดับอยู่

กว่าจะถึงสถานีรถไฟ Luzern ก็เย็นแล้ว เราต่างแยกย้ายกันทำงาน บ้างไปเช็คตารางล่องเรือของพรุ่งนี้ บ้างเอากระเป๋าไปฝาก บ้างเช็ครถสำหรับพรุ่งนี้ ทุกอย่างต้องทำเวลาเพราะเดี๋ยวเราจะเดินเที่ยวกันต่ออีก หลังจากรวมพลกันเรียบร้อย จุดหมายสำหรับเย็นนี้คือแนวกำแพงเมือง Luzern ที่ว่ากันว่าเป็นจุดที่สามารถมองเห็นตัวเมือง Luzern ได้ชัดเจน ยิ่งเวลาใกล้พระอาทิตย์ตกดินแล้ว ภาพของเมืองริมทะเลสาบให้ความรู้สึกสงบจนบอกไม่ถูก แต่กว่าจะขึ้นไปถึงหอคอยของแนวกำแพงเมืองก็เกือบต้องคลานขึ้นไปแล้ว

ลงมาจากกำแพงเมือง สมาชิกของเรายังไม่หมดพลัง เลยต่อกันอีกที่ คืออนุสาวรีย์ Loewendenkmal เป็นรูปสลักหินรูปสิงโตที่ใบหน้าบ่งบอกถึงความโศกเศร้า อนุสาวรีย์แห่งนี้ที่สร้างเพื่อไ้ว้อาลัยให้กับทหารรับจ้างชาวสวิสที่เสียชีวิตระหว่างการปฏิวัติที่ฝรั่งเศส กว่าที่เราจะเดินไปถึงก็เกือบสองทุ่มแล้ว แต่ยังดีที่ว่าช่วงนี้กว่าจะมืดก็สองทุ่มกว่าๆ เลยยังเดินเที่ยวได้ปกติ วันนี้ที่อนุสาวรีย์มีคนมาเยือนกันประปราย ถ่ายรูปกันเล็กน้อยเสร็จแล้วก็เริ่มรู้สึกว่าท้องใส้เรียกร้อง เพราะยังไม่ได้กินอะไรเลย ข้าวเที่ยงก็มีแค่ขนมปังค้างคืนแข็งๆ ที่เหลือจากเมื่อวาน

พอฟ้าเริ่มมืดอากาศก็เริ่มเย็นยะเยือก เราเดินหาอะไรกินเป็นชั่วโมงแต่ก็ไม่ได้ข้อสรุปด้วยว่างบประมาณจำกัด เราเดินกันจนร้านอาหารต่างๆเริ่มปิด สุดท้ายก็ต้องมาลงที่เคบับ อาหารตุรกีที่คล้ายๆแซนวิท มีใส้เป็นไก่ย่างฝานเป็นแผ่นๆ กับผักสดต่างๆ
คืนนี้เราพักกันที่ Youth Hotel ที่เมือง Luzern แห่งนี้ กว่าจะถึงที่พักก็เกือบเที่ยงคืนเหมือนเคยเพราะมัวแต่หลงทาง วันนี้เรียกว่าเที่ยวกันแต่เช้าตรู่ยังมืดกันเลย พอหัวถึงหมอนก็หลับทันทีเพราะเหนื่อยมากๆ แต่ก็เรียกได้ว่าสนุกแล้วก็สถานที่แต่ละแห่งที่ไปก็เรียกว่าสวยจนบรรยายไม่ถูกเลย
 
9 เมษายน 2550
วันนี้เป็นวันแรกที่ได้ตื่นสายหน่อย เพราะต้องการกินข้าวเช้าที่ Youth Hotel ที่เริ่มตอนเจ็ดโมง วันนี้เราไม่ต้องรีบร้อนนักเพราะจะไปขึ้นเขาอีกแล้ว ที่ Piratus โดยคราวนี้เปลี่ยนบรรยากาศจากการนั่งรถไฟ เป็นการนั่งรถกระเช้าขึ้นไปบนยอด Piratus แต่วันนี้โชคไม่ค่อยดีเท่าไหร่เพราะท้องฟ้าเต็มไปด้วยเมฆ ซึ่งยอด Piratus ที่เราขึ้นไปดันเป็นระดับเดียวกับกลุ่มเมฆ ดังนั้นพอขึ้นไปก็ไม่เห็นอะไรเท่าไหร่ ซึ่งว่ากันว่าถ้าท้องฟ้าแจ่มใสจะสามารถมองเห็นทิวทัศน์ของเืืทือกเขาแอลป์ได้รอบทิศทางเลย
ด้านบนของ Piratus มีทั้งโรงแรมและร้านอาหารบริการ พวกเราไหนๆก็มองไม่ค่อยเห็นวิวแล้วก็เลยขอนั่งจิบช๊อคโกแลตร้อนริมระเบียงชมวิวเอาละกัน แต่นั่งได้ไม่นานเท่าไหร่เริ่มหนาวเหมือนกันเพราะลมข้างบนค่อนข้างแรง เลยตัดสินใจลงดีกว่า

โปรแกรมต่อไปก็คือล่องเรือที่ทะเลสาบ Luzern ซึ่งที่ Luzern มีเรือให้นั่งชมวิวทะเลสาบให้เลือกหลายประเภททั้ง 1 ชั่วโมง 2, 4 หรือ 8 ชั่วโมง ขึ้นอยู่กับว่าไปไกลแค่ไหน โดยสองข้างทะเลสาบจะถูกโอบล้อมด้วยเทือกเขาสูงตระหง่าน ภาพของบ้านเรือนริมทะเลสาบ สลับกับวิวทิวทัศน์ของเทือกเขาสูงเป็นจุดดึงดูดสำคัญที่ผู้มาเยือน Luzern ส่วนใหญ่ไม่พลาดที่จะมาลองล่องเรือชมวิวทิวทัศน์ที่ทะเลสาบแห่งนี้ และที่สำคัญคือ ถ้ามีสวิสพาสแล้ว สามารถล่องเรือได้ฟรีครับ

เราเลือกทริปแบบ 2 ชั่วโมงเพราะคิดว่ากำลังพอดีไม่น้อยไม่มากเกินไปนัก เพราะกลัวว่าถ้าล่องนานๆ อาจเบื่อหรือถึงขั้นหลับได้ บนเรือมีอาหารให้บริการ แต่พวกเราหอบเอาอาหารกลางวัน ที่ประกอบด้วยฮอทดอกกับขนมขึ้นไปกินกันบนเรือเพราะประหยัดดี ตอนแรกก็ดีใจว่าทำำไมหัวเรือชั้นสองไม่มีคนนั่งเลย เรานั่งกันอย่างสบายจนพนักงานตรวจตั๋วขึ้นมาถึงได้รู้ว่าตรงนี้เป็นที่ของชั้น 1 ถ้าใช้สวิสพาสอย่างเรา ต้องไปอยู่ชั้นล่าง รวมกับคนหมู่มากนะครับ  
อย่างที่บอกคือวันนี้ท้องฟ้าไม่ค่อยเป็นใจทำให้มองเห็นวิวทิวทัศน์ไม่ได้ไกลมากนัก ผมนั่งปลดปล่อยอารมณ์ให้ล่องลอยไปกับสายน้ำ นัับว่าเป็นการพักผ่อนที่ดีอย่างเหลือเชื่อ แต่พอนั่งนานเข้าชักจะหลับเอา ดีที่ใกล้จะกลับถึงฝั่งแล้ว ไม่อย่างนั้นคงต้องหนีไปงีบหลังเรือแน่ๆ   

เรือใหญ่พาเรามาส่งที่เดิมตอนบ่ายสี่โมง ยังมีเวลาเหลือที่จะเดินเล่นในเมือง Luzern แ่ต่วันนี้ร้านค้าปิดหมด เลยได้แค่เดินเล่นรอบๆ สุดท้ายเลยไปหยุดลงที่ร้านอาหาร เพราะลงความเห็นกันว่าอยากลองฟองดูช๊อคโกแลตดูว่าเป็นอย่างไร หลังจากลองฟองดูชีสที่ Interlaken แล้วไม่ค่อยประทับใจ ฟองดูช๊อคโกแลตที่สั่งมาเป็นช๊อคโกแลตข้นๆ มีผลไม้หั่นเป็นชิ้นๆมาให้จิ้มกับช๊อกโกแลต รสชาติก็อร่อยดี โดยเฉพาะกล้วยจิ้มช๊อกโกแลตก็เข้ากันดี
วันนี้เป็นวันแรกที่มีเวลาชอปปิ้งกัน เราเจอร้านขายของที่ระลึกร้านใหญ่ที่ยังเปิดในวันอาทิตย์ แต่สิ่งที่ทำให้้ทึ่งคือพนักงานขายของที่นี่ส่วนใหญ่เป็นคนไทยครับ เป็นร้านที่รองรับทัวร์คนไทยโดยเฉพาะเลย เวลาจ่ายเงินเค้าจะถามว่ามากับทัวร์ไหน สงสัยคงต้องหักค่าคอมมิชชั่นให้กับไกด์แน่ๆเลย วันนี้ได้ของฝากตัวเองเป็นมีดพกที่ส่วนใหญ่คนที่มาสวิสมักจะไม่พลาดที่จะซื้อติดไม้ติดมือกลับบ้าน 

การเดินทางของเรายังไม่สิ้นสุดครับ เพราะเราต้องเดินทางกลับไปยังจุดเริ่มต้นที่เจอกัน นั่นคือ Zurich กว่าจะไปถึงก็ทุ่มนึงแล้ว แต่ว่าที่นี่ฟ้ายังไม่มืดจนกว่าจะสองทุ่ม เลยเป็นโอกาสของสมาชิกที่ขามาไม่ได้เที่ยวเมือง Zurichจะได้เดินชมเมือง Zurich ก่อนฟ้ามืด แต่จะเรียกว่าเดินก็ไม่ถููกนักเพราะต้องทำเวลาก่อนฟ้ามืด เลยเป็นการกึ่งเดินกึ่งวิ่งกันไปตามจุดสำคัญต่างๆ ไม่ว่าจะเป็นโบสถ์ หรือ ลาน Lindenhof เพื่อชมภาพเืมือง Zurich ในมุมสูง ก่อนที่จะลากสังขารกลับมายังสถานีรถไฟเพื่อเตรียมตัวเดินทางกันต่อไป โดยผมต้องขอตัวกลับ Karlsruhe เพื่อไปอบรมต่อในวันรุ่งขึ้น ส่วนสมาชิกที่เหลือต้องเดินทางต่อไปยังออสเตรีย แต่เรายังมีนัดกันต่อในวันเสาร์อาทิตย์ ว่าจะมาเจอกันที่เยอรมัน โดยจะไปปราสาท Neuschwanstein หรือที่รู้กันว่าเป็นปราสาทที่เป็นต้นแบบของปราสาทในดีสนีย์แลนด์ ถ้ายังไม่เบื่อก็คอยติดตามชมครับ  

คุณเคยมีเมืองในฝันที่คิดว่าซักวันหนึ่งจะได้มีโอกาสไปเยือนซักครั้งไหมครับ คำตอบที่ได้อาจมากมายจนนับไมุุ่ถ้วน แต่คำตอบของผม หนึ่งในนั้นคือสวิสเซอร์แลนด์ ดินแดนแห่งขุนเขาและสายน้ำ ดินแดนที่หลายๆคนฝันถึง ก่อนหน้านี้ผมก็ได้แต่นึกฝันไปวันๆ ไม่ได้คิดเป็นจริงเป็นจังว่าจะได้เิดินทางไปยังดินแดนแห่งนี้ เนื่องด้วยราคาที่ต้องจ่ายช่างสูงจนไม่กล้าที่จะคิด ก็เลยคิดว่าจะไปแค่เนปาลหรือสิขิมเพราะคิดว่ายังไงก็ขอไปดูภูเขาหิมะหน่อยก็แล้วกัน ว่าจะน่าตื่นตาตื่นใจแค่ไหน

แต่ด้วยโอกาสที่มาถึง ที่ต้องมาอบรมที่เยอรมันถึง 2 เดือน แล้วเมืองที่มาอยู่ก็ไม่ไกลจากสวิสเซอร์แลนด์นัก นั่งรถไฟสามชั่วโมงก็ุถึง Zurich อีกอย่างคือช่วงที่มาอบรมก็มีวันหยุดยาวสี่วันถึงสองช่วง คือวันอีสเตอร์ กับวันแรงงาน สวิสเซอร์แลนด์จึงเป็นเป้าหมายสำหรับวันหยุดอีสเตอร์นี้ โดยคราวนี้ไม่ได้ไปคนเดียว แต่ชวนสมาชิกจากเมืองไทยที่ปกติจะเจอกันเฉพาะเวลาเดินป่า คราวนี้เลยนัดกันมาแบกเป้เที่ยวกันที่ยุโรป โดยรวบรวมสมาชิกได้สามคนรวมผมก็สี่พอดี แผนของเราคือสมาชิกจากเมืองไทยจะบินมาถึงมิวนิค ประเทศเยอรมัน แล้วนั่งรถไฟไป Zurich ส่วนผมก็นั่งรถไฟไปเจอกันที่ Zurich เราจะเที่ยวกันที่สวิตเซอร์แลนด์สี่วันเต็ม หลังจากนั้นก็แยกย้าย โดยผมต้องกลับมาอบรมต่อ แต่สมาชิกที่เหลือจะไปต่อกันที่ออสเตรีย แล้วมาเจอกันอีกทีวันเสาร์อาทิตย์หน้าที่เยอรมัน

6 เมษายน 2550

ผมขึ้นรถไฟจาก Karlsruhe ตั้งแต่เช้าตรู่ ภายในเป้มีเพียงเสื้อผ้าไม่กี่ชุด กับกล้องถ่ายรูปคู่กาย หลับๆตื่นๆมาตลอดทาง ไม่ถึงสองชั่วโมงดีก็ถึงป้ายสุดท้ายที่อยู่ในเขตเยอรมันแล้ว พอรถไฟออกตัวเพื่อเดินทางต่อไปก็มีตำรวจสวิสขึ้นมาตรวจพาสปอร์ต ถึงตอนนี้ชักเสียวๆว่าจะมีปัญหาหรือเปล่า เพราะคุณตำรวจรับพาสปอร์ตไปดูซักพัก แล้วก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโทรแล้วก็บอกหมายเลยอะไรบางอย่างจากเชงเก้นวีซ่าของผม แต่ซักพักก็ประทับตราผ่านให้ ค่อยโล่งอกไปที นึกว่าจะต้องนั่งรถกลับซะแล้ว

มาถึง Zurich ประมาณเก้าโมงเช้า แต่กว่าสมาชิกที่เหลือจะมาถึงก็คงบ่ายแล้วเพราะต้องใช้เวลากว่า 5 ชั่วโมงในการนั่งรถไฟจากมิวนิคมา Zurich เลยต้องหาอะไรทำฆ่าเวลา ก่อนอื่นก็เดินออกมายังข้างนอกสถานีรถไฟ มุ่งไปยังถนน Bahnhofstrasse ซื่งเป็นถนนช้อปปิ้งสำคัญ เป็นถนนที่ไม่อนุึญาติให้รถวิ่ง มีเพียงรถราง หรือที่นี่เรียกว่ารถทรัมวิ่งเท่านั้น แต่ถึงแม้วันนี้เป็นวันศุกร์แต่ร้านค้าต่างๆปิดทำการเนื่องจากเป็นวันหยุดอีสเตอร์ เลยได้แต่เดินดูหน้าร้านเท่านั้น ถนนเส้นนี้มุ่งตรงจากสถานีรถไฟไปยังทะเลสาบ Zurich ซึ่งพอเดินไปถึงก็เห็นนักท่องเที่ยวจำนวนมาก มารอขึ้นเรือเพื่อล่องเรือชมทะเลสาบ ซึ่งการล่่องทะเลสาบที่นี่มีให้เลือกหลายแบบ ไม่ว่าจะแบบเป็นสองชั่วโมงหรือสี่ชั่วโมง คำนวณเวลาแล้ว ตั๋วแบบสองชั่วโมงน่าจะเป็นทางเลือกที่ดีที่สุด เผื่อจะได้ไปเดินเล่นในเมืองต่อด้วย เลยซื้อตั๋วแบบสองชั่วโมงนั่งออกจากท่าเรือ Zurich ตอนสิบเอ็ดโมง อันที่จริงถ้ามีสวิสพาสสามารถล่องเรือที่นี่ได้ฟรี แต่สวิสพาสของผมกำลังเดินทางมากับสมาชิกที่เหลือ เลยต้องออกเองไปสองร้อยกว่าบาทค่าล่องเรือ วันนี้อากาศแจ่มใสเลยเหมาะมานั่งทอดอารมณ์บนดาดฟ้าเรือเพื่อชมทัศนียภาพและชีวิตผู้คนสองฝั่งทะเลสาบแห่งนี้ ซึ่งส่วนใหญ่เป็นบ้านที่ปลูกอยู่บนเนินเขาริมทะเลสาบ เรือจอดแวะรับส่งผู้โดยสารเป็นระยะๆ แรกๆนั่งก็สนุกดี แต่พอนานเข้าตาชักจะเริ่มปิด นั่งอยู่อีกซักพักเรือก็หันหัวกลับเข้าไปส่งที่ท่าเรือเมือง Zurich

 กลับมาถึงฝั่งแล้วยังมีเวลาเหลือเลยเดินเที่ยวต่อในตัวเมือง Zurich เดินไปเดินมาทำไมทางที่เดินเริ่มเหมือนกับลาดชันขึ้นเรื่อยๆ สุดท้ายก็มาโผล่ที่ลาน Lindenhof ซึ่งเป็นสวนสาธารณะเล็กๆกลางเมือง โดยจุดนี้สามารถมองเห็นเมือง Zurich ในมุมสูงได้ อีกทั้งอากาศก็ร่มรื่นน่าพักผ่อน ก็เลยนั่งๆนอนๆรอเอาแถวนั้นได้ซักพักใหญ่ๆ แต่ก็ยังไม่ถึงเวลาบ่ายสามซักที สุดท้ายเลยไปเดินช้อปปิ้งที่สถานีรถไฟซะเลย ถึงแม้ร้านค้าส่วนใหญ่ในเมืองจะปิด แต่ร้านค้าที่สถานีรถไฟยังเปิดปกติ โดยส่วนใหญ่เป็นร้านอาหาร กับร้านขายของที่ระลึก สังเกตดูว่าที่สวิสเซอร์แลนด์จะมีของที่ระลึกน่ารักๆ ให้เลือกมากมาย (ถ้าเที่ยบกับที่เยอรมัน) ส่วนของฝากยอดนิยมอีกอย่างคือมีดพกที่มีขายอยู่ทุกร้าน สำหรับผมได้แค่เล็งๆไว้ก่อนเพราะเพิ่งมาถึง กะว่าเดี๋ยวไว้ใกล้ๆกลับแล้วค่อยซื้อ

และแล้วก็ได้เวลาที่สมาชิกที่เหลือมาถึง เราพบกันตรงชานชาลาได้ไม่กี่นาทีก็ต้องรีบวิ่งไปขึ้นรถไฟเพื่อมุ่งตรงไปเมืองเบิร์น แต่ก่อนไปก็ไม่ลืมไป activate ตั๋วสวิสพาสก่อน เราใข้เวลาไม่ถึงชั่วโมงก็ถึงเมืองเบิร์น เมืองมรดกโลกทางวัฒนธรรม ในฐานะที่เป็นเมืองเก่าที่ได้รับการอนุรักษ์ไว้อย่างดี เมืองเบิร์นวันนี้ดูคึกคักถึงแม้ว่าร้านค้าจะปิด แต่ก็มีนักท่องเที่ยวเดินกันขวักไขว่ จนบางครั้งรู้สึกวุ่นวายพอสมควร จุดเด่นของเมืองจะอยู่ที่หอนาฬิกาที่อยู่ตามทางเข้าเมืองด้านต่างๆ อีกทั้งยังมีน้ำพุกระจายอยู่ต่ามจุดต่างๆ เราใช้เวลาเดินเที่ยวอยู่เืกือบสองชั่วโมง ก็ได้เวลาเดินทางต่อไปยังจุดหมายที่เป็นที่พักของเราในวันนี้ คือเมือง Interlaken เมืองที่เสมือนเป็นจุดต่อไปยังสถานที่ท่องเที่ยวต่างๆ

จากเมืองเบิร์น รถไฟพาเราเข้าไปยังเขตชนบทของสวิสเซอร์แลนด์ ทิวทัศน์ยามเย็นสองข้างทางเริ่มเปลี่ยนไป จากมุมไกลเริ่มปรากฏเทือกเขาสูง พวกเราตื่นเต้นกันใหญ่เพราะเพิ่งเคยเห็นภูเขาหิมะกันครั้งแรก วิ่งไปวิ่งมาบนรถไฟเพื่อพยายามถ่ายภาพให้ได้แต่ค่อนข้างลำบากเพราะแสงเริ่มน้อยลงแล้ว คนสวิสที่นั่งรถไฟอยู่คงคิดว่าพวกนี้ไม่เคยเห็นภูเขาหรือยังไง รถไฟวิ่งมาซักพักก็เริ่มวิ่งเลียบทะเลสาบ Thunersee ทะเลสาบใหญ่ยามพระอาทิตย์ใกล้ตกอย่างนี้ช่างงดงามจนบรรยายไม่ถูก ด้วยฝั่งตรงข้ามของทะเลสาบปรากฏเทือกเขาสูงสลับซับซ้อน ยิ่งเวลารถไฟวิ่งลัดเลาะริมทะเลสาบจึงเกิดเป็นภาพของเทือกเขาในมุมต่างๆทาบทอกับแสงอาทิตย์ที่ใกล้ลับฟ้าเต็มที เกิดเป็นภาพที่ต้องจดจำไปอีกนาน

เรามาถึงเมือง Interlaken เอาทุ่มกว่าแต่ฟ้าก็ยังไม่มืดซะทีเดียว ทำการเช็คอิน Hostel แล้วจึงออกมาเดินหาอะไรกินกัน แต่เดินไปเดินมาก็ยังไม่ได้ข้อสรุปซะที เพราะร้านอาหารส่วนใหญ่จะเกินกว่างบที่เราคิดไว้ สุดท้ายเลยต้องกลับมากินที่ Hostel เพราะชั้นล่างของที่นี่เค้าเปิดเป็นร้านอาหารกึ่งผับ มีที่นั่งทั้งในร้านและนอกร้าน แต่เราเลือกนั่งข้างนอกทั้งๆที่ไม่มีใครนั่งเลย เพราะอยากจะสัมผัสอากาศภายนอก อีกทั้งข้างในก็มีแต่กลิ่นบุหรี่ ตอนบอกพนักงานว่าจะนั่งข้างนอก น้องแกทำหน้าไม่เชื่อแล้วยังถามอีกว่าแน่ใจหรือ เพราะมันหนาวนะ แต่สมาชิกที่เพิ่งหนีร้อนมาจากเมืองไทยอยากลองอากาศหนาวๆ ก็ยังยืนยันที่จะนั่งข้างนอก เลยต้องตามใจหน่อย วันนี้เราลองสั่งอาหารที่ใครๆบอกว่ามาสวิสแล้วต้องลอง นั่นคือ ฟองดู โดยที่นี่มีฟองดูแบบเดียว คือฟองดูชีส โดยมาเป็นชีสข้นๆอยู่ในหม้อ แล้วมีขนมปังหั่นเป็นชิ้นๆให้จิ้ม ชิ้นแรกๆที่ลองดูก็อร่อยดี แต่พอถึงชิ้นที่สี่ ห้า เริ่มออกอาการเลี่ยน แต่สุดท้ายก็ต้องทนกินกันให้หมดเพราะเสียดาย

สำหรับห้องพักของเราเป็นแบบหกเตียง ดังนั้นจึงต้องนอนร่วมกับคนอื่นอีกสองคน ตอนกลับเข้าห้องจึงต้องใช้วิธีย่องๆเอาเพราะทั้งสองคนหลับกันหมดแล้ว คืนนี้กว่าจะนอนก็เที่ยงคืน เดี๋ยวพรุ่งนี้ต้องรีบตื่นอีกเพราะจะนั่งรถไฟรอบหกโมงเช้า สรุปคือนอนน้อยกว่าวันทำงานอีก

7 เมษายน 2550
เช้านี้งัวเงียตื่นกันตั้งแต่ตีสี่กว่า ด้วยว่ากลัวตกรถไฟแต่ดันคุยกันเสียงดังไปหน่อยเลยโดนสาวจีนที่อยู่ห้องเดียวกันด่าว่าเงียบๆกันหน่อย เลยรีบๆย่องออกมาเลย สำหรับวันนี้เราจะขึ้นยอดเขายุงฟราว ยอดเขาที่มีสถานีรถไฟที่สูงที่สุดในยุโรป โดยทางขึ้นยอดยุงฟราวสามารถขึ้นไ้้ด้สองทางคือ Grindelwald และ Lauterbrunnen ซึ่งทั้งสองทางจะมีทิวทัศน์ที่แตกต่างกัน สำหรับพวกเราพอซื้อตั๋วขึ้นยุงฟราวแล้วก็เห็นว่ารถไฟไป Lauterbrunnen มีคนเยอะกว่าเลยเลือกไปทาง Grindelwald แทน

รถไฟออกได้ซักพัก ทิวทัศน์สองข้างทางก็ทำให้ผมแทบตะลึงในความสวยงามของทิวทัศน์ ภาพบ้านแบบสวิสเรียงรายตามเนินเขาเขียวขจี ด้านหลังเป็นเทือกเขาหิมะสูงตระหง่าน รถไฟลัดเลาะไปตามเทือกเขาแล้วจึงเริ่มไต่ระดับขึ้นสูง ข้อดีของรถไฟที่สวิสคือหน้าต่างสามารถเลื่อนเปิดได้ ดังนั้นก็จะสะดวกในการถ่ายรูปมากกว่าการต้องถ่ายผ่านกระจกแล้วเสื่ยงกับการเกิดภาพสะท้อนขึ้นมา

เราเปลี่ยนรถไฟหลายรอบจนสุดท้ายรถไฟก็พาเราขึ้นมาบนเทือกเขาที่ปกคลุมไปด้วยหิมะทั้งหมด ตอนนั้นเป็นเวลาเช้าตรู่ แสงอาทิตย์จึงสาดส่องเทือกเขาสูงเกิดเป็นเงาสะท้อนสีทอง ซัักพักรถไฟก็เข้ามาอยู่ในอุโมงค์ที่เจาะลึกเข้าไปในเทือกเขา จอทีวีที่ตัวรถเริ่มฉายประวัติการสร้างรถไฟสายนี้ซึ่งต้องใช้เวลาถึงสิบหกปีกว่าจะสำเร็จ ระหว่างนั้นรถไฟจะจอดให้ชมวิวระหว่างทางสองจุด จุดละห้านาที โดยแต่ละจุดเป็นห้องกรุกระจกที่สามารถมองออกไปเห็นเทือกเขาสูงได้ชัดเจน

ในที่สุดเราก็มาถึงยอดเขายุงฟราว ปรากฏว่าผู้โดยสารส่วนใหญ่จะมาเล่นสกีกัน มีเพียงส่วนน้อยที่มาเที่ยวชมยอดเขา ดังนั้นจุดชมวิวต่างๆเลยค่อยข้างปลอดคน เราไปยังจุดชมวิวที่เรียกว่าสฟิงค์ เนื่องด้วยตัวอาคารมีลักษณะเหมือนสฟิงค์และที่จุดนี้สามารถชมวิวได้ 360 องศารวมถึงธารน้ำแข็งด้วย เทอร์โมมิเตอร์ที่ตัวอาคารแสดงหมายเลข -7.8 องศา ขนาดว่าตอนนั้นเรายืนอยู่ใต้พระอาทิตย์ตรงๆ แต่ยังหนาวจนมือแข็งไปหมด แต่ภาพที่ปรากฏก็ทำเอาพูดไม่ออกเหมือนกัน เพราะแค่ธารน้ำแข็งก็ทำเราตะลึงกับความยิ่งใหญ่ของมัน ภาพของธารน้ำแข็งที่เป็นทางยาวขนาบด้วยเทือกเขาสลับซับซ้อนสองข้างทำเอาอึ้งกับความยิ่งใหญ่ของธรรมชาติ

ลงมาจากสฟิงค์เราสามารถเดินออกนอกอาคารเพื่อมาสัมผัสกับหิมะจริงๆได้ มองลงไปเบื้องล่างจะเห็นคนจำนวนมากกำลังเล่นสกีลัดเลาะไปตามเนินต่างๆ เห็นอย่างนี้แล้วเกิดอยากเล่นสกีขึ้นมาทันทีแต่คงไม่ใช่ง่ายๆ เพราะเนินแถบนี้แต่ละเนินชันๆทั้งนั้น

เราตัดสินใจที่จะกินข้าวกลางวันกันที่นี่ มีร้านอาหารให้เลือกหลายแบบ ทั้งเป็น Restaurant หรือเป็นแบบช่วยตนเองซึ่งจะถูกกว่า ก็แน่นอนว่าเราต้องเลือกที่ถูกที่สุด แต่ก็ยังถือว่าแพงจังสำหรับเรา โต๊ะอาหารที่นี่จะวางเรียงรายอยู่รอบๆอาคารที่กรุกระจกที่สามารถมองเห็นภาพเทือกเขาสูงด้านนอกได้ชัดเจน เรียกว่ากินไปชมวิวไปจนอิ่มเลย ก่อนลงจากที่นี่เราก็ไม่ลืมที่จะเขียนโปสการ์ดกัน เพราะที่นี่เรียกได้ว่าเป็นไปรษณีย์ที่สูงที่สุดในยุโรปทีเดียว

ขาลงเราเลือกลงอีกทาง คือไปทางเมือง Lauterbrunnen เพื่อเปลี่ยนบรรยากาศ สำหรับเส้นทางนี้ทิวทัศน์ก็ต่างไปอีกแบบ คือจะเลียบเทือกเขามากกว่า จึงดูอลังการไปอีกแบบและที่เป็นจุดเด่นของที่นี่คือภาพของน้ำตกที่ไหลผ่านเทือกเขาสูงสู่หมู่บ้านกลางหุบเขา ช่างเหมือนภาพในหนังมากกว่าจะเป็นภาพจริงที่เกิดขึ้นตามธรรมชาติ

แผนการต่อไปของเราคือนั่งรถไฟไปที่เมือง Spiez เพื่อนั่งรถไฟสาย GoldenPass Line เป็นรถไฟท่องเที่ยวที่วิ่งผ่านกลางประเทศจาก Luzern ไปสิ้นสุดที่ Montreux แต่เราจะตัดแค่ครึ่งหลัง คือเริ่มจาก Spiez ไปสิ้นสุดที่ Montreux แทน เนื่องจากรถไฟสายนี้เป็นรถไฟสายท่องเที่ยว เลยมีผู้โดยสารเต็มคันรถส่วนใหญ่เป็นนักท่องเที่ยวที่ตั้งใจมานั่งรถไฟชมวิว ช่างต่างกับรถไฟสายอื่นๆที่นั่งมาที่มักไม่ค่อยมีผู้โดยสารเท่าไหร่ บางครั้งเราเป็นเพียงกลุ่มเดียวในโบกี้ก็มี ทิวทัศน์สองข้างทางมีทั้งทุ่งหญ้าเขียวขจี หมู่บ้านบนเนินเขา พอใกล้ถึงเมือง Montreux เส้นทางจะคดเคี้ยวกลางเทือกเขาจนกระทั่งมองเห็นทะเลสาบเจนีวา อยู่เบื้องล่างโดยมีเืทือกเขาสูงตระหง่านอยู่ด้านหลัง

Montreux ที่เรามาถึงเป็นเมืองใหญ่กว่่าที่คิดเอาไว้เยอะ ด้วยว่าเป็นเมืองตากอากาศสำคัญที่มีทิวทัศน์อันสวยงามของทะเลสาบเจนีวาเป็นจุดดึงดูด  พอลงจากสถานีรถไฟแล้วเราก็เดินเลียบไปตามทะเลสาบเพื่อไปยัง ปราสาท Chillion ปราสาทริมทะเลสาบที่แสนจะโรแมนติก ทั้งๆที่รู้ว่าไม่สามารถเข้าชมภายในไ้ด้เพราะได้เวลาปิดแล้ว แต่ยังไงก็ขอเดินดูรอบนอกก็ยังดี แต่ด้วยว่าไม่ได้ฝากกระเป๋าไว้ที่สถานีรถไฟ กว่าจะเดินไปถึงปราสาทก็หมดแรงไปตามๆกัน ก็ขอนั่งนานๆหน่อย รอจนพระอาทิตย์ตกเอาตรงนั้นเลย

วันนี้ริมทะเลสาบมีการเปิดร้านขายของเนื่องในเทศกาลอีสเตอร์ เลยได้โอกาสเข้าไปหาอะไรกินกัน มีทั้งพิซซ่าที่คนทำเป็นคนอิตาลี อาหารจีน อาหารจากชาติใดไม่ทราบแต่ออกมาเป็นเหมือนยำบ้านเราเลย

การเดินทางสำหรับวันนี้ยังไม่หมดครับ เพราะเราต้องนั่งรถไฟไปค้างที่เมือง Sion เพราะไม่สามารถหาที่พักราคาถูกที่ Zermatt ได้กว่าจะถึงก็ห้าทุ่มแล้ว พรุ่งนี้ก็ต้องออกแต่เช้าตรู่อีก เลยไม่ได้เห็นเมือง Sion ว่าเป็นยังไงเลย

สวัสดีชาวบล็อกทุกๆคน เพิ่งกลับมาถึงเมืองไทยเมื่อบ่ายวันนี้เอง (6 พฤษภา) หลังจากหายไปสองเดือนครึ่ง ช่วงที่อยู่เยอรมันก็พยายามอัพเดทบล็อกเท่าที่ทำได้ แต่ช่วงหลังๆชักหายหน้าไปเพราะยุ่งๆกับเรื่องเตรียมตัวกลับ กับมัวแต่ตะเวนเที่ยวส่งท้ายก่อนกลับเมืองไทย เดี๋ยวอีกสองสามวันจะพยามเอาเรื่องราวต่างๆที่บันทึกไว้มาลงต่อ แล้วคอยติดตามกันนะครับ

วันนี้เรามีเวลาเที่ยวกันถึงประมาณเที่ยง เพราะต้องมาขึ้นรถกลับกันเวลาเที่ยงสี่สิบห้า แผนการวันนี้คือ พิพิธภัณฑ์ลูฟ ซึ่งเป็นความพอดีคือ ทุกวันอาทิตย์แรกของเดือนจะเปิดให้เข้าชมฟรี โดยออกจากโรงแรมแ่ต่เช้้า นั่งรถไฟไปลงที่สถานี Concorde อย่าเพิ่งนึกว่าจะไปดูเครื่องบิน Concorde แต่อย่างใด แต่ Concorde หรือชื่อเต็มๆเรียกกันว่า Place de la Concorde เป็นจัตุรัสกลางเมืองปารีส เหตุการณ์ทางประวัติศาสตร์สำคัญๆหลายเหตุการณ์เกิดขึ้้นที่นี้ ที่สำคัญคือการปฏิวัติ เมื่อปี 1793 พระเจ้าหลุยส์ที่ 14 ก็ถูกประหารที่นี่ รวมถึงพระนางแมรี อังตัวแน็ตท์ และผู้เกี่ยวข้องอีกกว่า 1300 คน ที่จัตุรัสแห่งนี้สามารถมองเห็นสิ่งก่อสร้างสำคัญๆต่างๆรอบทิศทาง ไม่ว่าจะเป็นประตูชัย โบสถ์แมเดลลีน ที่สร้างตามแบบสถาปัตยกรรมกรีก รวมถึง เสาหินจากอียิปต์อายุกว่าสามพันปี ที่ตั้งตระหง่านกลางจัตุรัส