ใครไม่มี idol ในดวงใจบ้าง

ไม่มีก็คงแปลก ในช่วงชีวิตของเรา เราต้องการต้นแบบในการดำเนินชีวิต การที่เราจะดำเนินชีวิตให้อยู่รอดตลอดได้ เราจะต้องมีสํญชาติญาณในการเอาชีวิตรอดจากการอดตาย การหลบภัยอันตรายต่างๆ และยังต้องระวังตัวจากสิ่งที่เป็นอันตรายที่ไม่เคยคาดคิดมาก่อน  การเรียนรู้ความเจ็บปวดต่างๆ ไม่จำเป็นต้องเรียนรู้ด้วยตัวเองหรอกนะ มันโหดร้ายจนเกินไป  คนไหนที่ประสบทุกข์แล้วได้มีโอกาศได้ถ่ายทอดให้โลกได้รับรู้ ผมคิดว่าเป็นเรื่องที่น่ายกย่องมากในความกล้าหาญ เอาความล้มเหลว ความเจ็บปวดของตนเองออกมาเล่าให้คนอื่นฟัง  เพราะเนื่องจากว่าเขาต้องเผชิญความเจ็บปวดถึงสองครั้ง ครั้งแรกเป็นความเจ็บปวดที่เกิดโดยตรงจากประสบการณ์ที่ประสบไป ความเจ็บปวดที่เกิดขึ้นครั้งที่สองเกิดจากการที่ต้องหวนรำลึกถึงความเจ็บปวดครั้งแรก แม้ว่ากาลเวลาได้ขัดล้างไปบ้างแล้ว แต่มันก็ยังคงทิ้งแผลเป็นไว้ หากไปสะกิดขึ้นมาครั้งใดก็พร้อมที่จะไปกระตุ้นความเจ็บปวดขึ้นมาได้อีก

แต่ความเจ็บปวดอันนั้นไม่ได้เลวร้ายมากหรอกนะ เพราะแม้มันกระตุ้นให้เจ็บปวดบ้าง  แต่ประสบการณ์ที่เกิดขึ้นนั้นเมื่อเรามารำลึกใจช่วงเวลาที่อารมณ์ที่ต่างออกไป เราก็ได้มุมมองชีวิตที่ต่างออกไป แน่ะเห็นไหมว่าไม่มีอะไรที่เป็นสีขาวหรือสีดำชัดเจนหรอกนะ มันก็เป็นสีเทาๆ เทามากเทาน้อยก็อีกเรื่องนะครับ