คิดว่าใครๆ ก็คงอยากมีชีวิตที่ราบเรียบ ผมเคยมีประสบการณ์ในการมีชีวิตที่ราบเรียบมาแล้ว ทุกอย่างไปได้ดี  มันเป็นเรื่องที่น่าเบื่อ น่ากลัวเนื่องจากว่าเมื่อเกิดคลื่นแล้วเราก็จะเกิดความกลัวในการเผชิญหน้ากับมัน ทำให้ไม่มีความสุข เกิดความหดหู่ขึ้นมาแทนที่ กลายเป็น negative wave น่ากลัวมาก

ชีวิตที่มีคลื่นลมผ่านเข้ามานี่สิน่าพิศมัยกว่า เหมือนเพลงพี่บอย “หากไม่รู้จักความเจ็บปวดก็คงไม่ซึ่งถึงความสุขใจ” แต่เจอ tsumani สักลูกคงไม่ไหวเหมือนกัน

แต่หากว่าไปเที่ยวทะเลผมก็ยังชอบไม่มีคลื่นนะ เพราะผมจะได้สัมผัสกับน้ำใสๆ ธรรมชาติสวยๆ ปลาหลากสี ที่พวกมนุษย์อย่างเราไปรบกวนความราบเรียบของชีวิตพวกมัน

ใครเคยมานั่งทบทวนตัวเอง หรือไม่ว่าชีวิตของเรามันเดินไปได้อย่างไร  ใครที่ชอบอ่านหนังสือแนวสืบสวนสอบสวนหรือหนังสือจีนบ่อยคงเดาออกว่า มันมีปม เกิดขึ้นตลอดในแต่ละช่วงของชีวิต ปมเล็กบ้างใหญ่บ้าง หรือบางคนโชคดีก็มีพร้อมกันหลาย ๆปม การที่เราจะผ่านปมแต่ละอันไปได้นั้นต้องใช้กำลังใจกำลังกายอย่างมากทั้งจากเจ้าของปมหรืออาจต้องอาศัยคนอื่นเข้ามาช่วยแกะปม  ปมเกิดขึ้นได้ทั้งจากที่ตนเองผูกขึ้นมาเอง หรือบางทีใครก็ไม่รู้ผูกให้ อันนี้ก็ขึ้นกับกรรมเก่าของคนๆ นั้นเอง  แต่ไม่โชคดีเสมอไปหรอกว่าจะแก้ปมนี้นได้แม้จะเสียน้ำตาน้ำใจไปมากเท่าไรก็ตาม บางครั้งต้องทำใจปล่อยว่างและให้ผ่านปมนั้นไป ซึ่งเวลาจะเป็นตัวทำให้ปมอันนั้นคลายออกไปเอง เราก็ต้องตั้งตัวให้ได้ในเมื่อเดินมาเจอปมทีเราไม่สามารถแกะออกได้ รีบตั้งตัวใหม่โดยไวเพราะปมใหม่มันกำลังเข้ามา

แกะปมไม่ออกไม่ใช่เรื่องเลวร้าย อย่างน้อยเราก็ได้เรียนรู้ว่ามันเกิดอะไรขึ้นและมันคงจะช่วยพิสูจน์อะไรต่อมิอะไรได้ แต่อย่าหวังว่าประสบการณ์อันนี้จะไปเป็นประสบการณ์ในการแก้ปมอันต่อไมป มันช่วยได้ไม่มากหรอกเพราะสถานการณ์มันต่างกัน 

ผ่านปมได้ไม่ได้ผลสรุปสุดท้ายอยู่ที่เราแล้วดูแลจิตใจตัวเองดีๆ เพราะมันเป็นตัวที่ช่วยปลอบประโลมที่ดีที่สุดแล้ว เพราะไม่มีใครรู้จักใจเราดีเท่าตัวเราเอง