อ่านตอนที่แล้ว

ในที่สุดพวกเราก็ลงมติกัน เลือกเดินทาง ซ้าย..

กางแผนที่ เส้นทางเดินใน Poring..

“อ๋อ! มันมีน้ำตกด้วยนี่..คราวที่แล้วไม่ได้สนใจ..เรายังไม่เคยเดินเทรลนี้โรยแฮะ..”

“มานี่..เกะกะ เดี๋ยวจะดูค่อยประกอบใหม่..” Paradise Fc ดึง Scope ที่ฉันแบกเอาไปแกะเป็นส่วนๆ..ยัดใส่เป้ตัวเองแล้วแบกไป..ส่วนฉันก็เดินตัวปลิวกระเป๋าเบา..จะให้ปฏิเสธรุ..มะมีทาง..หนักจะแย่..

เดินแป๊บเดียว..ถึงน้ำตกเล็กๆ..แยกย้ายกันหาที่นั่ง

“ตรงนี้ล่ะน้า..” ฉันวางสัมภาระไว้ริมธาร..ลงนั่งตรงขอนไม้..

เต๋าหามุม..ถ่ายน้ำตก ไม่ไกล..

Paradise Fc ที่รับหน้าที่แบกเสบียงตั้งกะเช้า..ก็ได้เวลาวางเป้..หามุมเหมือนกัน..

ส่วนฉัน..ไม่รั้งรองัดแงะหม้อสนาม ที่บรรจุ ข้าวผัด สองชนิด..หม้อเผ็ด กะ ไม่เผ็ด..แจกอาวุธ ..ณ บัดนั้น..ก็หิวนิ..

“อื่ม! ฝีมือไม่ธรรมดานะเนี่ย..ถูกปากเราไปซะหมด..” ฉันพูดชมเบาๆ คนนั่งข้างๆเนี่ยจะได้ยินมั๊ย..

“อ้าว! เพื่อนๆไปไหนซะแระ..”

“ไปเล่นน้ำที่สระแว้ววว..”

ฉันมัวแต่ป้วนเปี้ยน ถ่ายน้ำตกกะเค้ามั่ง..ไม่ได้สังเกตุว่าโดนทิ้ง..จะเหลือก็แต่..เจ้าเต๋า พี่เกียรติ และก็ Paradise Fc

“ฝนทำท่าจะตกนะเราว่า..เสียงร้องดังยั่งงี้..”

“เร็ว..” Paradise Fc วิ่งนำ ฉันวิ่งตาม เจ้าฝนก็วิ่งตาม..แต่ไวกว่าเรานิสสสนุง..เปียก..

หลบเข้าซุ้มน้ำ..ยืนมองสายฝน..มองใบไม้ร่วงหล่น..อากาศเริ่มเย็น..ถ้าเป็นเมื่อก่อน ฉันคงรู้สึก หนาว..จับใจ..แต่คราวนี้..ตอนนี้…….

“ไปเถอะ จะสี่โมงแว้วว..”

เสียงนี้อีกแหละที่ ทำให้พวกเราต้องวิ่งฝ่าละอองฝน ออกจาก Poring ..เปียกเป็นเปียก..ฉันไม่รู้สึกหนาวแล้วนี่..จะกลัวไร้..”นอกจากหวัด..”

“เอาร่มลงไปด้วยนะ..” ฉันก็ทำตามคำสั่ง แต่คนสั่งเดินไปนู้นนนแว้ววว..ไปหาผัก หาไข่..สำหรับอาหารมื้อเย็น..

ด้านหน้ามีแต่แผงผัก ถ้าจะเอาเนื้อสัตว์ หรืออย่างอื่น..ต้องด้านหลัง..ฉันก็เดินอ้อมไปหลังตลาด บุกเข้าเล้าไก่เพื่อเอาไข่ สิบฟอง..แหม! แพงชิบ..ตกใบละ 4บาท..

แวะจอดตามข้างทาง..ลงบันทึกภาพตลอด..กว่าจะถึงที่พัก Grace Hostel ใน Kinabalu Park ปาเข้าไปเกือบมืด..

“เอาอีกแล้ว..พี่ติ๊บ เค้าไม่ให้ทำอีกแว้ววว ง่ะ..” ปัญหาเดิมๆ เอามาโป๊ะไว้ที่พี่ติ๊บ ผู้เซียนภาษาที่สุด..

คราวนี้ เปลี่ยนเจ้าหน้าที่คนใหม่มาพูด เขี้ยวกว่าเดิม..ดุกว่าเดิม..

“อ่ะ เค้าอนุญาติให้ทำแค่ 1 ชั่วโมงเท่านั้นนะ..เสร็จมะ..” พี่ติ๊บเดินเข้ามาสรุป..

จะทำงัยได้..ก็ต้องทันจิ..แบ่งพลพรรค ออกเป็นแผนก..แยกย้ายกันทำเครื่องประกอบการปรุง..ยกทั้งหมดเข้าครัว..อัญเชิญพ่อครัวมือเอก..

หัวเตา 3อันที่เอาไป ได้ใช้ครบก็วันนี้แหละ..หุงข้าว 2 เตา ที่เหลือทำกับข้าว..

แผนกล้าง แผนกยก แผนกเก็บ ส่วนฉันแผนกชงกะชิม..ก็เริ่มทำงาน..

“พรุ่งนี้ กินมาม่า..กะโจ๊ก แล้วกันนะ..เดี๋ยวไปกินหนักๆในเมือง..อย่างไปมีเรื่องกับอุทยานโรย..ทำตัวดีๆ ดีกว่าเนอะ..No Cooking ตามกฏใหม่” ฉันปรึกษา Paradise Fc ..เป็นอันตกลง

วันนี้ยังไม่ง่วงโรย ทุกคนก็เข้ามานั่งคุยกันที่ห้องนั่งเล่น..ชาจน์แบตกล้อง โทรศัพท์..

“วันนี้จับฉลากนะ..”

“เออ! ใช่เกือบลืม..” ดีนะ paradise Fc จำได้คอยเตือน..

“อะ..แบ่งกันเป็นคู่นะ..อันสืบเนื่องมาจากว่าที่เราจะไปพักพรุ่งนี้..เป็นบ้านหรูมาก คืนนุงเกือบสี่พันบาท..เราจองได้ แบบหรูมากที่สุด 2 ห้อง กะหรูน้อยกว่านิสสสนุง 2 ห้อง..”

“พี่คู่นาตาลี..”

“จูลี่คู่กับน้องพร..”

“อ้าวก็เหลือ แค่ พี่เกียรติ เจ้าเต๋า Paradise Fc แล้วก็ฉัน..”

“งั้นเราอยู่กับเธอแล้วกัน..ส่วนเจ้าชื่น..เราอยู่ไหน เจ้าชื่นอยู่นั่น..เต๋านอนกะพี่เกียรตินะ..” ฉันสรุปกับ Paradise Fc และบอกเพื่อนๆด้วย

เป็นอันว่า นาตาลีกะพี่ติ๊บ น้องพรกะจูลี่ได้อยู่หลังหรู 2 ชั้น 1 ห้องนอน..ส่วน ที่เหลือ ได้อยู่หลังเดียวกัน แต่ 2 ห้องนอน..

“เดี๋ยวขอเข้าไปขี้ หน่อยนะ..ไอ้หลังหรูเนี่ย..”

“เฮ้ย!..” นาตาลีร้องเสียงหลง..เมื่อParadise Fc ประกาศกร้าว..

คืนนี้มีแรงระบายกันแระ..หัวข้อ..ภาพที่ประทับใจ..

… … …

..วันนี้ Paradise Fc ไม่ระบายภาพของตัวเอง ..

..แต่ยังงัยก็ต้องคอยตามแก้รูปที่ฉันวาดอยู่แว้วว..

หมอก กะเมฆทำงัย เราระบายเสียอีกแระ

… … …

..แก้ให้ด้วยจิ..

ติดตามตอนต่อไป..

เที่ยว เกาะ Manukan

อ่านตอนที่แล้ว

“เจ้าเสียงร้องพวกนี้..หนวกหู ทนไม่ได้แว้วววโว้ยยย!” เจ้าตัวน้อยพวกนี้..เป็นสาเหตุที่ทำให้ฉันทนนอนคุดคู้ ตามสภาพอากาศที่เย็นสบายอยู่ไม่ได้..

เจ้าชื่นก็คงเช่นเดียวกัน..ตื่นแต่เช้า เตรียมตัวพร้อมเดิน..ด่อมๆ มองๆ..

“พี่ๆ ชื่นเห็นแล้ว ตัวเหลืองๆ..ตรงโน้นนน..”

“พี่ๆ ทางนี้..”

“พี่ๆ โน้นนน ตัวใหญ่มาก..”

ฉันไม่ต้องไปไหนไกลแว้ววว..หันซ้าย หันขวาตามมือเจ้าชื่น..สมองเริ่มตื่นตามไปด้วย..

“อ่ะ!..เห็นมะคะ นาตาลี..” ฉันตั้ง Scope ให้นาตาลีดู จะได้เห็นชัดๆ เผื่อว่า ต่อไปฉันจะได้มีเพื่อนดูนกเพิ่มขึ้นอีกซักคน..

“งัยคะ..สวยมั๊ย..”

Paradise Fc น่าจะยังไม่ตื่นนะ..ไม่เห็น ..พี่เกียรติ ก็ไม่เห็น..สงสัยยังระบมขาไม่หาย..

เดินเทรลดูนก เรื่อยเปื่อย..ใช้เส้นถนนปูนของอุทยาน เดินวนไปวนมา..ท้องร้องจอกๆ..

“เข้าครัวดีก่า..”ฉันบอกลอยๆ เก็บอุปกรณ์ แบกเข้าครัว..

“อ้าว! มายื่นเหน่งอยู่ตรงนี้..กาแฟยังคะ..”

ฉันไม่ฟังคำตอบ..ชงให้เดี๋ยวก็ดื่มเองแหละ..”ก็ลองไม่กินดูดิ..คราวต่อไป ไม่มีชงให้เด็ดดด..”

วันนี้ตั้งสำรับ นอกชาน  Grace Hostel ..ทำเหมือนบ้านเราเองโรยแฮะ..ใครเดินไปเดินมา..พี่ติ๊บประชาสัมพันธ์กลุ่ม..มีชวน..ร่วมวง

วันนี้ทำข้าวต้ม ข้าวสวยอย่างละหม้อ เท่านั้น..ฉันมัวแต่ละเลียดถ่ายรูป ช้าไปนิสสสนุง..หันกลับมาเหลือแต่ข้าวสวย..กินไม่ลื่นคอ..

“เอาน้ำมะ..”

“ดีๆ..” ยื่นจานข้าวสวย ให้ Paradise Fc เทน้ำร้อนใส่ให้..รู้ได้งัยวุ้ย..ว่ากะลังติดคอ..

“รถมาแล้ววว..” เจ้าชื่นรีบวิ่งมารายงาน หลังจากได้ไปเสนอหน้าออกไปมองรถที่เพิ่งเข้ามาจอดหน้าที่พัก..

“เราจะเล่นน้ำกันใช่มั้ยคะ..”

“เป็นสระว่ายน้ำใช่มั๊ยคะ..ต้องใส่ชุดว่ายน้ำหรือเปล่าคะ”

“แล้วเราไปไหนอีกคะ..” นาตาลี ถามละเอียด เกรงว่าจะเตรียมชุดไม่ถูก..

ฉันก็เตรียมเหมือนกัน..กะว่าเวลาเหลือจะขอลงแช่น้ำอุ่นๆ ดูบ้าง เดี๋ยวจะหาว่ามาไม่ถึง..

เกือบสิบโมง เวลามาตราฐานกลุ่ม ออกเดินทาง..

“วันนี้ไฮไลท์ของมันอยู่ที่ไหนนะ..” เจ้าเต๋าตั้งคำถามอีกแระ..

วันนี้ เราจะเที่ยว Poring HotSpring ที่นี่ก็จะมี สระว่ายน้ำแร่อุ่น..มีน้ำตก มีผีเสื้อ มีนก..คราวที่แล้วที่เรามา ไม่ได้ถ่ายน้ำตก ลำธาร คราวนี้ ขอถ่ายหน่อยนะ..เค้าเรียกว่าซ่อมๆ..เดินเลยเข้าไปอีกก็จะมี สะพานแขวนสูงระดับยอดไม้เรียก “Canopy Walkway “ ฉันตอบคำถามเต๋า แต่ดูเหมือนว่า ทุกคน สนใจที่จะฟัง..

วันนี้ฝนตกพรำๆระหว่างทาง..ถึงจุด Poring แดดออกพอดี..แหม! เป็นใจ..ร้อนซะขนาดนี้..สมควรอย่างยิ่ง..ลงแช่น้ำนะ..

ค่าบัตรที่เราจ่ายตั้งแต่เข้า Kinabalu Park สามารถนำบัตรมาแสดงเข้าที่ Poring นี้ได้อีก ไม่ต้องเสียซ้ำให้เปลืองตังค์..

“โห! ทางลง..วันนี้เราเริ่มไม่ชอบทางขึ้นกะลงแว้วว..ง่ะ..ปวดขา..” หันไปบ่นกับ Paradise Fc

“ทุกคนก็เป๊นน..”

“นั่นจิ..แล้วฉันจะบ่นทำไม..เงียบดีกว่า รักจะเที่ยว ก็ไม่ต้องกลัวปวด..แต่..อู๊ยสสส์..” ขอนิสสสนะ

“เดี๋ยวมาๆ นาตาลีจะใส่ ทูพีสโรย..” เสียงมาจากกลุ่มที่เดินนำหน้า..ขณะที่เดินผ่านสระว่ายน้ำ

“เราไปไหนก่อน..”

“ไปเดิน Canopy ก่อนซิคะ..ขวาค่ะ..หรือจะเข้าสวนผีเสื้อ..จ่ายเงินอีกนะ..”

“ไปสะพานดีกว่า..” Paradise Fc สรุป..

ผ่านสวนผีเสื้อไปทางขวาไม่นาน..ด่านเก็บเงินทางเข้า Canopy Walkway อยู่ด้านซ้ายมือ..

“กลุ่มฉันมีทั้งหมด 9คน..นำกล้องถ่ายรูปเข้าไป 6คน..”

ที่ฉันต้องบอกแบบนี้กับเจ้าหน้าที่ตรงด่านก็เพราะ เข้าเดินต้องจ่ายรายหัว คนละ 5Rm..เอากล้องเข้าไปถ่าย ก็ต้องจ่ายรายชิ้น ชิ้นละ 3Rm..อุปกรณ์อื่นไม่เสียเงิน เอาเข้าไปได้..ฉันเอา Binoc เข้าไป ส่วน Scopeเก็บไว้ที่ด่าน..

ที่ด่านมีห้องเก็บสัมภาระ รับฝากไม่เสียเงิน..

“คุณจะเดินหรือเปล่า..ถ้าผมจะบอกว่าตอนนี้ เส้นทางด้านนี้ ปิดซ่อม..คุณจะเดินได้ แค่ช่วงนี้เท่านั้น..ซึ่งจะได้เดินแค่ สะพานเดียว..จากทั้งหมด สามสะพาน..” เจ้าหน้าที่ชี้แจงพร้อมจิ้มแผนที่เส้นทางเดิน ซึ่งเดิมจะต้องเดินเป็นวงกลมประกอบ

“ไหนๆ ก็มาแล้ว สะพานเดียวก็เดินเถอะ..” นั่นแหละ จะใครซะอีกถ้าไม่ใช่ Paradise Fc ฟันธงอีกเช่นเคย..ฉันหันไปถามความคิดเห็นได้ถูกคนจริงๆ

“งั้น เอามา..หกสิบแปดริง”ฉันแบมือขอเงินซะชินแระ..เกรงว่ากลับบ้านคราวนี้..ฉันจะแบมือขอเงินจากใครล่ะเนี่ย..

“เธอเอาเป้ฝากไว้เหรอ..”

“งั้นเอาเป้เราฝากไว้แทน..เดี๋ยวเราถือของเธอเข้าไปเอง..” Paradise Fc โยกย้ายของน้อยนิสสสจากกระเป๋าตัวเอง

มาสู่กระเป๋าฉัน และ ของมากมาย ในกระเป๋าฉันก็ถูกย้ายเข้าไปอาศัยไออุ่นจากกระเป๋าของ Paradise Fc แทน..แหม!

ฉันน่าจะมุดเข้าไปได้บ้างนะ..มุดเข้าไปหาไออุ่น..คริๆ..คิดแว๊ปปๆ..

“นี่เราเจอตัวนี้ล่ะ..Maroon Woodpecker”เปิดรูปโชว์ พี่เกียรติ เจ้าเต๋า..ที่นั่งรอที่ศาลา..

“นึกแล้วว่าเธอต้องรอเรา..”ฉันเหันไปมองParadise Fc ที่จริงแอบมีลุ้นนะว่า..จะเดินขึ้นไปแว้ววว..ฉันเดินขึ้นลงๆ ระหว่างประตูทางเข้ากับศาลา..กับเจ้าชื่นซึ่งเดินลงไปเป็นเพื่อน..สาเหตุ..ฉันปวดฉ่อง..

“ทำไมไม่เดินไปข้างหลังโน้นนน..”

“แหม! พี่..ต่างบ้านต่างเมือง ทำแบบป่าในไทยได้ อย่างไร..เอาเป็นกิจจะลักษณะ นิสสสเถอะนะ..”เดินขึ้นได้ไม่นาน..

“เสียงพวกเราชัวร์..เสียงหัวเราะครองโลกแบบนี้เนี่ย..”

“ใช่.. นั่นเสียง นาตาลี..” ยิ่งเดิน ยิ่งใกล้ต้นกำเนิดเสียง..

จูลี่ น้องพร พี่ติ๊บ นาตาลี ขึ้นไปเดินแกว่งอยู่บนสะพานนานแล้ว..จนตอนที่ฉันไป..พี่ติ๊บก็กลายสถานะนั่งแท่นเป็นเจ้าหน้าที่เก็บตั๋ว จัดคิวคนที่เดินขึ้นสะพาน เป็นที่เรียบร้อยแล้ว..ส่วนเจ้าหน้าที่ ฉันก็เห็น ยืนหลบมุมอยู่ห่างๆ..

เดินไปเดินมา ใช้ชีวิตอยู่บนด่านข้างบน ร่วม ครึ่งชั่วโมง..เอาจนคุ้ม..

“ไปเถอะ..อยากเล่นน้ำ..หิวแล้วด้วย..”

“เฮ้ย! เห็นมะ นั่น ตัวเขียวๆ..”

“อ๋อ Barbet นกโพระดก..”

“เธอเห็นมะ..สีที่หน้าผากเป็นสีอะไร..ดำมะ..แดงมะ..คอล่ะ..” ฉันถาม Paradise Fc..

“เธอเห็นคนละตัวกับเราแว้ววว..”

“พี่ๆ ชื่นเห็นขมิ้นล่ะ..”

“เฮ้ย! ไหน..ตรงไหน ตัวนี้พี่คอยอยู่นะ..อยากเห็น..” เจ้าชื่นรีบพาไปชี้เป้าที่เห็นครั้งสุดท้าย..

อ้าว..มายืนตรงนี้ตั้งกะเมื่อไหร่เนี่ย..เกือบชน..

“อะ..ดูมะ..” ฉันส่งBinocให้ Paradise Fc ..

เดินถึงด่านเบิกกระเป๋าคืน..เจ้าหน้าที่ก็ชี้ให้ดูต้นไม้ใหญ่ด้านหน้า..ดูอะไรก็ไม่รู้ มองไม่เห็น..

เอางี้..ตั้งScope ซะโรย..ไหนๆก็แบกมาแว้ววว..อ๋อ..แอบดูกระรอก ตัวแดงๆ ในโพรงไม้ ต้นใหญ่ด้านหน้า..ผู้คนผ่านไปมาก็สนใจ แวะเข้ามาใช้บริการ..

“Two Ringgit” เอาแว้ววว..พี่ติ๊บเริ่มอีกแระ..แบบมือเก็บตังค์..

“เอาล่ะ..จากตรงนี้เราจะไปด้านซ้าย หรือด้านขวา..” Paradise Fc ถามความเห็นเพื่อนๆ

..บนเส้นทางดินแฉะๆ..

..เห็นคนเดินเปียก..ออกมา..

..เห็นคนเดินถือถุงอาหาร..เข้าไป..

..มันจะต้องมีที่ให้นั่งกินแน่..

… … …

..ฉัน..เริ่ม..หิวแระ..

ติดตามตอนต่อไป..

อ่านตอนที่แล้ว

“ไปทางซ้าย..”

“ไปทางขวา..”

“มาทางนี้..”ลุงมาฮารี คอยกำกับเส้นทางเดินกลับให้พวกเรา

สิงห์ขาลงแบบเราๆ..สบายๆ..

ถ้ามือที่ฉันเกาะอยู่นี่เป็นมือของเธอ แทนที่จะเป็นชาล์ เธอก็คงไม่ต้องหมั่นหันมามองฉันตลอดเวลาหรอกเนอะ..ฉันเดินไป อมยิ้มไป..ปลื้มๆ

เกือบ 11โมงฉันเพิ่งกลับถึงที่พัก Warus Hut ช้ากว่ากำหนดแต่ดั่งเดิมไป 3 ชั่วโมง ถ้าฉันลงทางด้าน Mesilao

ฉันต้องออกเดินทางจาก Warus Hut 8โมงเช้า

ไหนๆก็จะเที่ยงแล้ว พวกเราก็กินข้าวกันที่นี่ซะโรยก็แล้วกัน ก่อนเก็บของ..

“ลง Mesilao ถึงประมาณ 3ทุ่มนะ..” ลุงมาฮารี มารอหน้ากระต๊อบที่พักนานแล้ว บอกกับพวกเรา

“โห..ไฟฉายเธอเตรียมไว้เปล่า” ฉันหันไปถาม Paradise Fc

ยังงัยพวกฉันก็ยืนยันที่จะลงด้าน Mesilao วิวไม่รู้ว่าสวยมั๊ย แต่ที่สำคัญ ดอกไม้ กล้วยไม้เส้นทางด้านนี้ งามมากและมากมาย

พวกเราต้องการภาพเหล่านั้นแหละ..

“3ทุ่มนี่ Non Stop..No Photo..นะ”ลุงมาฮารีย้ำเตือน..

“หา!..ถ้าไม่ให้หยุด ไม่ให้ถ่าย จะดั้นด้นไปทำไมวุ้ย..ทางมันขึ้นนนน..ลงงงง..ขึ้นนนน..ลงงงงงนะ”

“นั่นจิ..เอางัย..”

“ประชุม..” Paradise Fc เรียกประชุม ..

มติออกมาว่า..เราลงทางเดิมที่เราขึ้นมา Timpohon ..ลุงมาฮารี ยิ้มออก..เจ้าหน้าที่อุทยานติดต่อทาง Mesilao ว่ากลุ่มเราเปลี่ยนเส้นทาง..แหม! รู้สึกว่า พวกเราจะสร้างความยุ่งยากให้พวกเค้านะเนี่ย..

เกือบเที่ยง..ถึงจะพร้อมออกเดินทาง..

“ลุงมาฮารี ยังไม่รู้ว่าเราเร็ว..ขาลง..”

“อิอิ..” แหม! เสียงหัวเราะเนี่ยะ..ลุงมาฮารี แสดงออกอย่างชัดเจน..ไม่เชื่อเรา..

“เธอจำดอกขาวๆที่เราไม่ได้ถ่ายเมื่อวานนี้ได้มะ..ว่าอยู่ตรงไหน..”

“น่าจะจำได้นะ..”

สุดท้าย Paradise Fc ก็หาไม่เจอ ก็ลงแบบรวดเร็วซะขนาดน้านนน..มันจะเจออะรั้ย..

แวะเก็บภาพดอกไม้ที่ไม่ได้บันทึกไว้ตอนขาขึ้น..รวมทั้ง..

“The Big One..” ลุงมาฮารี รีบแซง วิ่งลงนำชี้เป้า..

ทิ้งเป้ ทิ้งสัมภาระ แบ่งเป็น 2ฝ่าย ฉัน The Big One ด้านซ้าย.Paraduse Fc ..The Big One ด้านขวา..มุดๆ..

“หน้าเกือบเท่าหม้อ..”ฉันก็ขำกลิ้งดิ พี่ก็พูดหน้าตาเฉย ..พี่เกียรติตามมาถึงทีหลัง..เอาหน้าของนาตาลี เทียบขนาด..

ส่วนฉันเอาแค่นาฬิกาก็พอ..ตัวเทียบ

เดินรวดเดียว ม้วนเดียวจบ..4 โมงเย็นถึง Timpohon นี่ขนาด แวะเอาตรีนนชี้ฟ้า..หลับร่วมครึ่งชั่วโมงแว้ววนะเนี่ย..ตื่นมา Paradise Fc ง่วนอยู่กับการถ่ายเจ้านกพญาไฟ..

“ถ่ายได้มะ..”

“ไม่ได้..ไปก่อน..จะไปกันยัง”

ฉันยังงัวเงียอยู่โรยนะ..ไปก็ไป..ID Card ฉันต้องหล่นหายที่ตรงนี่แน่โรย..ดันนอนพิเรน..อะไรที่อยู่ในกระเป๋า จะเหลือรุ..ก็หล่นจิ

วันนี้ฟ้าปิด ทั้งหมอก ทั้งฝน พรำๆ..

รถอุทยานมารับ จ่ายไปคนละ 3ริงกิต แต่เชาว์คนขับรถตู้ที่ฉันเหมาให้ไปรับที่ Mesilao จ่ายให้ไปก่อนแล้ว..วันนี้เสียเงินฟรี 150ริงกิต ให้เชาว์เพราะยกเลิกเส้นทางลง Mesilao เอ้อระเหยเอง..ลงไม่ทัน

ที่ Layang Layang มีสัญญานโทรศัพท์ โทรมันตรงนั้นแหละ

“มันต้องเป็นแบบนี้ ลองคุยดู ถ้าเค้าไม่คิดเงินเราก็ดี..แต่ถ้าคิดก็ต้องให้เค้า..เราผิดสัญญาเอง..”Paradise Fc คิดแบบยุติธรรม อย่างนี้ ฉันก็ทำงานง่ายหน่อย..มีทางออกให้เลือก..แต่คนที่เข้าต่อรองราคา..โน้นนน พี่ติ๊บบ..

ผลเหรอ..เหมือนเดิม..ต้องจ่าย..

เข้าติดต่อ Check In ที่ Grace Hostel..เรือนพักหมู่ 1ในหลายๆหลังที่  Kinabalu Park เหมารถตู้ของอุทยานไปส่ง พร้อมขนสัมภาระที่ฝากไว้..ทั้งคัน 5 ริงกิต..

“พี่ติ๊บบบบ..เค้าไม่ให้ทำอาหารอีกแว้ววว..” แม้แต่ Grace Hostel ที่เดิมเคยอนุญาติให้ทำอาหารกินเองได้..แต่ตอนนี้ อนุญาติให้แค่ชงกาแฟ เท่านั้น..

“ยอมให้วันเดียวนะ..พรุ่งนี้เดี๋ยวจะมาบอกว่า ให้ทำที่ไหน..” สุดท้ายก็แพ้ฝีปากพี่ติ๊บของฉันอยู่ดี..เจ้าหน้าที่อุทยานอนุญาติแค่วันเดียวก็เหอะ เดี๋ยวมีต่อ..

พ่อครัว Paradise Fc กับผู้ช่วยคนใหม่ พี่ติ๊บทำหน้าที่แทนฉัน ที่รีบอาบน้ำ ก็มันไม่ได้โดนมา2วันแว้วววน้า..เหม็นตัวเองนิสสสนุง..

แว๊ปๆเข้าไปดูเอะอะ วุ่นวาย ไปทั้งครัว..เฮ ฮา..

ทำในครัว กินในครัว เช็ดล้างโดยเจ้าชื่น สะอาดเอี่ยม ไม่เสียชื่อ ชาวไทย..

“พรุ่งนี้รถมารับกี่โมง..”

“10โมง..ออกสบายๆ..”

“งั้นพรุ่งนี้ค่อยหุงก็ได้ข้าว..ยังทัน..” Paradise Fc ห่วงเรื่องปากท้องเพื่อนๆอีกแระ..

“พรุ่งนี้เช้าเราออกดูนกนะ..แล้วก็จะเดินไปอาคารโน้นนน..” ฉันชี้ไปเรื่อย

“ออกอีกโมง..”

“6ครึ่งหรือไม่ก็7..”

“อื่ม! น่าจะตื่นแล้วนะ..”

อ้าว! แล้วตอบแบบนี้..แสดงว่าจะไปด้วยกันมั๊ยเนี่ย..ไม่เคลียร์โว้ยยย!..

คืนนี้ ฉันนั่งระบาย..

คืนนี้ Paradise Fc สอนและแก้ไขรูปที่ฉันระบายอีกเช่นเคย..

… … …

..คืนนี้ฉันพูดก่อนนะ..

“นอนเถอะ”

ติดตามตอนต่อไป..

Ch.Minivet พาเดินเล่นสบายๆ

ที่ Poring Hot Spring / Canopy WalkWay

อ่านตอนที่แล้ว

“นั่นเงา..สวย..”

“เออ! นั่นแหละเค้าเรียกว่า เงา Low’s Peak แหละ..” ฉันอธิบาย Paradise Fc เค้าตาไว..

ฉันกำลังมิงหาเงานี้อยู่ จะเห็นเงานี้ได้ ต้องเดินผ่าน South’s Peak ขึ้นมานิสสส แล้วมองทางด้าน ซ้าย เงาจะปรากฏด้านตะวันตกของ St.John’s Peak ก่อนถึง Low’s Peak นิสสสนุง..

อีกครึ่งกิโล ก็จะถึงแว้ววว..แค่นี้เอง..Low’s Peak เสร็จฉันแน่..

“จุด South’s Peak เนี่ย เป็นจุดที่สวยที่สุดในสายตาเรา..”

“ลองหันไปดูซิ ต้องอยู่ตรงนี้ เวลาประมาณ 7 โมงกว่าๆ..” แสงสีชมพู..ปุยเมฆ..

“ช่วงเวลานี้ ผู้คนที่ตั้งใจ จะเข้าพิชิต ยอดสูงแห่งนี้ จะต้องรีบเดินขึ้น..แล้วก็รีบเดินลง..ไม่มีใคร สนใจท้องฟ้าระหว่างทาง..ตรงนี้..”

“งั้นอยู่ตรงนี้ดีกว่า ขึ้นไปไม่มีอะไร..” เต๋าเริ่มเปลี่ยนใจ เห็นด้วยกับความคิดฉัน..

“แต่ขึ้นไปก็จะเห็นวิวอีกแบบน้า..กะผู้คน เป็นหนอน..”

พี่เกียรติ Paradise Fc เต๋า ก็แยกย้ายหามุมมองของตน บริเวณ South’s Peak ไม่มีใครสนใจ พิชิต หัวใจของ Mt.Kinabalu แม้แต่คนเดียว..

“รูปสวยๆเท่านั้นสำคัญที่สุด..ขึ้นไปแล้วไม่สวย ขึ้นไปทำมัย..เหนื่อยป่าวๆ..” Paradise Fc หมดไปหลายม้วนกับตรงนี้ ไม่ไปไหน

ฉันเริ่มออกเดินขึ้นไปเรื่อยๆ..ชาล์ก็เริ่มตามเข้ามาประกบฉัน

“Slow Slow” ฉันบอกชาล์ หนุ่มไกด์วัย20เศษ..

ยิ้มหวานแฝงไว้ด้วยกำลังใจ..เท่านั้นที่ฉันได้รับกลับ มาจากชาล์

หันกลับไป..พี่เกียรติ ยังคงบันทึกภาพลาน South’s Peak.. Paradise Fc ลงนั่งแว้ววว..ไม่เดิน..

“เป็นอะไรไป..Paradise Fc”

ฉันเคยได้ยินมาว่า ถ้าความสูงเกิน 3000 Paradise Fc เคยออกอาการ ไม่น่าไว้ใจ..หรือว่า คราวนี้ เค้าจะเริ่มเป็น..อีกแว้วว..

ฉันเลิกความคิดที่จะขึ้นพิชิตหัวใจ Kinabalu ณ บัดนั้น..มันจะสำคัญอย่างไร ถ้าไม่ได้ขึ้นไปพร้อมๆกับ Paradise Fc ..

“เต๋า..เธอเอากล้องเราไปนะ..อีกนิสสสเดียว..”

“เราไม่ไปแว้ววนะ..” เต๋าเดินตามฉันขึ้นมาทัน..เลยได้รับมอบภาระกิจใหญ่ ของฉัน..ถ่ายป้าย Low’s Peak..

ลุงมาฮารี กลับมาจากการพาเจ้าชื่น ตะลุยเดี่ยวบุกเข้าประชิด Low’s Peak ก็สั่งให้ชาล์ดูแล เจ้าเต๋า ขึ้นบนนู้นนน ส่วนฉัน.. ลุงมาฮารี ก็สวมรอยดูแลแทน

“เป็นงัยมั่ง..เราไม่ขึ้นแว้วว..” Paradise Fc ไม่ตอบแต่เดินย้อนกลับตามฉัน..พี่เกียรติเห็นก็เดินตาม..

“เธอเดินกลับเพราะ คิดว่าข้างบนไม่สวย..” แสงจ้า..

“เธอเดินกลับเพราะ ขึ้นไม่ไหว..” ไม่น่าเป็นไปได้

“เธอเดินกลับเพราะ เห็นเราไม่ขึ้น..” เข้าข้างตัวเองไปป่าว..ฉัน

ฉันไม่รู้อะไรคือสาเหตุจริงๆ ของเธอ..

แต่สำหรับฉัน..

“ฉันเดินกลับเพราะ ฉันเห็นเธอลงนั่ง..ฉันก็คิดว่าเธอไม่ขึ้นแว้วว..”

“ฉันเดินกลับเพราะ ต้องการมาหาเธอ..”

“ฉันเดินกลับเพราะ ฉันต้องการจะขึ้นพร้อมๆ กับเธอ..”

“Low’s Peak จะสำคัญอย่างไรถ้าไม่ได้ขึ้นไปเหยียบพร้อมๆกัน..”

ไม่นานเจ้าเต๋า ก็ทำหน้าที่ ที่ได้รับมอบหมายเสร็จ เดินลงมาทัน ฉันรออยู่ที่ ลานเหนือเมฆ..Sayat Sayat

“ได้ 3 รูป..”

“สวยมั๊ย..”

“ไม่มีอะไรเลย ฟ้าสว่างเกิน ..ถ่ายป้ายมาให้แระ..”ฉันดูจากจอ LCD

“อะ..ฉันขี้โกงนิสสส..ถือว่าถึงแว้ววว..”

ก้อนหินก้อนสุดท้ายที่ทำให้ยอด Low’s Peak สูง 4095.2 มันเคยอยู่ใต้ฝ่าเท้าฉันมาแว้วว เมื่อครั้งที่ฉันมากับ BlueMagpie คราวนี้ ไม่เป็นรัย..ไม่เสียดาย..ปลอบใจตัวเอง..

“เธอ เสียดายมั๊ย..” ฉันหันไปถาม Paradise Fc

“ไม่ “ ปากก็พูดไป..แต่สายตาไม่ได้ละจาก จอ LCD ..ฉันรู้นะว่าเธอเสียดาย..ปากแข็ง..

..สุดท้าย Low’s Peak ก็รอดฝ่าเท้าฉันไปได้..

..อีกแค่ครึ่งกิโลเท่านั้น..

..ฝากไว้ก่อนนะ..

..การเดินทางครั้งนี้ ฉันไม่ได้คว้าใจ Mt.Kinabalu มาครอบครอง..

..ถ้าอย่างนั้น..จะเปลี่ยนเป็น คว้าใจ ใครซักคน มาครองแทนจะได้มั๊ย..

ถ้ามีการเดินทางแบบนี้จริง..คงยากเย็น และเหน็ดเหนื่อยยิ่งนัก

… … …

เพราะฉันจะต้องเดินทาง

..คนเดียว..

ติดตามตอนต่อไป..

ฉันจะลงด้านไหนดี..ชักเริ่มเหนื่อย..

• จะสว่างแล้ว เริ่มเห็นสีแสงตะวัน ชายขอบฟ้าตะวันออก Donkey Ears’s Peak

อ่านตอนที่แล้ว

พี่ติ๊บท่าทางนอนไม่หลับ..เดินเข้าเดินออก..

นาตาลี..พลิกตัวไปมา บนเตียงชั้นสอง..เตียงนอนที่นี่เป็นแบบเตียงสองชั้น

เต๋านอนนิ่ง..

เจ้าชื่นนอนสงบ..ไม่ดิ้นเหมือนที่ขู่ไว้..

พี่เกียรติ น่าจะหลับแว้ววว..

Paradise Fc กะลังทำอะไรอยู่น้าาา…

ฉันนอนเบียดเสียดเตียงเดียวกับเจ้าชื่นตัวแถม..หลับๆตื่นๆ ด้วยอุณหภูมิ8องศา ลมแรงสังกะสีมุงกระต๊อบฉันส่งเสียงดัง..อาการของขารุ..ดีนะก่อนนอนเล่นยาคลายกล้ามเนื้อไว้ก่อน ไม่ค่อยปวดเท่าไหร่..กดอาการ..

• รูปซ้าย สภาพทางเดินขึ้น
• รูปขวาบน เตรียมพร้อมก่อนออกเดิน
• รูปขวาล่าง จุดเริ่มต้น เดินโดยใช้เชือกเป็นตัวช่วย

เด้งตัวลุกขึ้นทันทีที่โทรศัพท์แปลงสัญชาติเป็นนาฬิกาปลุกอันเดิมดัง..

รีบออกไปต้มน้ำ แปรงฟัน ชงโจ๊ก ชงกาแฟ..

“ครับ..” ฉันเดินผ่านห้อง Paradise Fc ก็โรยลองเรียกนิสสส..เฮ้ย! ไม่โดนวุ้ย รอดๆ..หรือว่าที่ร่ำรือ ไม่เป็นจริง

“โจ๊ก ชงแว้ววน้า..กินซะก่อน กาแฟก็เหมือนกัน รีบกินเดี๋ยวเย็น..” ถึงคราวที่ฉันต้องทำหน้าที่บริการเธอมั่งแระ..เขิลเหมือนกัน แว๊ปปปเข้าห้องเก็บสัมภาระ..ออกมา..เหลือบดู อื่ม!เกลี้ยงทุกอย่าง..ฉันก็อดยิ้มในใจไม่ได้ซิ..

พี่ติ๊บกับนาตาลี ถอนตัวขอแค่มอง ไม่อาจเอื้อมไปไคว่คว้า..เดินมะไหว..

เช้านี้เลยมีแค่ ฉัน Paradise Fc เจ้าชื่น เต๋า และพี่เกียรติ 5 คน..ดูซิ Low’s Peak จะเสร็จใคร..จัดอันดับการเดินเหมือนเดิม..

“ช้าๆ น้า ไม่ต้องรีบ” เสียงเตือนนุ่มๆ จากด้านหน้า..อื่ม! นี่แหละแรงของฉัน..ฉันจะต้องเอา Low’s Peak มาครอบครองให้ได้..ฉันต้องไปให้ถึง..แต่ตอนนี้ ฉันเหนื่อยมากแระ..

• รูปซ้าย เป็นยอด Urgly Sister’s Peak กะ Donkey Ears’s Peak
• รูปขวาบน เป็นยอด Urgly Sister’s Peak กะ Donkey Ears’s Peak อีกมุม
• รูปขวาล่าง เป็นเทือกระหว่าง Low’s Peak กะ Urgly Sister’s Peak

“ไม้เท้าเสียแว้วว..ใช้ได้ข้างเดียวง่ะ” ยื่นไม้เท้าอันที่เสียให้ Paradise Fcซ่อม เกลียวมันเกิดหลวมขึ้นมาตอนนั้น ทิ้มพรวดดด..กลายเป็นหมาขาเป๋โรยฉัน..ยังซ่อมไม่ได้..

“ไม่เป็นไร ข้างเดียวก็ได้” เดินไป รอไป เกาะกันเป็นกลุ่ม มาด้วยกัน ก็ตะกายไปด้วยกัน..

“ที่ Sayat Sayat มีน้ำ..กินเข้าไปเดี๋ยวเติมได้..กินน้ำเยอะๆ เดินช้าๆ” คราวก่อนฉันมา ไกด์บอกฉันแบบนี้..ฉันก็ได้เติมน้ำครั้งสุดท้ายที่ นี่ Sayat Sayat ซึ่งเป็นด่านลงทะเบียนสุดท้าย ก่อนที่จะพิชิต Low’s Peak จะว่าไปแล้ว คนที่ลงลายมือชื่อที่นี่ ถ้าลงไปที่ ที่ทำการอุทยานข้างล่างก็ได้ Certificate ถือว่า พิชิต mt.Kinabalu ได้แล้วน้า..

ฉันเดินเลย จุดลงทะเบียนไปอีกนิสสสส..นั่งพัก..

“อ่ะ! เธอเติมให้เราด้วย..”ฉันเริ่มใช้แระ ลองได้นั่งแวว มะมีลุก..เหนื่อย..หลังจากดื่มน้ำเต็มที่ ส่งขวดให้ Paradise Fc ไปที่แท๊งค์

“ไม่มีที่เติม เดินวนหมดแว้วว..”

• เงา Low’s Peak ที่เกิดขึ้นบริเวณ St .John’s Peak..ยอดที่เห็น

“เป็นไปไม่ได้จิ..2 ปีที่แล้วเรายังเติมได้โรย เดี๋ยวถามลุงมาฮารี ก็ได้..”

เป็นอันว่า เค้าไม่มีการให้เติมน้ำกันแล้วน้า..ที่ Sayat Sayat ถ้าใครจะไปก็ต้องเตรียมน้ำขึ้นมาให้เต็มที่..น่าจะเป็น 2 ขวดนะ..

ห้องน้ำยังอยู่ มีน้ำ..สิ่งนี้แหละ ยังเหมือนเดิม..

“โทษน้าเพื่อนๆ ใครที่ไม่มีน้ำ มาเอาน้ำที่เราก็ได้นะ เรายังมีเหลือ..” ฉันชุ่ยเอง ดันไม่เช็คโดยละเอียดก่อนบอกเพื่อนๆ..

ฟ้าเริ่มสว่างแระ..ฉันยังเดินไม่ถึงไหนโรย..South’s Peak ก็ยังอยู่ข้างหน้า..

ลมแรง..แทบยืนไม่อยู่..เดินตามไฟ Paradise Fc ..ก็ไฟฉายคาดหัวของฉันมันก็ดันไม่ติด..วุ๊ยยย! มันเกิดอะไรขึ้นเนี่ย..

“ช้าๆ น้า..” ฉันพูดลอยๆ..เตือนตัวเอง ไม่สนใจว่าใครจะได้ยิน

เดินไปพักไป..แสงสีเริ่มปรากฏ ตามแนวเส้นท้องฟ้า..

“ดึงเชือกให้ตึงๆ เดี๋ยวให้เราไต่ขึ้นไปก่อน..”

ฉันรอให้ Paradise Fc ขึ้นไปข้างบนก่อน แล้วฉันค่อยไต่เชือกตาม..

“เอางี้..เดินตามมาติดๆ..อ่ะ..จับเชือกไว้” Paradise Fc เปลี่ยนคำสั่ง ให้ฉันไต่เชือกติดๆ เนื่องจากฉันเริ่มแกว่ง ยืนไม่อยู่..ถ้าระยะกระชั้นชิด คิดว่าจะเกี่ยวฉันไว้ได้ทัน..

“อ้าว! ก้าวแล้วหยุด..เราจะเดินไปพร้อมๆกัน”

“อ้าว! ไหวมั๊ย จะถึงแล้ว..”

“อีกไม่กี่ก้าวเอง..เดินมาให้ถึง..”

เมื่อสองปีก่อน BlueMagpie ใช้ประโยคเหล่านั้น พูดกับฉัน..พาฉันขึ้นเป็น 1 ในผู้พิชิต Mt.Kinabalu

… … …

แต่คราวนี้..

“เดินเส้นนี้..”

“จับตรงนี้..”

“ช้าๆ..” Paradise Fc ก็คือ Paradise Fc จะพูดเหมือน BlueMagpie ได้อย่างไร..ฉันไม่น่าเอามาเปรียบเทียบโรยยย..

ฉันเดินตาม..หนาว..เหนื่อย..จะขาดใจ..

ลุงมาฮารี และ ชาล์ เริ่มเดินเข้ามาใกล้..ประกบ..

South’s Peak อยู่ข้างหน้า..ตรงนี้สวยสุด ในสายตาฉัน..

หรือว่า ฉันจะได้แค่ยืนมอง..จากตรงนี้..

ท่ามกลางกระแสลมแรง..ภายใต้อุณหภูมิ 6.5องศา ระดับความสูง 3850..

..Paradise Fc..

..ใจของฉัน ร้องเรียกแต่ชื่อนี้..

… … …

..”พาเราไปให้ถึงนะ”..

ติดตามตอนต่อไป

อ่านตอนที่แล้วหน่อยจิ

“แบตหมด”

“อ้าว! แล้วเธอเอามาเผื่อรึป่าว”คราวนี้แบต กล้องดิจิตอลของ paradise Fc คาดว่าน่าจะเสื่อมยังไม่ถึง Laban โรยหมดซะแระ

“ปรกติเรา จะต้องถลุงกล้องเธอนี่หน่า..” ฉันเพิ่งเพิ่ม Memory และก็ซื้อแบตใหม่อีกก้อน เที่ยวนี้ สบายๆ เหลือๆ

ยื่นกล้องให้ Paradise Fc บันทึกภาพตามที่เค้าต้องการ..

ส่วนเจ้าชื่นก็อีกคน ..กล้องที่พกมาด้วยก็เจ๊งง ถ่าย1 รูปรอชาจน์นานเป็นชาติ..ถึงจะถ่ายได้อีกรูป

ที่สูงๆเนี่ย พวกดิจิตอล มักมีเกเร พี่ๆเพื่อนๆเตือนไว้ก่อนมา ฉันก็เลยเตรียมทั้ง SLR ทั้ง Digital กันพลาด Paradise Fc ก็เช่นกัน..

“เดี๋ยวขึ้นไปค่อย ชาจน์” ที่พักทุกที่มีที่เสียบปลั๊ก ฉันเตรียม อแดปเตอร์ไปด้วย

เดินๆหยุดๆ อยู่นาน เล่นเอาเกือบทุ่ม เวลามาเลย์..เห็นแสงไฟแระ..

“แสงไฟข้างหน้า นั่นแหละ..Warrus Hut บ้านเรา..”

ได้ยินเสียงพี่ติ๊บ..ฉายาดัชนีไฉไล ยืนส่งเสียงโหวกเหวก กับลุงมาฮาลี ไกด์กลุ่มฉันที่เดินนำหน้าไปหลายขุม ทิ้งชาล์ หนุ่มน้อยวัย20เศษ ปิดท้ายขบวน

“วู้ววว์..” Paradise Fc เริ่มส่งเสียงทักทาย..

“วู้ววว์..” น้องหน่อย ฉายา นาตาลี ส่งเสียงตอบ

น้องนาตาลี ทำหน้าที่ผู้แทนได้อย่างดี ออกมาต้อนรับ..ช่วยปลดเป้ออกจากหลังฉันและทุกคน ปากก็บอกว่า..

“นาตาลีรู้นะ..ว่า เหนื่อยแค่ไหน..นั่งๆ..ตรงนี้ๆ มาๆ” มือก็ตบพื้นกระดานไปทั่ว

“ดื่มชาร้อยๆ มั๊ยคะ..ดื่มน้ำอุ่นมั๊ยคะ..” นาตาลี กุลีกุจอ ถามไถ่เพื่อนฝูงมิได้หยุด..

“พี่ไปเอากุญแจมาแล้ว..จัดสรรที่พักให้เพื่อนร่วมโลก 2 คนแล้วด้วย..โน้นนน โคลัมเบีย เค้าขอนอนข้างบน..ส่วน ชาวเยอร์มัน เข่าเค้าไม่ดีแล้ว ขอนอนข้างล่าง..” พี่ติ๊บ มาถึงตั้งกะ 4โมงเย็น ไวมาก สมคำร่ำรือ..สิงห์ขาขึ้น

“เนี่ยขนาดนอนรอที่ Layang Layang ตั้ง 2ชั่วโมงแล้วนะ..เห็นว่ายังไม่มาก็เลยเดินมาเรื่อยๆ มารอที่นี่ก่อน” พี่ติ๊บคุยต่อ..

“นาตาลีเป็นตะคริวล่ะ..ไม่มีใครช่วยโรย..นั่งนวดอยู่ตั้งนาน กว่าจะขึ้นมาได้..เนี่ยก็ขึ้นมาถึงตอน 5 โมงเห็นจะได้..เนอะ..”

นาตาลี โอดครวญ พี่ติ๊บกับนาตาลี รับสถานะตัวเอกเดินฉายเดียวขึ้น Laban คนเดียว..

Warrus Hut เป็นที่พักหลังแรกในกลุ่มที่พัก บน Laban คนที่มาพักที่ Laban ทุกคนจะต้อง

ผ่านกระท่อมเรา..ดังนั้นเหมาะอย่างยิ่งแล้วสำหรับคนพูดเก่งระดับกล่อมลิงหลับอย่างพี่ติ๊บ ก็เล่นทักทายเค้าไปทั่ว..

สาวไทย ยิ้มแย้มแจ่มใสน้า..คาดว่าถ้าพี่ติ๊บใช้เวลาอยู่ที่นี่นานอีกนิสสส..มีหวังงงงง..ฮื่ม..เลือกนิสสสนะพี่..

พักได้แป๊บนุง Paradise Fc ก็เริ่มหุงข้าว..คราวนี้..

เจ้าชื่น ยึดครัวฝั่งขวา ทำต้มยำ..ชดร้อนๆ..Paradise Fc ยึดครัวด้านซ้าย หุงข้าว..

ก็กระต๊อบหลังนี้ มี2ห้อง ห้องละ 4 เตียง มะก่อน มีห้องละ 6 เตียง..ครัวมี2ห้องซ้าย ขวา..มีแก้ส มีกะทะ กาต้มน้ำร้อน

แก้วน้ำ จาน ชาม ช้อนชงกาแฟ ช้อนส้อม ที่ล้างจาน น้ำยาล้างจาน แต่ไม่มีหม้อหุงข้าว..ฉันกับ Paradise Fc ก็เลยพกหม้อสนาม กับหัวแก้ส และก็แก้สกระป๋องติดตัวขึ้นไปด้วย..

ห้องน้ำ มี3 ห้อง แบ่งเป็นห้องสำหรับอาบน้ำโดยเฉพาะ 2 ห้อง มีเครื่องทำน้ำอุ่นนะ..แต่เหมือนเดิม..น้ำไม่อุ่น..

เอ..ยั่งงี้ฉันควรจะอยู่ครัวไหนเนี่ย..

“โกโก้ร้อนๆ มะ..คราวที่แล้วที่เรามา สั่งโกโก้ร้อนที่ Laban แพงโกรตตต คราวนี้พกมาชงกินเองโรย..น้ำที่ต้มไว้ หายร้อนแล้วยัง”

“เดี๋ยวต้มใหม่..” Paradise Fc จัดแจงต้มน้ำ..

เกือบสามทุ่ม ตั้งวงกินข้าว วันนี้ อาหารง่ายๆ ต้มยำร้อนๆ หมูแผ่น หอยลายกระป๋อง หมูหยอง ตบบั้นท้ายด้วยน้ำพริกนรกแตกของเต๋า..ล้อมวงดื่มชา สนทนาเหมือนเดิม..

ในขณะที่ทุกคนเข้านอนแล้ว Paeadise Fc ยังอยู่ดึก หุงข้าวเผื่อตอนเช้าอีกตามเคย..

“มองเห็นกลุ่มดาวหมีใหญ่มั๊ย”

“ไม่เห็น มันน่าจะเคลื่อนไปแล้วนะ..นี่มันเดือนเมษาแล้วนี่..” ฉันเดินเข้าไปใกล้ หาเรื่องคุยยืนเป็นเพื่อน..รอข้าวสุก

“เธอไปนอนเถอะ..เดี๋ยวเราก็เข้านอนแล้ว..พรุ่งนี้ต้องตื่นตี2 นะ..”

“งั้นเราไปแว้วววน้า..ข้าวจวนเรียบร้อยแล้วใช่มะ..”

“อื่ม!..”

..คนๆ นี้ชอบที่จะให้บริการ..

..ใครๆ ก็พูดแบบนี้..

… … …

..เพราะอย่างนี้ล่ะม้างงง..ที่ทำให้ฉัน..

..ถูกใจ..

ติดตามตอนต่อไป

South’s Peak จุดที่สวยที่สุด ในสายตาของฉัน

อ่านตอนที่แล้ว

“เธอลงไปแล้ว”

“หา! อะไรนะ..ไม่เข้าใจ..” อยู่ดีๆ ชาล์ไกด์หนุ่มกระพืดกระหอบวิ่งมารายงาน

“เธอลงไปแล้ว..ไม่ขึ้นมา..” หลังจากถามโดยละเอียดก็ได้ความว่า จูลี่กะน้องพร หันหลังกลับ Kinabalu Park ถอนตัวจากการพิชิตยอด Mt. Kinabalu.. Low’s Peakหลังจากไต่ระดับขึ้นมาได้ไม่ถึงกิโล..

“ตอนนี้ พวกเค้าอยู่ที่ไหน..”

“กำลังเดินลง”

“งั้นเอาจดหมายนี้ให้พวกเค้า ..ชาล์จะขึ้นมาอีกมั๊ย..” ฉันให้ใบจองที่พักที่ Kinabalu Park พร้อมข้อความสั่งเสีย..

“หากินเอาเองน้า..ตัวใครตัวมัน..เจอกันพรุ่งนี้..” เจ้าชื่นเขียนเสร็จตามคำสั่ง..ยื่นให้ชาล์..

หายไปแป๊บเดียว..ฉันยังขยับเดินหน้าไปไม่ถึงไหน..

“อ้าว! ยิ้มฟันขาวอยู่นี่แระ..ไวแฮะ..” พูดไทยจ้า ฟังไม่รู้เรื่องหร๊อกกก..

“ดูนี่”

“เฮ้ย! “ Paradise Fc ส่งให้ดู Display จากกล้องดิจิตอลของเค้า

“เหมือนนกบินมั๊ย..”

“เออ..” ฉันตอบไปงั้น เพราะฉันมองเป็นหัวใจมากกว่า..จะบอกเธอได้อย่างไรว่า แว๊ปปป แรกที่เห็น..ใจมันวาบหวิวมากโรยน้า..ฉันอยากคิดเข้าข้างตัวเองยิ่งนัก

ฉันถ่ายมั่ง..แล้วยื่นกลับให้ดู..

“นี่งัย..ใจพริ้วๆ ของเรา ไม่เหมือนนก..” ฉันทำพูดเรื่อยเปื่อย เหมือนไม่ได้คิดอะไร..แต่ขอคิดนิสสสสนะ..

มองแล้วยิ้ม..หมายความว่างัยวุ้ย..รู้สึกเหมือนฉันเมื่อกี้ป่าว..เธอเริ่มก่อนน้า..

“อ้าว! เดินไปซะแระ..วู้วว์”

Paradise Fc มีจังหวะการเดินที่มั่นคง ไปเรื่อยๆ ส่วนฉันซิ อ่อนแรงลงและเริ่มทิ้งห่าง..ยังดีแฮะ เจ้าเต๋า เจ้าชื่น พี่เกียรติ ก็อ่อนแรงพอๆกับฉัน เราเลยเดินเกาะกลุ่มไปด้วยกัน..

“อ้าว! หยุดตรงนี้เอง..” ภาพที่คุ้นตา..

Paradise Fc บรรจง Zoom เจ้าดอกน้อยๆสีชมพู..

ฉันยืนมองอยู่นาน..เดี๋ยวมีก๊อปมุม..เอามั่งจิ..เผื่อจะสวย

“ทำไมระยะทางมันช่างยาวไกล ยั่งงี้นะ” เดินขึ้นจนท้อ แรงตก

“นานมั๊ยกว่าจะถึงศาลาหน้า..”

“ครึ่งชั่วโมง”

“ถ้าฉันเดินช้าๆ แบบนี้นะ ครึ่งชั่วโมง”

“ครึ่งชั่วโมง” ลุงมาฮารียืนยัน

เกือบบ่ายสามโมง ฉันเดินมาได้แค่จุดพักครึ่งทาง Layang Layang

“ชื่นมีเคาน์เตอร์เพนนะ..ใครเอามั๊ย “ เจ้าชื่นเริ่มงัดสินค้ามานำเสนอ

“เออ! เอามาจิ” Paradise Fc เริ่มขอยา นวดๆ

“เราเอามั่งดิ” ฉันขอต่อ

“มีบริการนวดมะ..” ปากเปราะถามไปลอยๆ..

“เอามั๊ยพี่..ชื่นนวดให้”

“โห! สุดยอดโรยน้องรัก..มามะ..” ฉันยื่นขาให้ ณ บัดนั้น เดี๋ยวมันเปลี่ยนใจ..แหม สภาพตอนนี้ ทั้งบวม ทั้งตึงเต่ง..ขอบอกว่ามันช่วยได้มากโรยน้าน้องรัก..

เหลือบมอง Paradise Fc “นวดตัวเองแล้วกันน้า..เจ้าชื่นเปิดบริการฉันคนเดียว..” ฉันสบายแระ

นั่งดูเจ้า Mountain Blackeye กับเจ้า White Browned Shrike Babbler ไป จิบกาแฟไป เพลิน

“ไป..เดี๋ยวมืด” Paradise Fc เริ่มเร่ง ก็แหม 3กิโลกว่า เราใช้เวลาเดินๆนั่งๆหยุดๆ อยู่เกือบ6ชั่วโมงแระ อีก 2 กิโล เราจะให้เวลาเท่าไหร่เนี่ย

ไม่ใช่เพราะเราเดินขึ้นไม่ไหว แต่เราไม่สามารถผ่านดอกไม้ ใบหญ้าข้างทางไปได้เลย ถ้าไม่ได้เก็บมันไว้ในอุปกรณ์เหลี่ยมๆของพวกเรา..

ภาพความทรงจำ..

พ้นเส้นทางป่าทึบ ก็กลายเป็นเส้นทางป่าแคระ เริ่มเห็นเทือก ตระหง่านด้านหน้า

“โห..” ฉันจำได้ว่าได้ยินแค่นี้..นอกนั้นได้ยินแต่เสียงลั่นชัตเตอร์..

ฟ้าใส..แดดและท้องฟ้าตอนบ่ายสามเนี่ย..ช่างแจ่มซะจริงๆ

..วันนี้โชคดีที่ฟ้าเปิด..

..หรือว่าวันนี้..โชคไม่ดี..เพราะฟ้าเปิด..

..มันจะหกโมงเย็นแล้ว..ฉันยังเขยิบไปไม่ถึงไหนโรย..

… … …
..ถ่ายๆ..ใจเย็นๆ..มันไม่ได้มาได้ทุกวัน..

ติดตามตอนต่อไป

เฮ่อ! ถึง Laban ซะที

จิ้มตรงนี้คร่า

อ่านตอนที่แล้วหน่อยจิ..

“ขอนอนต่ออีกนิสสส..นะ ได้มั๊ย” ฉันพึมพำอยู่ใต้ผ้าห่มผืนใหญ่ ไม่ได้หวังให้ใครตอบอนุญาติ มือเอื้อมไปกดโทรศัพท์ที่เพิ่งแปลงสัญชาติเป็นนาฬิกาปลุก..เมื่อคืน..

หันไปมองนิสสสส..อื่ม! Paradise Fc ยังไม่ตื่น..

คนนอนหลับนี่ก็น่ารักดีเนอะ..เมื่อสายตาชินกับความมืด..ฉันก็เริ่มพิจารณา..

ลุกดีกว่า..ก่อนจะคิดไถล ไปไกล..

“อ่ะ! เพิ่มให้อีก ครึ่งชั่วโมง เราไปก่องน้า..” โยนโทรศัพท์ที่เปลี่ยนเวลาใหม่ไว้แล้วรีบเด้งออกมา..ก็กิตติศัพท์ร่ำลือซะเหลือเกิน..กับคำพูดนี้ “ใครปลุก..ตรูมีเตะ..”

ฉันไม่ได้ปลุก แค่ต่อเวลาให้นอนต่อเท่านั้น..แอบย่องเข้าไปเอาของในห้องอีกครั้ง..

“อ้าว! ตื่นแล้วเหรอ..” ฉันป่าวปลุกน้า..ฉันทำไม่รู้ไม่ชี้..เก็บโทรศัพท์ที่โยนทิ้งไว้ แล้วรีบออกมาทำกับข้าว..

“ไอ้เจ้าสาริกาเขียว..ร้องโหวกเหวก ปลุกชาวบ้านหนวกหูโว้ยยยย”

“อ้าว! โน้นนน เห็นมะ..” ลงมาตั้งกะเมื่อไหร่วุ้ย..หมดกันโรยฉัน..ภาพของกุลสตรี..เฮ่อออ..

นกสาริกาเขียวตัวที่ฉันยังไม่เคยเห็นเหน่งๆ คราวนี้ กลับมาเกาะกิ่งไม้ใกล้ๆครัว..”เดี๋ยวก็เขี่ยลงกะทะซะโรย..” นึกเท่านั้น

ตามองคนทำกับข้าว..มือก็คอยส่งเครื่องปรุง หูก็ฟังเสียงหวานเจ้าสาริกา..อะไรจะสุขเท่า..นึกดูจิ..

อิ่มใจแล้วฉัน..อีกแป๊บ ก็จะอิ่มพุงน้อยๆ..

เกือบ 9 โมง กว่าจะออกเดินไปที่ทำการ ระยะห่างจากที่พักก็ประมาณ 25 นาที..เป็นการเดินอบอุ่นร่างกายที่ใช้ได้ทีเดียว..

โชคดีอากาศไม่ร้อน ออกจะเย็นซะด้วยซ้ำ เดินสบายๆ..

เมื่อวานเขียนแบบฟอร์มไว้แล้ว วันนี้ก็เข้าไปยื่นที่เคาน์เตอร์ได้โรย ไม่ต้องเสียเวลารอ..กรอก..

“ฉันต้องการแยกเป็น สองกลุ่ม..ขอไกด์ 2 คนนะ..”

“ไม่เอา Certificate”

“ไม่เอาลูกหาบ..”

“ฉันต้องการขึ้นทาง Timpohon แต่ลงทาง Mesilao”

“ฉันมีรถตู้มารับ ที่ Mesilaoแล้ว”

แจ้งความประสงค์ที่ต้องการกับเจ้าหน้าที่โดยละเอียด..รอ ID Card มาแขวนคอ นี่ก็นานโกรตตต..ก็ไอ้ตอนกรอกแบบฟอร์ม แต่ละคนดันเขียนหวัดซะจน เจ้าตัวยังอ่านเองไม่ออกโรย..เจ้าหน้าที่จะอ่านออกได้งัย..แก้แล้วแก้อีก กว่า ID Card จะถูกต้อง..

“มาฮารี..” ชายสูงอายุ หน้าตายิ้มแย้มเดินเข้ามาทักทาย..คนนี้ม้างงงไกด์กลุ่มฉัน..

“ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ..” จับมือทักทายนิสสส ยิ้มหวานส่งให้ เอาแบบประทับใจไม่ลืมทีเดียว..ลุงมาฮารี..

“นี่ชาล์..” ลุงมาฮารี แนะนำไกด์เด็ก อายุอานาม น่าจะราวๆ 20 ต้นๆ ให้ฉันรู้จักอีกคน สำหรับดูแลเพื่อนฉันที่เป็นมือใหม่..

เอาของเอาเป้ฝากไว้ที่อุทยาน กระเป๋าละ 10ริง..กระเป๋าใครสามารถ 2in1 ได้ก็ทำ ประหยัดลงตั้ง 100 บาทเชียวนะ..

ฉันเอาแค่เสื้อกันหนาว และอาหารเท่านั้น ขึ้นไป..

เสียเงินค่ารถบัส เพื่อให้ไปส่งที่ประตู Timpohon อีกคนละ 3ริง ก็30บาทโดยประมาณ..

“ได้ไม้เท้ากันมั๊ย..”

“ได้ซิ เอาประเภท ใช้แล้วเอามาคืน 3ริง “ เจ้าชื่นภูมิใจเสนอแท่งไม้ที่เจ้าตัวคิดว่าสวยสุด..

“ถ้าไม่คืน เค้าคิด 5 ริง” เพื่อนๆต้องหันไปเสาะหาไม้เท้า หลังจากที่ฉันแนะนำว่า จำเป็นอย่างยิ่ง..เพราะมันจะช่วยพยุงเรา รับแรงกระแทกที่จะเกิดขึ้น กับหัวเข่า..เวลาลง ช่วยกล้ามเนื้อหน้าขาไม่ต้องทำงานหนักเวลาขึ้น..ก็มันต้องไต่ระดับความสูงอย่างมหากาฬโรยนะเนี่ย..แต่ฉันจะบอกเพื่อนยังงัย ทางที่ดี สมควรใช้ สองอัน..ไม่ใช่อันเดียว

สำหรับฉัน ไม่ต้องเสาะหา..Paradise Fc สอยมาให้ฉันตั้งกะก่อนมาแว้วววว..แบบแทนขาตั้งกล้องได้ด้วย..สบายไป

“เอาล่ะน้า..ใครเดินไม่ไหว ไม่ต้องดันทุรังเดินน้า..ทุกคนมีที่พักที่ Kinabalu Park กันทุกคน..ถอยกลับลงไปนอนได้..แล้วเจอกันวันรุ่งขึ้น..ตอนนี้ก็ ตัวใครตัวมันแระกันน้า..” ฉันชี้แจงกับเพื่อนๆก่อนออกเดิน..

เกือบ 10โมงเช้าเวลามาเลย์ พวกเราถึงพร้อมออกเดินทาง..ผ่านประตู Timpohon ..

วันนี้ฟ้าไม่ค่อยแจ่มเท่าไหร่..ดาดฟ้าที่เห็นบนซุ้มประตู สำหรับขึ้นไปถ่ายวิว.. เก็บไว้ก่อน ยังมะรีบขึ้น..

“ไป..” เสียงนี้อีกแระ..ทำให้ฉันเดินตาม..ด้วยความคุ้นเคย..

“น้ำตก..มืดๆ..” เสียงเดิมดังมาจากข้างหน้า..

น้ำตกคาร์สัน..เป็นน้ำตกเล็กๆ อยู่ริมทางเดิน..ไม่มีแสงแดดส่องถึง..ช่างภาพทุกคนของฉัน ไม่มีใครแวะ บันทึกภาพกันโรย..

“เฮ้ย! เมินกันหมดสิ้นโรยเหรอ..”

“ฮึ..มืด..”

หันกลับมองเพื่อนๆด้านหลัง..เมื่อผ่านไปครึ่งกิโล..เจ้าเต๋าเดินใกล้เข้ามา เริ่มจัดลำดับ อย่างที่ควรจะเป็น อีกครั้ง..

และเริ่มทิ้งห่าง..จูลี่กับน้องพร..

พี่ติ๊บ กับ น้องหน่อย หรือนาตาลี..เดินลิ่ว..ตัวปลิว..เค้าน่ะ ฉายา สิงห์ขาขึ้น..ขึ้นอย่างเดียว หยุดไม่ได้..ถ้าหยุดน่ะเหรอ..เครื่องมีดับ..

“Small One”

“อะไรวะ..” ลุงมาฮารีตะโกนบอกพวกเราพร้อมเดินนำไปข้างทาง..

“อ๋อ! หม้อข้าวหม้อแกงลิง..อันเล็ก จิ๊ดนุง..ไม่สะใจโรย..แต่ก็เอ้าาา..ถ่ายๆ..”

“แล้วไอ้ Big One มันอยู่ไหนเนี่ย..”

“อีกกิโล ข้างหน้า..” ลุงมาฮารีตอบกลับ

ผ่านศาลา Kandis ซึ่งเป็นศาลาแรก ก็เที่ยงแว้ววว ระดับความสูงตอนนี้ 1961..

“หิวแว้วววน้า ศาลาหน้ากินเที่ยงกันเหอะนะ..” ฉันบอก Paradise Fc ท้องฉันมันร้องดังน่าเกลียดเป็นที่สุด.. ช่างไม่ไว้หน้ากันมั่งโรย เจ้าพุงย้อย

เป็นอันว่า เราถึงศาลา Uban ที่เป็นศาลาที่ 2 ที่ตั้งอยู่ที่ระดับความสูง 2134 เกือบบ่าย2..กินเที่ยง เติมน้ำ ใส่พุงตึง ตอนนี้เพิ่งเดินได้แค่ 2 โลเอง..จัดว่า ช้า..โกรตตต..

..แล้วเมื่อไหร่จะถึงเนี่ย..

..อีก 4 โลเชียวนะ..

… … …

..อ่ะน่า! สบายๆ ไม่รีบ..

มีเสียงนี้เท่านั้นที่เป็นประกาศิต

..แล้วใครจะกล้าขัด..

ติดตามตอนต่อไป

เมื่อไหร่จะถึง..Layang Layang ศาลาครึ่งทาง

จิ้มตรงนี้น้า

อ่านตอนที่แล้วหน่อยจิ..

“จอดๆ..จอดตรงนี้..” ฉันตะโกนบอกโชเฟอร์ชาวมาเลย์..

มัสยิดงาม ตั้งเด่นตรงวงเวียน บนเส้นทางเลียบทะเล..หลังจากรถออกจากเมืองโคตา คินาบาลูไม่นาน..

ครั้งที่แล้ว ฉันไม่สามารถถ่ายรูปมัสยิดงามนี้ได้ทันเพราะ นั่งรถประจำทาง..คราวนี้ สมใจฉันแระ..

โชเฟอร์หนุ่มคมเข้ม..จอดตามสั่ง..

“ไม่สวยเท่า มุมที่มองจากวงเวียน..มันเลี้ยวเข้ามามัยวุ้ย” พี่เกียรติบ่น..

ทั้งเต๋า ทั้ง Paradise Fc ต่างหามุม สวยส่วนตัว..ส่วนฉัน..เดินตรงไหน ก็ถ่ายตรงนั้น..มุมสวยๆเดี๋ยวขอ ช่างภาพของฉันได้..ไม่ซีเรียส..b

ทริปเอ้อระเหย..ของนักถ่ายรูป ไม่เคร่งเครียดเรื่องเวลา..ทำเอาเวลาที่กำหนดผิดหมด..ซึ่งฉันกะว่าจะเข้าถึง Park ประมาณ 4 โมงเย็น แล้วไปเดิน เทรลดูนก..นี่ 4โมงเพิ่งbอุ้ยอ้ายออกจากเมืองแถมแวะถ่ายรูปซะอีก..

อากาศครึ้มๆ นะข้างหน้าฝนตกแหง๋ม..แม่เคยสอนไว้..”อย่าหวังน้ำบ่อหน้า..” นั่นแสดงว่าตอนนี้ถ่ายได้ถ่าย ทำอะไรได้ ทำ..ถ้าถึง Park ฝนอาจกระหน่ำ เราอาจไม่ได้ทำอะไรเลยก็เป็นได้..

“เพี้ยงงง! จะตกก็ตกซะวันนี้ พรุ่งนี้อย่าตกน้า..” ฉันยกมือท่วมหัว..

“พี่เกียรติ..เอาตะไคร้มาป่าว..เอามาให้นาตาลีปัก..” น้องหน่อยเจ้าของฉายา นาตาลี..ค้อนควับคำเหน็บของ Paradise Fc

ร่องรอยเปียกชื้นของพื้นดิน และถนน ความชุ่มเขียวชะอุ่มของบรรดาต้นไม้ที่เรียงรายหนาตาข้างทาง มองเห็นเด่นชัด

“อื่ม! หยุดแระ..มันเพิ่งหยุด ตกมันทุ๊กกกวัน..”

“เดี๋ยวมองด้านซ้ายนะ..มีเห็นเทือกคินาบาลู..” ฉันโคด สะ นา

“มันจะเห็นรุ..หมอกลงซะขนาดนี้..”จริงยั่ง Paradise Fc ว่า..ไม่เห็น..

เกือบ หกโมงเย็น เวลามาเลย์ ..พวกเราถึงเข้าเขตอุทยาน..

“9 คนเท่าไหร่คะ..” ปากก็ถามเจ้าหน้าที่ที่ป้อมทางเข้า แต่มือยื่นขอตังค์ Paradise Fc

“คนละ 15 ริง..เอาตังค์มา..เดี๋ยวเราไปติดต่อบ้านพักก่อนน้า..” รับเงินจาก Paradise Fc ยื่นให้เจ้าชื่น ซึ่งคราวนี้รับตำแหน่งตุ๊กตาหน้ารถตู้ ของหนุ่มหน้าเข้มชาวมาเลย์ที่มีนามว่า เชาว์..

ฉันรีบเข้าไปติดต่อเรืองบ้านที่จองไว้ล่วงหน้า>

เจ้าชื่นตัวแถมจ่ายเพิ่ม 50 ริงกิต สำหรับ Extra Bed เพราะฉันจองที่พักไว้แค่ 8 คนเท่านั้น..

เจ้าหน้าที่ไม่มีที่พัก ที่ Rock Hostel สำหรับวันที่ 12ให้ก็เลย UpGrade ที่พักให้กลุ่มฉันเป็นบ้านพักหรู สองชั้น..

“ที่กินข้าว มีสองที่บริเวณนี้ กับนี้..” เจ้าหน้าที่จิ้มแผนที่ประกอบคำพูด

“มีเครื่องทำน้ำอุ่น แต่ต้องเปิดสวิทก่อน 30นาที และแต่ละคนจะอาบได้ต้องรอประมาณ 45นาที..” เจ้าหน้าที่อุทยานแจกแจงรายละเอียดให้รู้ก่อนเข้าพัก..ที่จริงพูดมากกว่านี้..แต่ฉันจำมะได้..คาบไปบอกเพื่อนแค่นี้แว้ววกัน..

“พรุ่งนี้ ฉันจะปีน Mt.Kinabalu ฉันต้องทำยังงัย..” ฉันถามเจ้าหน้าที่

เจ้าหน้าที่ก็ร่ายยาว อีกเช่นเคย..เหมือนฉันจะรู้เรื่องนักนี่..เอาแค่ฉันจัดการลงทะเบียน กรอกข้อมูลให้เสร็จตั้งแต่เย็นวันนี้ พรุ่งนี้จ่ายเงินอย่างเดียว แล้วออกปีนได้..

“50 ริง” ฉันแบมือขอเงิน Paradise Fc ที่เหมือนจะรู้หน้าที่ ป้วนเปี้ยนอยู่ใกล้ๆ..จ่ายค่ามัดจำกุญแจห้อง 50ริงกิต

“ไปเข้าที่พักได้..คราวนี้พวกเราโดน UpGrade ..” ทุกคนดีใจ..

“ทำอาหารไม่ได้นะ..ทำงัย..” ฉันหันไปปรึกษา Paradise Fc

เดิมฉันต้องพักที่ Rock Hostel ซึ่งตามข้อมูล สามารถทำอาหารเองได้ มีอุปกรณ์ทำครัวให้..แต่พอเปลี่ยนที่นอนใหม่..ที่นี่ ห้ามทำอาหาร ฉันไม่ได้คิดเรื่องนี้..ตอนที่เจ้าหน้าที่ UpGrade พี่พักให้พวกเรา..

“ฉันต้องการทำอาหาร..บอกฉันมาซิว่า ฉันจะทำอาหารได้ตรงไหน..” หยุดแป๊บนุง รอพูดสวน

“ตอนแรกฉันพักที่ Rock Hostel นะ คุณ UpGrade เราขึ้นมา..แต่ไม่ให้ฉันทำอาหาร ฉันเตรียมอุปกรณ์มาพร้อมนะ..” หยุดอีกแป๊บนุง

“เอางี้..บอกฉันมา..ฉันทำได้ตรงไหน..” หยุดแป๊บนุง

“ได้ 5 นาทีคุณส่งคนมาชี้ จุด..ฉันจะรอ..” พี่ติ๊บรัวเป็นชุดใส่เจ้าหน้าที่อุทยาน ทางโทรศัพท์ภายในที่พัก พวกเรานั่งฟัง ซะใจ เค้าจะพูดทันพี่เรามั๊ยเนี่ย..

ไม่ถึง 5นาที เจ้าหน้าที่อุทยานก็มาถึง..ชี้เป้า..พวกเราก็เฮ..ลงมือทำ..

อาหารเย็นมือนี้..ผัดผักน้ำมันหอย..ผัดเผ็ด..ต้มยำมาม่า..ไข่เจียว..จะฝีมือใคร ถ้าไม่ใช่..Paradise Fc..

“เราต้องหุงข้าว สำหรับเช้า แล้วก็เที่ยงพรุ่งนี้ ตั้งแต่คืนนี้..”

“ส่วนนี้ อาหาร สำหรับกินข้างบน..” Paradise Fc วางแผนจัดของสำหรับวันรุ่งขึ้น..

..ในขณะที่ทุกคนแยกย้ายกันหาที่ซุกหัวนอน..

..Paradise Fc ยังสาระวนอยู่กับเรื่องปากท้องของเพื่อนๆ..

..”พรุ่งนี้ตื่นตีไร..”

..Paradise Fc กำหนดเวลาให้ฉันตั้งนาฬิาปลุก..

..”หา!แว้ววมันจะตื่นรุ..”

“นี่มันจะเที่ยงคืนแว้วววน้า..”

… … …

..ฝันดีนะ Paradise Fc ..ฉันพูดดังๆ..อยู่ในใจ..

ติดตามตอนต่อไป..

เส้นทางสู่..Mt. Kinabalu

จิ้มตรงนี้จ้า

“เราอยู่ทางเข้าที่ 6 นะ..”

“เฮ้ย! นัดกันกี่โมง..เราเพิ่งออกจากบ้านเอง..”

“หกโมงครึ่ง..”

“ง้านเรามะผิด..นี่เพิ่ง ตีห้าครึ่ง..” เจ้าเต๋า กะเวลาพลาดไปก่อนเวลานานโข..ฉันโทรปลุก Paradise Fc ทันที เกรงว่ามะตื่น..

หกโมงครึ่ง เพื่อนๆทะยอยกันมาที่ประตูทางเข้าที่6..ณ.สนามบินสุวรรณภูมิ..

“สายการบินชั้นประหยัดสุดๆ ของเรา เช็คอินช่องไหนเนี่ย..”

“โน้นนนน..ไปเถอะ เดี๋ยวไม่ทัน..” ต่อแถวรอเช็คอินนานเป็นชาติ..สัมภาระมากมาย..ก็แหม! ถ่ายรูป ปีนเขา แช่น้ำร้อน ดูนก ดำน้ำ เอาหมด แบบนี้..อุปกรณ์ก็ต้องเพียบเป็นธรรมดา..ไอ้ที่จะให้เช่าเค้ารุ..มะมีทางได้แอ้มเงินพวกเราหร๊อกกกก..

“กระเป๋าเรา 15โล พอดิบพอดี..ชั่งจากบ้าน..อะไรที่เกินเราเอาออก..” ฉันยังมะได้รวมน้ำหนักชูชีพ ที่เพิ่งรับมอบจาก Paradise Fc ยืนลุ้นน้ำหนักกระเป๋า ก็เค้าให้แค่ คนละ 15โลเอง

“ของเราเกิน นิสสสส..เราว่า..” Paradise Fc มีข้าวสาร อาหารกระป๋องอยู่ในกระเป๋าเพียบ..กระเป๋าเต่ง

“ของเราว่า พอดีน้า..ถ้ามะรวมขาตั้งกล้อง..” เต๋าแยกแพคขาตั้ง..ก็ไอ้แมนฟอตโต้ตัวนั้นน่ะ มันปาเข้าไป 2โลแว้ววว..

“โห! พี่เกียรติ..มัยมันมหึมางี้เนี่ย..” กระเป๋าพี่เกียรติ ปาเข้าไป 20 โล..ชั่งรวม ก็ผ่านได้ ไม่ต้องจ่ายเงินเพิ่ม..สบายๆ..เพราะพี่ติ๊บบ สัมภาระเบา..รวมกระเป๋า 5คน 69โล เหลือๆ

“อีก 35นาทีเครื่องออก ทันมะ..” สภาวะเดินเรื่อยเฉื่อย เปลี่ยนสถานะเป็นรีบเร่ง..ฉันเดินตามเหมือนเดิม เคยชิน

“โห! ไกล..เครื่อง Scan มัน save ฟีล์มสไลด์มั๊ยเนี่ย..” Paradise Fc กังวล ขนฟีล์มไป 15 ม้วน เจ้าเต๋า 10 ม้วน พี่เกียรติมิได้ถาม..ส่วนฉัน 6 ม้วนพอ..ค่าล้างมันแพง..เล่นดิจิตอลดีก่า..เมมโมรี่หลายกิ๊กก..เสียเวลาตรงตรวจ กระเป๋ากล้องนี่แหละ..วิ่งขึ้นเครื่อง..เกือบมะทัน..

เหตุการณ์ปกติของตั๋วที่ไม่มีเลขที่นั่ง..ก็เกิดขึ้น..ฉันชินซะแระ..ขึ้นแต่โลว์คอร์ส ..แต่เพื่อนฉันซิ..”นี่ยังมะได้บอกน้า..ถ้าเที่ยวกับฉัน..ตั๋วระบุเลขที่นั่งอย่างหวังว่าจะได้ขึ้น..เหตุผลง่ายๆ..มันแพงงงง..”

เพื่อนๆนั่งกระจัดกระจาย..แต่ฉันก็ยังไม่ยอมห่าง Paradise Fc

หาเรื่องคุยไปเรื่อย แป๊บเดียว..โคตา คินาบาลู..เกาะบอร์เนียว ประเทศมาเลย์เซีย

“เราลงหางเครื่อง..คราวที่แล้ว..”

“หางเครื่องมีไว้ลง อีกแบบน้า..” Paradise Fc ท้วง เมื่อคราวนี้ เราแย่งที่นั่งได้ เกือบเบาะสุดท้าย..เกรงว่ากว่าจะได้ลง อีกนาน..

“นั่นงัย..” ฉันยิ้ม แล้วพยักหน้าให้ ถึงความคาดการณ์ที่ถูกต้องของฉัน..”เชื่อยัง..ฮึ” กลับหลังหัน เดินลง หางเครื่อง..

เกือบบ่ายโมง กว่าจะหลุดออกจากสนามบิน..เจ้าชื่นน้องสาวทะเล้นๆ ก๊วนเด็กน่าโร๊กกก กลุ่มดูนก แห่งบอ์ดเพื่อนกันวันดูนกของฉัน มารับ..

ก็มันเล่นลางานมาเที่ยวก่อนล่วงหน้าตั้งกะวันที่ 7..ฉันก็เลยให้เจ้าชื่นนี่แหละติดต่อ หารถมารับ บริการพวกพี่ๆซะโรย..สบายไป..

“อ่ะ! เงิน..แบ่งๆกันไป..คนละ 600 เก็บไว้ใช้ส่วนตัว300ริงนะ ให้กองกลาง 300ริง เหมือนกัน..” พี่เกียรติรับหน้าที่แลกเงินให้พวกเราทั้งหมด..Paradise Fc รับหน้าที่ดูแลเงินกองกลางอีกเช่นเดิม..เค้ารอบคอบ..ส่วนฉันเดินตามมั่งนำมั่งแล้วแบมือขอเงิน..อย่างเดียว อย่างนี้ฉันถนัดนัก..

“ไปกินเที่ยงก่อนนะ..เอาถูกๆ..แล้วค่อยไปซื้อของสดทำกินกัน..ที่ Park” ฉันบอกเจ้าชื่นจุดประสงค์ก็เพื่อ ให้มันบอกต่อกับ เชาว์ คนขับรถชาวเมเลย์..

“ดันมาทิ้งเราไว้เนี่ยนะ..ไม่กินโว้ยยย! หน้าตาแพง..เดินๆ..ไหนว่ามีที่กินจานละ 4ริงง่ะ..พาไปดิ..” มองๆแล้วถ้าเดินเข้าไป มีหวังเกินงบ..เจ้าเชาว์คนขับรถ พาเรามาทิ้งไว้หน้าภัตตาคารจีนหรู..

เดินเล่นแบบร้อนๆ..เข้าเซ็นทรัลมอล์ล..ที่นี่มีฟู๊ดเซ็นเตอร์ เหมือนบ้านเรา..ดูๆแล้ว กินอะไรไม่ได้มาก..ทั้งๆที่ร้านมากมาย..เดินวนไปวนมา อยู่นานก็ตกล่องปล่องชิ้นกับร้านข้าวแกงร้านแรก

“คิดราคากันยังงัยวุ้ย..”

“ชั่งโลมั๊ง..” พี่ติ๊บบอก..ฉันก็มะรู้..แต่ที่เคยไปดูนกที่ เฟร์เซอร์ฮิลล์ มาเลย์ครั้งโน้นนน เค้าให้ตักเอง แล้วก็คิดตังค์ จากอาหารที่เราตัก..

“ตักเอง ใช่มั๊ย..” ฉันหันไปถาม..มันจารู้เรื่องมั๊ยเนี่ย..แม่ค้าพยักหน้า..ฉันก็ตีว่ารู้แระกัน..หยิบจานข้าวที่ตักวางไว้แล้ว ก็เลือกตักอย่างเดียว ผัดบวบใส่ไข่..น่าจะกินได้..อย่างอื่นหน้าตามะสวย..

“เท่าไหร่..” ฉันถือจาน ยื่นให้แม่ค้าหน้าหวาน

..”2ริง…” พิจารณาอยู่นานสองนาน กว่าจะตัดสินใจได้ว่าควรคิดเงินฉันเท่าไหร่..ข้าวราดผัดผัก อย่างเดียว ราคา 20 บาท..อื่ม! ไม่แพงนะ..เอามากินกับน้ำพริกนรก..อาหารติดเป้

..”ของเธอเท่าไหร่..”

..” 7ริง..” Paradise Fc ตักกับข้าวอย่างละนิสสส 5 อย่าง..เล่นไป 70 บาท..ของเต๋า จ่ายไป 5ริงกิต

..”น้ำเปล่า กับน้ำแข็ง 1ริงกิต 50เซนต์..ราคา ประมาณ ฟูตเซ็นเตอร์บ้านเรานี่เนอะ..” ฉันเก็บขวดเปล่า ติดตัวไปด้วย..ทริปนี้ต้องใช้ตลอดทริป..ไม่ซื้ออีกแล้วน้ำ กะกินฟรีตลอด..ประหยัด

หลังจากตกลงกันไม่ได้ว่าใครจะอยู่เฝ้าของ ก็ตกลงกันว่าพวกเราจะเดินแบกของเที่ยว ซุปเปอร์ มาร์เก็ต กันหมด 9คน..ดีน้า..เป้ใหญ่ทิ้งไว้ที่รถตู้

“ต้องฝากของมะ..ฉันสามารถเอาเป้เข้าไปได้มั๊ย”

“สามารถเข้าไปได้..” รปภ ตอบกลับหลังจาก Paradise Fc ไม่ยอมฝากเป้..ก็มันอุปกรณ์สำคัญทั้งนั้น..ใครจะทิ้งไว้เล่า..

“ให้ฝากตรูก็ไม่ฝาก..เฮอะ..” นั่นแหละเค้าล่ะ..

เดินเทียบราคาดูแล้วอาหารกระป๋อง บางอย่างถูกกว่าบ้านเรา..

“คราวหน้าถ้ามาอีก..ไม่ต้องแบกมาแว้วววหนัก..ข้าวหอมมะลิก็มี..พะแนงไก่กระป๋องก็มี..หมูกระป๋องก็มี ราคาพอๆกันกับบ้านเรา แต่น้ำปลามะมี พริกขี้หนูมะมี..”

Paradise Fc เลือกซื้อเครื่องกระป๋องเพลิน..

“ไม่มีถั่วฝักยาว..เอารัยแทนล่ะ..” ฉันเดินหาถั่วฝักยาวซะทั่ว

“ถั่วแขกก็ได้..”

“อื่ม! ถั่วแขกผัดพริกแกง..แล้วขาหมูน้ำแดงล่ะ..ไม่มีแว้วววรุ..” ฉันถาม Paradise Fc ฉันอยากลองลิ้มฝีมือเต็มที่แว้วว..

“ฮึๆ ไม่มี..เอาผัดบวบใส่ไข่แทนแล้วนี่” อ่ะ! แล้วกัน ยังงัยก็ได้..อันนี้ก็รายการอาหารโปรดเหมือนกัน..Paradise Fc ทำกับข้าวอร่อยทุ๊กกกอย่าง..

“ทริปหน้า ทำแกงส้มบ้างนะ..ไข่เจียว หรือหมูแดดเดียวก็ได้” ฉันออร์เดอร์รายการอาหารรอไว้ก่อน

“เดี๋ยวแม่ขึ้นมา คราวนี้ จะถามว่า ทำงัย..ลืมๆไปแล้ว” ไม่มีการตอบรับ ว่าจะทำให้กิน..แต่ฉันเชื่อมั่นว่า คราวต่อไป ฉันจะต้องได้กินแน่..

“หมูแผ่นมะ..น่าจะอร่อยน้า ..ถนนนั้นขายเพียบ” แยกตัวเดินข้ามถนนไปซื้อหมูแผ่น..Paradise Fc ชิมซะทุกกอง..เอาแค่ครึ่งโล..หันกลับมา เพื่อนเดินหายกันไปแระ..ไม่รัยเดี๋ยวก็เจอ เมืองเล็ก..

“เราซื้อแสตมป์ก่อนน้า..”

“ไปดิ..เดี๋ยวเราไปรอตรงโน้น..เอาเป้มา” โธ่เอ้ย! คิดว่าจะไปเป็นเพื่อน..ซื้อคนเดียวก็ได้วุ้ย..แล้วมันต้องบอกเค้าว่างัยน้า..ฉันเดินไปนึกไป..

“อย่าลืมซื้อแก๊สกระป๋องน้า..”..แถวๆท่าเรือ..เค้าว่ามี ..มีร้านโชห่วยแบบบ้านเรา..ราคากระป๋องละ 5.6ริงกิตได้ขนาด 230 กรัม..ฉันกับ Paradise Fc เอาหัวเตา หม้อสนามไปด้วย กะว่า ทำอาหารกินกันเอง ประหยัด..และที่สำคัญอร่อยด้วย..

เกือบ 4โมงเย็น รถตู้เก่าๆ กับแอร์ร้อนๆ ก็พาเราออกจากเมือง โคตา คินาบาลู..

..มุ่งเข้าสู่..

..อุทยานคินาบาลู..

ติดตามตอนต่อไป.

จิ้มตรงนี้น้า