อ่านตอนที่แล้ว
“นั่นเงา..สวย..”
“เออ! นั่นแหละเค้าเรียกว่า เงา Low’s Peak แหละ..” ฉันอธิบาย Paradise Fc เค้าตาไว..
ฉันกำลังมิงหาเงานี้อยู่ จะเห็นเงานี้ได้ ต้องเดินผ่าน South’s Peak ขึ้นมานิสสส แล้วมองทางด้าน ซ้าย เงาจะปรากฏด้านตะวันตกของ St.John’s Peak ก่อนถึง Low’s Peak นิสสสนุง..
อีกครึ่งกิโล ก็จะถึงแว้ววว..แค่นี้เอง..Low’s Peak เสร็จฉันแน่..
“จุด South’s Peak เนี่ย เป็นจุดที่สวยที่สุดในสายตาเรา..”
“ลองหันไปดูซิ ต้องอยู่ตรงนี้ เวลาประมาณ 7 โมงกว่าๆ..” แสงสีชมพู..ปุยเมฆ..
“ช่วงเวลานี้ ผู้คนที่ตั้งใจ จะเข้าพิชิต ยอดสูงแห่งนี้ จะต้องรีบเดินขึ้น..แล้วก็รีบเดินลง..ไม่มีใคร สนใจท้องฟ้าระหว่างทาง..ตรงนี้..”
“งั้นอยู่ตรงนี้ดีกว่า ขึ้นไปไม่มีอะไร..” เต๋าเริ่มเปลี่ยนใจ เห็นด้วยกับความคิดฉัน..
“แต่ขึ้นไปก็จะเห็นวิวอีกแบบน้า..กะผู้คน เป็นหนอน..”
พี่เกียรติ Paradise Fc เต๋า ก็แยกย้ายหามุมมองของตน บริเวณ South’s Peak ไม่มีใครสนใจ พิชิต หัวใจของ Mt.Kinabalu แม้แต่คนเดียว..
“รูปสวยๆเท่านั้นสำคัญที่สุด..ขึ้นไปแล้วไม่สวย ขึ้นไปทำมัย..เหนื่อยป่าวๆ..” Paradise Fc หมดไปหลายม้วนกับตรงนี้ ไม่ไปไหน
ฉันเริ่มออกเดินขึ้นไปเรื่อยๆ..ชาล์ก็เริ่มตามเข้ามาประกบฉัน
“Slow Slow” ฉันบอกชาล์ หนุ่มไกด์วัย20เศษ..
ยิ้มหวานแฝงไว้ด้วยกำลังใจ..เท่านั้นที่ฉันได้รับกลับ มาจากชาล์
หันกลับไป..พี่เกียรติ ยังคงบันทึกภาพลาน South’s Peak.. Paradise Fc ลงนั่งแว้ววว..ไม่เดิน..
“เป็นอะไรไป..Paradise Fc”
ฉันเคยได้ยินมาว่า ถ้าความสูงเกิน 3000 Paradise Fc เคยออกอาการ ไม่น่าไว้ใจ..หรือว่า คราวนี้ เค้าจะเริ่มเป็น..อีกแว้วว..
ฉันเลิกความคิดที่จะขึ้นพิชิตหัวใจ Kinabalu ณ บัดนั้น..มันจะสำคัญอย่างไร ถ้าไม่ได้ขึ้นไปพร้อมๆกับ Paradise Fc ..
“เต๋า..เธอเอากล้องเราไปนะ..อีกนิสสสเดียว..”
“เราไม่ไปแว้ววนะ..” เต๋าเดินตามฉันขึ้นมาทัน..เลยได้รับมอบภาระกิจใหญ่ ของฉัน..ถ่ายป้าย Low’s Peak..
ลุงมาฮารี กลับมาจากการพาเจ้าชื่น ตะลุยเดี่ยวบุกเข้าประชิด Low’s Peak ก็สั่งให้ชาล์ดูแล เจ้าเต๋า ขึ้นบนนู้นนน ส่วนฉัน.. ลุงมาฮารี ก็สวมรอยดูแลแทน
“เป็นงัยมั่ง..เราไม่ขึ้นแว้วว..” Paradise Fc ไม่ตอบแต่เดินย้อนกลับตามฉัน..พี่เกียรติเห็นก็เดินตาม..
“เธอเดินกลับเพราะ คิดว่าข้างบนไม่สวย..” แสงจ้า..
“เธอเดินกลับเพราะ ขึ้นไม่ไหว..” ไม่น่าเป็นไปได้
“เธอเดินกลับเพราะ เห็นเราไม่ขึ้น..” เข้าข้างตัวเองไปป่าว..ฉัน
ฉันไม่รู้อะไรคือสาเหตุจริงๆ ของเธอ..
แต่สำหรับฉัน..
“ฉันเดินกลับเพราะ ฉันเห็นเธอลงนั่ง..ฉันก็คิดว่าเธอไม่ขึ้นแว้วว..”
“ฉันเดินกลับเพราะ ต้องการมาหาเธอ..”
“ฉันเดินกลับเพราะ ฉันต้องการจะขึ้นพร้อมๆ กับเธอ..”
“Low’s Peak จะสำคัญอย่างไรถ้าไม่ได้ขึ้นไปเหยียบพร้อมๆกัน..”
ไม่นานเจ้าเต๋า ก็ทำหน้าที่ ที่ได้รับมอบหมายเสร็จ เดินลงมาทัน ฉันรออยู่ที่ ลานเหนือเมฆ..Sayat Sayat
“ได้ 3 รูป..”
“สวยมั๊ย..”
“ไม่มีอะไรเลย ฟ้าสว่างเกิน ..ถ่ายป้ายมาให้แระ..”ฉันดูจากจอ LCD
“อะ..ฉันขี้โกงนิสสส..ถือว่าถึงแว้ววว..”
ก้อนหินก้อนสุดท้ายที่ทำให้ยอด Low’s Peak สูง 4095.2 มันเคยอยู่ใต้ฝ่าเท้าฉันมาแว้วว เมื่อครั้งที่ฉันมากับ BlueMagpie คราวนี้ ไม่เป็นรัย..ไม่เสียดาย..ปลอบใจตัวเอง..
“เธอ เสียดายมั๊ย..” ฉันหันไปถาม Paradise Fc
“ไม่ “ ปากก็พูดไป..แต่สายตาไม่ได้ละจาก จอ LCD ..ฉันรู้นะว่าเธอเสียดาย..ปากแข็ง..
..สุดท้าย Low’s Peak ก็รอดฝ่าเท้าฉันไปได้..
..อีกแค่ครึ่งกิโลเท่านั้น..
..ฝากไว้ก่อนนะ..
..การเดินทางครั้งนี้ ฉันไม่ได้คว้าใจ Mt.Kinabalu มาครอบครอง..
..ถ้าอย่างนั้น..จะเปลี่ยนเป็น คว้าใจ ใครซักคน มาครองแทนจะได้มั๊ย..
ถ้ามีการเดินทางแบบนี้จริง..คงยากเย็น และเหน็ดเหนื่อยยิ่งนัก
… … …
เพราะฉันจะต้องเดินทาง
..คนเดียว..
ติดตามตอนต่อไป..
ฉันจะลงด้านไหนดี..ชักเริ่มเหนื่อย..