อ่านตอนที่แล้ว
“เธอลงไปแล้ว”
“หา! อะไรนะ..ไม่เข้าใจ..” อยู่ดีๆ ชาล์ไกด์หนุ่มกระพืดกระหอบวิ่งมารายงาน
“เธอลงไปแล้ว..ไม่ขึ้นมา..” หลังจากถามโดยละเอียดก็ได้ความว่า จูลี่กะน้องพร หันหลังกลับ Kinabalu Park ถอนตัวจากการพิชิตยอด Mt. Kinabalu.. Low’s Peakหลังจากไต่ระดับขึ้นมาได้ไม่ถึงกิโล..
“ตอนนี้ พวกเค้าอยู่ที่ไหน..”
“กำลังเดินลง”
“งั้นเอาจดหมายนี้ให้พวกเค้า ..ชาล์จะขึ้นมาอีกมั๊ย..” ฉันให้ใบจองที่พักที่ Kinabalu Park พร้อมข้อความสั่งเสีย..
“หากินเอาเองน้า..ตัวใครตัวมัน..เจอกันพรุ่งนี้..” เจ้าชื่นเขียนเสร็จตามคำสั่ง..ยื่นให้ชาล์..
หายไปแป๊บเดียว..ฉันยังขยับเดินหน้าไปไม่ถึงไหน..
“อ้าว! ยิ้มฟันขาวอยู่นี่แระ..ไวแฮะ..” พูดไทยจ้า ฟังไม่รู้เรื่องหร๊อกกก..
“ดูนี่”
“เฮ้ย! “ Paradise Fc ส่งให้ดู Display จากกล้องดิจิตอลของเค้า
“เหมือนนกบินมั๊ย..”
“เออ..” ฉันตอบไปงั้น เพราะฉันมองเป็นหัวใจมากกว่า..จะบอกเธอได้อย่างไรว่า แว๊ปปป แรกที่เห็น..ใจมันวาบหวิวมากโรยน้า..ฉันอยากคิดเข้าข้างตัวเองยิ่งนัก
ฉันถ่ายมั่ง..แล้วยื่นกลับให้ดู..
“นี่งัย..ใจพริ้วๆ ของเรา ไม่เหมือนนก..” ฉันทำพูดเรื่อยเปื่อย เหมือนไม่ได้คิดอะไร..แต่ขอคิดนิสสสสนะ..
มองแล้วยิ้ม..หมายความว่างัยวุ้ย..รู้สึกเหมือนฉันเมื่อกี้ป่าว..เธอเริ่มก่อนน้า..
“อ้าว! เดินไปซะแระ..วู้วว์”
Paradise Fc มีจังหวะการเดินที่มั่นคง ไปเรื่อยๆ ส่วนฉันซิ อ่อนแรงลงและเริ่มทิ้งห่าง..ยังดีแฮะ เจ้าเต๋า เจ้าชื่น พี่เกียรติ ก็อ่อนแรงพอๆกับฉัน เราเลยเดินเกาะกลุ่มไปด้วยกัน..
“อ้าว! หยุดตรงนี้เอง..” ภาพที่คุ้นตา..
Paradise Fc บรรจง Zoom เจ้าดอกน้อยๆสีชมพู..
ฉันยืนมองอยู่นาน..เดี๋ยวมีก๊อปมุม..เอามั่งจิ..เผื่อจะสวย
“ทำไมระยะทางมันช่างยาวไกล ยั่งงี้นะ” เดินขึ้นจนท้อ แรงตก
“นานมั๊ยกว่าจะถึงศาลาหน้า..”
“ครึ่งชั่วโมง”
“ถ้าฉันเดินช้าๆ แบบนี้นะ ครึ่งชั่วโมง”
“ครึ่งชั่วโมง” ลุงมาฮารียืนยัน
เกือบบ่ายสามโมง ฉันเดินมาได้แค่จุดพักครึ่งทาง Layang Layang
“ชื่นมีเคาน์เตอร์เพนนะ..ใครเอามั๊ย “ เจ้าชื่นเริ่มงัดสินค้ามานำเสนอ
“เออ! เอามาจิ” Paradise Fc เริ่มขอยา นวดๆ
“เราเอามั่งดิ” ฉันขอต่อ
“มีบริการนวดมะ..” ปากเปราะถามไปลอยๆ..
“เอามั๊ยพี่..ชื่นนวดให้”
“โห! สุดยอดโรยน้องรัก..มามะ..” ฉันยื่นขาให้ ณ บัดนั้น เดี๋ยวมันเปลี่ยนใจ..แหม สภาพตอนนี้ ทั้งบวม ทั้งตึงเต่ง..ขอบอกว่ามันช่วยได้มากโรยน้าน้องรัก..
เหลือบมอง Paradise Fc “นวดตัวเองแล้วกันน้า..เจ้าชื่นเปิดบริการฉันคนเดียว..” ฉันสบายแระ
นั่งดูเจ้า Mountain Blackeye กับเจ้า White Browned Shrike Babbler ไป จิบกาแฟไป เพลิน
“ไป..เดี๋ยวมืด” Paradise Fc เริ่มเร่ง ก็แหม 3กิโลกว่า เราใช้เวลาเดินๆนั่งๆหยุดๆ อยู่เกือบ6ชั่วโมงแระ อีก 2 กิโล เราจะให้เวลาเท่าไหร่เนี่ย
ไม่ใช่เพราะเราเดินขึ้นไม่ไหว แต่เราไม่สามารถผ่านดอกไม้ ใบหญ้าข้างทางไปได้เลย ถ้าไม่ได้เก็บมันไว้ในอุปกรณ์เหลี่ยมๆของพวกเรา..
ภาพความทรงจำ..
พ้นเส้นทางป่าทึบ ก็กลายเป็นเส้นทางป่าแคระ เริ่มเห็นเทือก ตระหง่านด้านหน้า
“โห..” ฉันจำได้ว่าได้ยินแค่นี้..นอกนั้นได้ยินแต่เสียงลั่นชัตเตอร์..
ฟ้าใส..แดดและท้องฟ้าตอนบ่ายสามเนี่ย..ช่างแจ่มซะจริงๆ
..วันนี้โชคดีที่ฟ้าเปิด..
..หรือว่าวันนี้..โชคไม่ดี..เพราะฟ้าเปิด..
..มันจะหกโมงเย็นแล้ว..ฉันยังเขยิบไปไม่ถึงไหนโรย..
… … …
..ถ่ายๆ..ใจเย็นๆ..มันไม่ได้มาได้ทุกวัน..
ติดตามตอนต่อไป
เฮ่อ! ถึง Laban ซะที
จิ้มตรงนี้คร่า