อ่านตอนที่แล้วหน่อยจิ..

“ขอนอนต่ออีกนิสสส..นะ ได้มั๊ย” ฉันพึมพำอยู่ใต้ผ้าห่มผืนใหญ่ ไม่ได้หวังให้ใครตอบอนุญาติ มือเอื้อมไปกดโทรศัพท์ที่เพิ่งแปลงสัญชาติเป็นนาฬิกาปลุก..เมื่อคืน..

หันไปมองนิสสสส..อื่ม! Paradise Fc ยังไม่ตื่น..

คนนอนหลับนี่ก็น่ารักดีเนอะ..เมื่อสายตาชินกับความมืด..ฉันก็เริ่มพิจารณา..

ลุกดีกว่า..ก่อนจะคิดไถล ไปไกล..

“อ่ะ! เพิ่มให้อีก ครึ่งชั่วโมง เราไปก่องน้า..” โยนโทรศัพท์ที่เปลี่ยนเวลาใหม่ไว้แล้วรีบเด้งออกมา..ก็กิตติศัพท์ร่ำลือซะเหลือเกิน..กับคำพูดนี้ “ใครปลุก..ตรูมีเตะ..”

ฉันไม่ได้ปลุก แค่ต่อเวลาให้นอนต่อเท่านั้น..แอบย่องเข้าไปเอาของในห้องอีกครั้ง..

“อ้าว! ตื่นแล้วเหรอ..” ฉันป่าวปลุกน้า..ฉันทำไม่รู้ไม่ชี้..เก็บโทรศัพท์ที่โยนทิ้งไว้ แล้วรีบออกมาทำกับข้าว..

“ไอ้เจ้าสาริกาเขียว..ร้องโหวกเหวก ปลุกชาวบ้านหนวกหูโว้ยยยย”

“อ้าว! โน้นนน เห็นมะ..” ลงมาตั้งกะเมื่อไหร่วุ้ย..หมดกันโรยฉัน..ภาพของกุลสตรี..เฮ่อออ..

นกสาริกาเขียวตัวที่ฉันยังไม่เคยเห็นเหน่งๆ คราวนี้ กลับมาเกาะกิ่งไม้ใกล้ๆครัว..”เดี๋ยวก็เขี่ยลงกะทะซะโรย..” นึกเท่านั้น

ตามองคนทำกับข้าว..มือก็คอยส่งเครื่องปรุง หูก็ฟังเสียงหวานเจ้าสาริกา..อะไรจะสุขเท่า..นึกดูจิ..

อิ่มใจแล้วฉัน..อีกแป๊บ ก็จะอิ่มพุงน้อยๆ..

เกือบ 9 โมง กว่าจะออกเดินไปที่ทำการ ระยะห่างจากที่พักก็ประมาณ 25 นาที..เป็นการเดินอบอุ่นร่างกายที่ใช้ได้ทีเดียว..

โชคดีอากาศไม่ร้อน ออกจะเย็นซะด้วยซ้ำ เดินสบายๆ..

เมื่อวานเขียนแบบฟอร์มไว้แล้ว วันนี้ก็เข้าไปยื่นที่เคาน์เตอร์ได้โรย ไม่ต้องเสียเวลารอ..กรอก..

“ฉันต้องการแยกเป็น สองกลุ่ม..ขอไกด์ 2 คนนะ..”

“ไม่เอา Certificate”

“ไม่เอาลูกหาบ..”

“ฉันต้องการขึ้นทาง Timpohon แต่ลงทาง Mesilao”

“ฉันมีรถตู้มารับ ที่ Mesilaoแล้ว”

แจ้งความประสงค์ที่ต้องการกับเจ้าหน้าที่โดยละเอียด..รอ ID Card มาแขวนคอ นี่ก็นานโกรตตต..ก็ไอ้ตอนกรอกแบบฟอร์ม แต่ละคนดันเขียนหวัดซะจน เจ้าตัวยังอ่านเองไม่ออกโรย..เจ้าหน้าที่จะอ่านออกได้งัย..แก้แล้วแก้อีก กว่า ID Card จะถูกต้อง..

“มาฮารี..” ชายสูงอายุ หน้าตายิ้มแย้มเดินเข้ามาทักทาย..คนนี้ม้างงงไกด์กลุ่มฉัน..

“ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ..” จับมือทักทายนิสสส ยิ้มหวานส่งให้ เอาแบบประทับใจไม่ลืมทีเดียว..ลุงมาฮารี..

“นี่ชาล์..” ลุงมาฮารี แนะนำไกด์เด็ก อายุอานาม น่าจะราวๆ 20 ต้นๆ ให้ฉันรู้จักอีกคน สำหรับดูแลเพื่อนฉันที่เป็นมือใหม่..

เอาของเอาเป้ฝากไว้ที่อุทยาน กระเป๋าละ 10ริง..กระเป๋าใครสามารถ 2in1 ได้ก็ทำ ประหยัดลงตั้ง 100 บาทเชียวนะ..

ฉันเอาแค่เสื้อกันหนาว และอาหารเท่านั้น ขึ้นไป..

เสียเงินค่ารถบัส เพื่อให้ไปส่งที่ประตู Timpohon อีกคนละ 3ริง ก็30บาทโดยประมาณ..

“ได้ไม้เท้ากันมั๊ย..”

“ได้ซิ เอาประเภท ใช้แล้วเอามาคืน 3ริง “ เจ้าชื่นภูมิใจเสนอแท่งไม้ที่เจ้าตัวคิดว่าสวยสุด..

“ถ้าไม่คืน เค้าคิด 5 ริง” เพื่อนๆต้องหันไปเสาะหาไม้เท้า หลังจากที่ฉันแนะนำว่า จำเป็นอย่างยิ่ง..เพราะมันจะช่วยพยุงเรา รับแรงกระแทกที่จะเกิดขึ้น กับหัวเข่า..เวลาลง ช่วยกล้ามเนื้อหน้าขาไม่ต้องทำงานหนักเวลาขึ้น..ก็มันต้องไต่ระดับความสูงอย่างมหากาฬโรยนะเนี่ย..แต่ฉันจะบอกเพื่อนยังงัย ทางที่ดี สมควรใช้ สองอัน..ไม่ใช่อันเดียว

สำหรับฉัน ไม่ต้องเสาะหา..Paradise Fc สอยมาให้ฉันตั้งกะก่อนมาแว้วววว..แบบแทนขาตั้งกล้องได้ด้วย..สบายไป

“เอาล่ะน้า..ใครเดินไม่ไหว ไม่ต้องดันทุรังเดินน้า..ทุกคนมีที่พักที่ Kinabalu Park กันทุกคน..ถอยกลับลงไปนอนได้..แล้วเจอกันวันรุ่งขึ้น..ตอนนี้ก็ ตัวใครตัวมันแระกันน้า..” ฉันชี้แจงกับเพื่อนๆก่อนออกเดิน..

เกือบ 10โมงเช้าเวลามาเลย์ พวกเราถึงพร้อมออกเดินทาง..ผ่านประตู Timpohon ..

วันนี้ฟ้าไม่ค่อยแจ่มเท่าไหร่..ดาดฟ้าที่เห็นบนซุ้มประตู สำหรับขึ้นไปถ่ายวิว.. เก็บไว้ก่อน ยังมะรีบขึ้น..

“ไป..” เสียงนี้อีกแระ..ทำให้ฉันเดินตาม..ด้วยความคุ้นเคย..

“น้ำตก..มืดๆ..” เสียงเดิมดังมาจากข้างหน้า..

น้ำตกคาร์สัน..เป็นน้ำตกเล็กๆ อยู่ริมทางเดิน..ไม่มีแสงแดดส่องถึง..ช่างภาพทุกคนของฉัน ไม่มีใครแวะ บันทึกภาพกันโรย..

“เฮ้ย! เมินกันหมดสิ้นโรยเหรอ..”

“ฮึ..มืด..”

หันกลับมองเพื่อนๆด้านหลัง..เมื่อผ่านไปครึ่งกิโล..เจ้าเต๋าเดินใกล้เข้ามา เริ่มจัดลำดับ อย่างที่ควรจะเป็น อีกครั้ง..

และเริ่มทิ้งห่าง..จูลี่กับน้องพร..

พี่ติ๊บ กับ น้องหน่อย หรือนาตาลี..เดินลิ่ว..ตัวปลิว..เค้าน่ะ ฉายา สิงห์ขาขึ้น..ขึ้นอย่างเดียว หยุดไม่ได้..ถ้าหยุดน่ะเหรอ..เครื่องมีดับ..

“Small One”

“อะไรวะ..” ลุงมาฮารีตะโกนบอกพวกเราพร้อมเดินนำไปข้างทาง..

“อ๋อ! หม้อข้าวหม้อแกงลิง..อันเล็ก จิ๊ดนุง..ไม่สะใจโรย..แต่ก็เอ้าาา..ถ่ายๆ..”

“แล้วไอ้ Big One มันอยู่ไหนเนี่ย..”

“อีกกิโล ข้างหน้า..” ลุงมาฮารีตอบกลับ

ผ่านศาลา Kandis ซึ่งเป็นศาลาแรก ก็เที่ยงแว้ววว ระดับความสูงตอนนี้ 1961..

“หิวแว้วววน้า ศาลาหน้ากินเที่ยงกันเหอะนะ..” ฉันบอก Paradise Fc ท้องฉันมันร้องดังน่าเกลียดเป็นที่สุด.. ช่างไม่ไว้หน้ากันมั่งโรย เจ้าพุงย้อย

เป็นอันว่า เราถึงศาลา Uban ที่เป็นศาลาที่ 2 ที่ตั้งอยู่ที่ระดับความสูง 2134 เกือบบ่าย2..กินเที่ยง เติมน้ำ ใส่พุงตึง ตอนนี้เพิ่งเดินได้แค่ 2 โลเอง..จัดว่า ช้า..โกรตตต..

..แล้วเมื่อไหร่จะถึงเนี่ย..

..อีก 4 โลเชียวนะ..

… … …

..อ่ะน่า! สบายๆ ไม่รีบ..

มีเสียงนี้เท่านั้นที่เป็นประกาศิต

..แล้วใครจะกล้าขัด..

ติดตามตอนต่อไป

เมื่อไหร่จะถึง..Layang Layang ศาลาครึ่งทาง

จิ้มตรงนี้น้า