..ตาลีตาเหลือก..มุดศีรษะออกจากรัง..ก็สายเหมือนเดิม..เงียบ..เห็นแต่พี่เจ้าหน้าที่ กะพี่ลูกหาบ..มุดเข้ารังนอน..ตั้งหลักใหม่..ดีก่า..

..“เฮ้ย..วันนี้ขี้เกียจทำอาหารแระ”..พ่อครัวหญ่ายเห็นด้วย..แหม..ยั่งงี้มันถึงได้เป็นเพื่อนกันได้งัย..บทจะขี้เกียจก็จะมาขี้เกียจเหมือนกันอีก..ถึงเวลาเอาหมูหวาน หมูเค็มที่เตรียมมาออกมาใช้งาน..หุงข้าวอย่างเดียว..

..พี่เจ้าหน้าที่แจ้งว่า ให้แบ่งเอาสัมภาระออกมาสำหรับขึ้นไปใช้บนโน้น วันเดียว ที่เหลือให้เก็บไว้ที่แคร่ สูงใต้นต้นไม้..วันพรุ่งนี้ขาลงเราค่อยมาเก็บ..ถ้ามันยังอยู่ (อ้าว)..นอกจากฉันจะแบ่งของทิ้งไว้แล้ว ฉันยังซักผ้าตากกางเกงตัวเก่งที่ใส่มา 2 วันทิ้งไว้อีก..ก็ใครๆเค้าทำกันยั่งงี้นี่

..เอ้อระเหย..เก็บโน้นจัดนี่ เกือบ 11 โมงจนได้ ต่อไปนี้ฉันไม่ต้องมีอาการปอดอึน ปอดชื้นอีกแล้ว..BlueMagpie ก็จะไม่บ่นเรื่องส่วนประกอบของร่างกายที่ต้องอยู่ในสภาพเปียกสม่ำเสมอ..วันนี้ไม่ต้องลุยน้ำแล้ว..เดินลุยป่าอย่างเดียว..

..ไม่มีคุ่น..ไม่มีเห็บ..แต่มีทาก..เต๋า เจอเข้ากลางอก..ก็ดันพิสวาสดอกไม้ดิน ก้มลงซะชิด ..

..เส้นทางวันนี้เริ่มจากเดินอบอุ่นร่างกาย ไต่ระดับความชันนิสสๆ..จากจุดที่พักเช้านี้ที่เรียก แค้มป์แม่รีวา ความสูง 1,050 m โดยประมาณ เราต้องไปพักที่ แค้มป์ตีนดอย ความสูง 1,620 m ..พี่เจ้าหน้าที่เริ่มหาไม้เท้าให้เพื่อนฉัน.. ส่วนฉันกับ BlueMagpie มีไม้เท้าส่วนตัวไม่ต้องเดีอดร้อน ตัดป่า…ฉันหลีกเลี่ยงการทำลายต้นไม้แม้ว่าจะเป็นต้นเล็กๆก็ตาม..ฉันเดินไปเรื่อยๆ..ผ่านป่าไผ่ทึบ..อับๆ..ร้อน ไม่มีลม..เดินไป พัดไป..รีบเดิน..ตามด้วยทางชันมากๆ..ข้างทางปกคลุมไปด้วยหญ้าคา…ฉันก็เลยงัดเอาอุปกรณ์เสริมขึ้นมาใช้อีก..จะว่าไงก็ว่าเถอะ..แว่นตา..จำเป็นนะ มิฉะนั้น ต้องหลับตาเดินเป็นแน่..คนสูง ไม่ไร แต่ฉันเตี้ยนิ..บาดหูบาดตา…

..เดินสบายๆ เพื่อนๆเดินรอ..ด้วยระดับฝีเท้าแม่นางบ๊วยอย่างฉัน กับคุณชายรอง (บ๊วย) อย่าง BlueMagpie ไม่นานก็ผ่านจุดเติมน้ำ เกือบครึ่งทางแระ..เช็คเรตติ้งนิสสส..เกาะกี่ตัว..“นี่ยังไม่เหนื่อยเท่าไหร่นา ลิ้นยังไม่ถึงหัวเข่า..พักอีกแล้วเหรอ..” ชิทำเป็นคุยดีนะ

..เดินต่ออีกนิด..ฉันก็แวะกินข้าวเที่ยง..“ขอข้าวอีกดิ..” วันนี้ฉันเจริญอาหารดีแท้..” แย่งข้าวเพื่อนๆกินไปทั่ว..”

..“โน้นไง ที่เราจะเดินไป”..พี่สมใจ เจ้าหน้าที่ชี้ ..“จุดนี้ถ้าจะให้เห็นยอดที่เราจะเดินไป ให้ชัด ต้องขึ้นไปยืนบนต้นไม้นั่น..” ยังไม่ทันขาดคำ..BlueMagpie ก็ไปสถิตบนต้นไม้ที่ว่า ณ บัดดล..ไม่รีรอที่จะอยู่ฟังให้จบ..“ถ้าโชคดี เมฆไม่บัง”..ฟ้าเป็นใจเปิดพุงโชว์..ให้เห็นยอดเขาที่อยู่เบื้องหลัง..”แว๊ปนุง เท่านั้น”..BlueMagpie นั่งคาคบนิ่งนาน..พอเจ็บตรูดก็ลง..อิอิ..ไม่ได้ซักรูป..

..ผ่านป่าดิบ..อากาศเริ่มเย็นขึ้น..ชื้นขึ้น..“ที่นี่ก็ใช้เป็นจุดกางเต้นท์นะ น้ำท่าอุดมสมบูรณ์” พี่สมใจ เจ้าหน้าที่ พูดไป ชี้จุดตักน้ำไป..แต่เราไม่อยู่จุดนี้ เราจะไปนอนข้างบนโน้น อีกแป๊บก็ถึงแล้ว..ฉันพักขา รอเพื่อนๆถ่ายรูป ถ่ายเพื่อนๆถ่ายรูป..ข้างบนที่เราจะนอนไม่มีน้ำ พี่ลูกหาบต้องมาตักน้ำที่นี่ขึ้นไปให้เราทำอาหาร..เต็มที่

..หลังจากที่ฉันต้วมเตี้ยม ยันตัวเองเดินขึ้นทางชัน 60องศา..ก็ถึงบริเวณที่เหมาะสมกับการสร้างรังแระ..จุดนี้พี่เจ้าหน้าที่บอกว่าชื่อ แค้มป์ตีนดอย เวลาก็เกือบ 4 โมง..ฉันหาทำเล..เกลือกกลิ้ง รอเวลาชมตะวัน..

..ในที่สุดฉันก็ พบหินเรือใบ พบตะวัน..เย็นนี้ฉันเห็นตะวันแระ..ตะวันงาม..ท้องฟ้างาม..ลมมีกำลังงาม..เมฆหมอกก็มีกำลังงาม..

..ถ้า Paradise Fc มาด้วย..เค้าคงรั่วสลุด หมดหลายม้วน….

..“เต๋า เธอบันทึกภาพตะวัน..กับท้องฟ้าให้เราเหมือนเดิมนะ..แบบที่เราชอบ” ฉันชอบภาพท้องฟ้าทุกภาพของเต๋า..เพื่อนรักฉัน เค้าเก่งนะ..เค้าถ่ายทอดเก่ง..

..ตะวันโผล่ศีรษะมาให้ฉันเห็นไม่นานก็ไป แล้วหลังจากนั้น ฉันก็ไม่เห็นตะวันอีกเลย..ฝนตกปรอยๆอีกแระ..เปียกอีกแล้ว..อากาศเริ่มเย็นขึ้นเรื่อยๆลมเริ่มแรงขึ้น..” เดินกลับรังดีกว่า..”

..“เดินดีๆล่ะ..ระวังสะดุด”  “อื่ม” ถึงแม้ว่า BlueMagpie จะพูดเพ้อเจ้ออะไรมากมาย แต่เค้าก็ยังเบี่ยงเบนความเพ้อเจ้อมาพูดเป็นห่วงฉัน..“เธอนั่นแหละ..ไฟฉายก็ไม่รู้จักจะเอามา เดินดีๆล่ะ ต้องไปเที่ยวกันอีกนาน ตกลงไป เราก็ไม่มีเพื่อนเที่ยวพอดี”..

..นอนมันแบบนี้แหละ แบบเปียกๆ..แต่คราวนี้ใครจะส่งข้อความให้ฉันล่ะ..ก็ไอ้เจ้า BlueMagpie มันนอนกรนอยู่ตรงนี้..หนาวโว้ย..หนวกหูโว้ย..

..“เธอนอนท่านี้ไม่ เวิร์คว่ะ..เปลี่ยนท่า หนวกหู” ฉันน่าจะเขี่ยเจ้า BlueMagpie ออกไปนอนนอกชานนะเนี่ย..แต่ดันติดพี่โอ๋..เฮ่อ ประสานเสียงกันเข้าไป..ฉันไม่ต้องนับแกะแล้ว..กรนครั้งที่ 1..กรนครั้งที่ 2..กรนครั้งที่ 3..กรน…  “อา..นับเพลิน”

..สุดท้ายฉันก็เริ่ม..ชิน..หลับไปเอง….