..นอนในป่าไผ่..แสงตะวันก็เลยไร้สามารถมุดรัง แงะเปลือกตาฉันขึ้นได้…ฉันก็เลยนอนเพลิน..กว่าจะโผล่ศีรษะออกพ้นรัง ก็สว่างโล่งโจ้ง..

..ฉันเริ่มใช้กลยุทธรวบตึง..ทำอาหารเช้ากับเที่ยง ในเวลาเดียวกัน..กว่าจะเรียบร้อย..โน้น..ปาเข้าไปเกือบ 10โมง..

..“ไม่เป็นไรน้าค้า..ไม่รีบ”..ฉันบอกเพื่อนๆ..

..“พวกเราทำเวลากันได้ค่ะ”..ฉันบอกเจ้าหน้าที่..ที่พยายามบีบบังคับให้เราทำอะไรต่อมิอะไรเร็วๆ..ด้วยสายตา…

..ออกเดินเรื่อยๆ..ความเร็วปกติ..ไต่ระดับขึ้นนิสสสๆ แบบไม่ค่อยรู้ตัว..แล้วก็ขึ้นๆลงๆ..ป่าไผ่หลงง่าย..เดินชักแถวอยู่ดีๆ..อ้าว..คนข้างหน้าฉันหายไปไหนแล้วเนี่ย..

..“เฮ้ย..นั่นเธอเดินไปไหนน่ะ…ทางนี้โว้ย..555″ BlueMagpie..เดินตามหลังห่างๆ เห็นฉันไปคนละทาง..แล้วทำไม เพิ่งมาเรียก..ถ้าเราเดินกลับตอนนี้ มันทางขึ้นนะโว้ย.. นึกขัดใจ หัวฟัด หางเหวี่ยง..

..วิธีการเดิมๆ…“เปลี่ยนรองเท้า” ฉันกับฺBlueMagpie เปลี่ยนตามบทที่พี่สมใจ เจ้าหน้าที่บอก..ฉันยกให้พี่เค้าเป็นผู้กำกับ 4 วัน..

..” ..ไ-ข่..ตรูเปียกอีกแล้ว “ โธ่..แล้วแกจะบ่นทำไม๊ เจ้า BlueMagpie..ป่านนี้ยังไม่ชินอีกเหรอ..“ฉันเตี้ยกว่าเธอตั้งเยอะ..ปอดฉันเปียก ฉันยังไม่บ่นโลย..ปอดชื้น..” ..วันนี้ฉันต้องข้ามอีก3 คลอง..ระดับน้ำลึกสุดก็เหนือระดับอกฉันล่ะ นี่ฉันเดินเขย่งส้นแล้วนะ ม่ายงั้น น้ำเข้าปากฉันแน่..

..BlackCapped เต๋า ไม่ถอดแระ..ลุยกะรองเท้าแตะ..ส่วนพี่โอ๋..แกถอดรองเท้า..เดินเท้าเปล่า..ท่าจะชินกันแล้ว..แต่ฉันกับ BlueMagpie ยังรักษาความสบาย ได้มั่นคง..แหม..ก็ถ้า เท้าสบาย..เดินก็สบาย..ความสุขของฉันส่วนนึงมาจากการเดิน..เดินนวยนาด..เดินทิ้งโค้ง..หลบยุง..พริ้ว..

..สภาพป่าวันนี้ยังคงเป็นป่าไผ่..ฉันยังอยู่ในอาณาจักร ยุงดุ..

..เกือบเที่ยง ฉันก็เดินถึงบริเวณสร้างรังสำหรับคืนนี้ คลอง8..หาทำเลเหมาะๆ..ฉันเลือกริมลำคลองเล็กๆ..“เดี๋ยวเรากินข้าว เที่ยงที่นี่ แล้วเราไปเดินเล่นน้ำตกแม่รีวากันนะ..” อื่ม..เพื่อนๆเห็นด้วย..

..ทางเดินไปน้ำตกแม่รีวา เป็นป่าไผ่สลับต้นหญ้าเตี้ยๆ รกๆ..นกมากมาย แต่ฉันดูไม่ทัน..BlackCapped กับ BlueMagpie ตาไว..เห็นเยอะ นี่ถ้าเป็น Verditer BlueBird มันจะไม่ใช่แค่เห็นเท่านั้นนะ ประมาณว่า เจ้านกน้อยๆพวกนี้จะเข้ามา มายื่นเน่งๆโชว์ ทรวดทรง ให้เพ่งพินิจผ่าน Scope ของเค้าเลยแหละ รายนี้ระดับเกจิ..ไวมากเป็นที่สุด

..ฉันเดินข้ามคลองไปมา..เลาะริมธาร สวนกระแสน้ำไหล..ขึ้นไปเรื่อยๆ..มีทำเลให้ฉันเล่นน้ำหลายที่นะ นึกอยากแช่มันทุกแอ่ง..แต่พี่เจ้าหน้าที่ก็พาผ่านไป.. ฉันเริ่มเดินตั้งแต่อากาศยังร้อน เดินไปเดินมา อากาศเริ่มเย็นขึ้น..หนาวแล้วล่ะจิ..สองใจแล้วฉัน..ลงเล่นน้ำดี..หรือไม่ลงเล่นดีน้า…

..ไม่นานเราก็เดินถึง..นี่น่ะเหรอ..แม่รีวา..โห..กระแสน้ำ..ละอองน้ำ..เย็นจับใจทีเดียว..และแล้วบทสรุป สองใจของฉันก็ได้รับการตัดสิน..เด็ดขาด ในบัดดล..

..“ไม่เล่นแล้ว..ไม่ลงแล้ว..ไม่เอาแล้ว..โว้ยยยย..” ฉันตะโกนบอก BlueMagpie ที่เดินลงน้ำไปแล้วหันมากวักมือเรียก..อาการปอดแหกของฉันเริ่มกำเริบอีกแล้ว..น้ำแรงสมองสั่งว่าอันตราย ห้ามลง..น้ำเย็น..สมองสั่งว่าหนาวแน่แกเอ้ยถ้าลงไป..อย่าลง..ฉันก็เลยมองดูผู้ชายเล่นน้ำแทนดีกว่า..แล้วสมองก็สั่งว่า..ถ่ายรูปผู้ชายเล่นน้ำดีกว่านะ..สนุกกว่ากันเยอะเลย..

..มองเพื่อนๆ มอง BlueMagpie..มองเลยไปอีก..นี่ถ้าเปลี่ยน BlueMagpie เป็น Verditer BlueBird ฉันคงไม่ต้องนั่งกรอกลูกกะตาไปมา..สายตาฉันคงหยุดแค่ตรงนี้..ตรงหน้าเนี่ย..

..เพื่อนๆใช้เวลาเล่นน้ำนาน ปากสั่นเป็นลูกนกหิว มือกลายเป็นตีนไก่ต้มแล้ว พวกมันยังไม่ยอมขึ้นกันอีกวุ้ย..“ขึ้นยางงงงง…” ฉันตะโกนถาม ..“กลับไปทำอาหารเย็นกันเถอะ..วันนี้จะได้ไม่ต้องกินข้าว 2 ทุ่มเหมือนเมื่อวานอีก..

..มอง แม่รีวาอีกครั้ง..ก่อนหันหลังเดินกลับ “คราวหน้านะ..จะกลับมา”..ฉันจะกลับมากับ Paradise Fc..ฉันจะขึ้นข้างบนนั้น..ฉันจะไปยล ข้างบนโน้น ชั้นบนสุด แม่รีวา..ฉันได้ไปแน่.. Paradise Fc ก็ต้องไปแน่..ฉันมั่นใจ..และเมื่อถึงวันนั้น  ฉันก็จะลาก BlackCapped กะ SecretaryBird ไต่ขึ้นไปตกระกำลำบากกะฉันด้วย..ฉันจะเอานก เอาต้นไม้ เอาป่ามาล่อ..เดี๋ยวก็ตามมาเอง..ฉันรู้จุดอ่อน เจ้าน้องรัก 2 คนนี้แล้ว..อิอิ..

..กลับถึงรัง..ฉันก็รีบอาบน้ำ ล้างเห็บ ออกป่าวไม่รุ..สำรวจ..ตัวหอมแระถึงออกมานั่งทำอาหารเย็น..

..จนแล้วจนรอดก็ 2 ทุ่มอยู่ดี..เวลามาตราฐานการทำอาหารของพวกฉันเลยนะเนี่ย..คนละไม้คนละมือ รวมแล้ว 10 มือเก้ๆกังๆ..

..“สะอาดดีเนอะ..ผ่าน” ฉันชม ..วันนี้คิว BlueMagpie ล้างจาน..ฉันถือไฟฉาย..ฉันพูดมากไม่ได้ เดี๋ยวโดนกลยุทธรวบตึง ของเจ้าBlueMagpie..”มือก็ล้าง ปากก็คาบ..(ไฟฉาย) ” คราวนี้ฉันก็ซวยดิ..

..นั่งละเลียดจิบชาอุ่นๆ..สนทนาจิปาถะ..หัวร่อต่อกระสิก ตามประสา ผู้ชายสาม ผู้หญิงหนึ่ง เทาๆ อีกหนึ่ง..แป๊บเดียววว..เทียนหมดเล่ม..ง่วงแระ วันนี้มุดเข้ารังเร็ว..

..”พรุ่งนี้แล้วซินะ..ฉันจะได้สัมผัสหินเรือใบ.. ฉันต้องได้สัมผัส..ฉันต้องขึ้นสู่จุดสูงสุดให้ได้..”

..แต่มีอยู่อย่างเดียว ที่ฉัน..แม้ว่าจะพยายามสักแค่ไหน..ก็ไม่มีทางไปสัมผัสสิ่งนั้นได้เลย..Verditer BlueBird..ไกล..ห่างไกล..ใจVerditer BlueBirdช่างห่างไกล จากฉันเหลือเกิน..

..ดูเหมือน Verditer BlueBird ไม่มีใจ..เค้าแสดงออกมาเป็นแบบนั้น..ฉันจะหาใจเค้าให้พบ ไม่ว่านานแค่ไหน..ใช้เวลาเท่าไหร่..“ชาตินี้ไม่ได้..หาต่อชาติหน้าก็ได้นิ..ไม่น่ายาก..”

..“นี่ถ้าพี่โอ๋ นอนกรนอีกนะ..ผมจะยันพี่ออกไปนอนข้างนอกเลย” พี่โอ๋นอนตัวลีบ..กลัวคำขู่ BlueMagpie

..“เออ..แล้วถ้าเธอนอนกรน เราก็จะเขี่ยเธอออกเหมือนกัน ทำพูดดี” BlueMagpie นอนเงียบ

..“นอนๆ..GoodNight เพื่อน..” “อื่ม”

..“GoodNight..Verditer BlueBird..GoodNight ..Paradise Fc”

(แล้วก็สิ้นสุดวันที่ 2 ของการเดินทางขึ้น..ดอยโมโกจู..ยังไม่ถึงอีกวุ้ย..เหมือนเดิม Netฉันมันเต่า ขึ้นตอน3 เป็นวันที่3 ของการเดินทาง.. มาลุ้นกันสิว่า Ch.Minivet จะเห็นตะวันกะเค้าบ้างมั๊ย..

………………ตอน หินเรือใบ..ใต้แสงตะวัน..)

..